Geplaatst op Geef een reactie

17 aug 2007

Het is al redelijk in de middag als ik samen met mijn vrouw nog even de Swette op ga. In een drie uurtjes tijd vangen we drie snoekjes en verspeel ik een knap exemplaar doordat mijn crosslock breekt. Ik had al eens eerder gehoord van een dergelijk fenomeen maar het was mij nog nooit overkomen. Toch drie vissen

Geplaatst op Geef een reactie

16 aug 2007

Vandaag vis ik, net als een aantal weken geleden met Popke. Het valt niet mee om op te staan als om even over vijven de wekker gaat. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat het “Merke” is en ik er dus pas om half drie in lag. Maar niet getreurd, ’s nachts een vent dan overdag ook, dus vissen. Popke staat klaar en we zijn al snel onderweg naar de beoogde stek. Van de week hadden Popke en zijn vast vismaat hier een fiks aantal aanbeten van snoeken gehad en daar zouden we eens een stukje nader onderzoek aan gaan verrichten. De stek ziet er op de dieptemeter ook zeer veelbelovend. Het is wel frappant om te horen hoe mijn vismaat dit water kent. Zonder uitzonderingen noemt hij de betreffende dieptes van de stek als we er overheen varen.

Kennis van viswater is erg belangrijk. Het duurt echter wel even, te lang naar de mening van Popke, voor de eerste aanbeet volgt. Een maatse snoekbaars heeft een staartje van een blei als lekker hapje onderkent en verblijdt ons met zijn tijdelijke aanwezigheid. De eerste dikke regenbui stort haar lading over ons uit maar we blijven stug doorvissen. Slecht weer bestaat niet, slechte kleding dat wel. Aanbeten blijven uit dus we verkassen. De pen die Popke voor me gemaakt heeft, een heuse HOEMPIE PLOEMPIE met opschrift Poask, is te goed, ze wil niet onder. De regen valt gestaag als we op de volgende stek afmeren. Ook de tweede stek levert geen aanbeten op zodat we wederom verkassen. Ook daar lijkt het niet echt te gaan lukken totdat we ineens twee aanbeten tegelijk krijgen. Beide leveren snoekbaarzen op aan een stukje vis. Onze harten springen op, zou het nu veranderen? De wens is de vader van de gedachte! Ik blijkt niet zo te zijn. Zo hoppen we nog een aantal stekken af en op één van die stekken gebeurt nog eens het zelfde als daarvoor. Twee aanbeten achter elkaar leveren wederom twee snoekbaarzen op. Popke vraagt me nog hoe het gaat, of ik het een beetje vol kan houden. Die twee uurtjes slaap zijn echter net voldoende geweest. Wel verlang ik naar een biertje. We vissen tot na vieren in de middag en besluiten er dan maar de brui aan te geven. We vangen samen vijf vissen. Popke baalt een beetje van dat aantal maar het kan natuurlijk ook nog slechter. Vorige week niet eens beet gehad! Thuis gekomen fileer ik één meegenomen snoekbaars, ruim mijn spullen op, neem dat biertje, schrijf dit verslag, eet een frietje en ga kort na die maaltijd even uitbuiken. Om negen uur maakt mijn vrouw me wakker en zegt, kom naar bed. Het klinkt me als muziek in de oren.

Geplaatst op Geef een reactie

11 augustus 2007

Het is even over de klok van vijf uur als ik uit mijn bedje stap. Mijn voorbereidingen zijn de avond tevoren al getroffen en ik hoef alleen nog maar koffie te zetten. Ik red me prima en zwaai nog even naar een paar collega vissers die voorbij rijden als ik de laatste spullen in de auto laad. Ook zij zijn er weer vroeg bij denk ik bij mezelf. Ik start de auto, vloek binnensmonds omdat mijn rechter koplamp het heeft begeven. Altijd op momenten dat het niet uitkomt. Ik besluit de gok te wagen op dit vroege uur geen politie tegen te komen en reis af naar Gau. Daar woont mijn vismaat voor vandaag Wytze. Vroeger een fervent karpervisser (waarschijnlijk nog wel hoor) maar tegenwoordig zich hoofdzakelijk specialiserend op roofvis. En hij boekte afgelopen jaar behoorlijk resultaten waarover hij waarschijnlijk ooit op een weblog gaat berichten. Vanzelfsprekend staat hij klaar als ik aan kom rijden. We laden mijn spullen over in zijn auto en zijn op weg naar de helling. Wytze neemt me mee naar schitterend viswater en al snel zijn onze pluggen overboord. Snel komen de verhalen over gevangen snoeken per stek en we zijn er echt helemaal klaar voor.

Aan het einde van de eerste ’trek” scoort Wytze een snoekje van net onder de maat. Ik zeg natuurlijk weer dat de hatelijke nul nu weer weg is. Wytze is het met me eens. Vol goede moet gaan we verder. De tweede en derde trek leveren geen vis nog aanbeten op en we verkassen naar een iets groter water. Wytze voert de boot lang prachtige taluds met dito echo’s maar aanbeten blijven uit. Uiteindelijk vergrijpt een snoek zich aan de plug van Wytze. Nummer twee in de boot. Iets groter dan de vorige en we zijn er blij mee. We besluiten een tijdje te verticalen op de hiervoor genoemde taluds. Wytze monteert een shad en ik kies voor een blei. Wat we ook proberen het geeft geen resultaat. We verkassen naar de volgende stek. Het water wordt steeds meer helder en ik krijg weer hoop. We doen echt niets fout opper ik nog tegen Wytze. De snoeken en snoekbaarzen houden vandaag gewoon hun kaken op elkaar. Wytze bewijst nog eens de vangkracht van een pearlbait Romper 6,5 cm plug in een baarsmotief en brengt daarmee de score op drie snoeken. De pogingen die we later nog wagen op het groter water blijven verder zonder resultaat. We hebben dus alle kans om bij de kletsen en die grijpen we dan ook maar aan. Het jonge stel dat op de oever in een innige omhelzing het nodige speeksel met elkaar uitwisselt heeft desgevraagd ook geen behoefte aan tips. We volharden in pogingen maar blijven verder zonder resultaat. Voorwaar dus een dag om je goed te herinneren. Ik krijg denk ik geen eens een aanbeet vandaag. Het is niet altijd goud wat er blinkt. Aan het einde van de dag drink ik nog een bakje koffie bij Wytze thuis. Ik bewonder hun verbouwde boerderij en geniet van de koffie en het uitzicht aan het einde van een zonovergoten dag. Vanavond maar aan de spareribs!

Geplaatst op Geef een reactie

1e week aug 2007

Ik heb vakantie en hoewel ik graag iedere dag ga vissen zijn er ook andere zaken die geregeld moeten worden dus beperkt ik me tot n de avond een paar uur per dag vissen. De oude schouw die ik een jaar of twee geleden gekocht heb leent zich hier uitstekend voor. Even de hengels pakken, vijftig meter lopen, bootje los en het vissen kan beginnen. Deze week heb ik zowel alleen alsook met mijn vrouw gevist. De eerste avond gevist met een stukje vis onder een dobbertje tegen de rietkragen. Op deze manier komen die oude holglas “fairplay” snoekbaarshengels ook nog eens van pas. Mijn vrouw gaf me les en ving de enige snoekbaars van deze avond. De volgende avond ongeveer dezelfde stek afgevist en op dezelfde manier. Wederom kreeg ik les en Caty ving een snoekbaars die geschikt was om ons de volgende avond van een maaltijd te voorzien. De snoekbaarshengels buigen nog steeds prachtig. De avond daarna ga ik alleen en vis met een “fireball” de ander zijde van het water af. Voor een stuk beschoeiing krijg ik een mooie aanbeet die ik verzilver. Kleine snoekbaars maar vis is vis. Aan het einde van de avond besluit ik nog even met jerkbaits voor het kantje te vissen. Ook dit levert zowaar een snoekbaarsje op. De avond daarop besluiten we, mede doordat ik gisteren een aantal karpers heb waargenomen, deze vis eens te belagen. We krijgen nauwelijks een stootje. Dat is vreemd want normaal gesproken vangen we altijd witvis. Zelfs die laten het afweten. Zal wel met het weer te maken hebben. Op het weblog staan extra foto’s van deze vangsten

Geplaatst op Geef een reactie

30 juli 2007

Als er al een visdag was waar ik naar uit heb gekeken dan was dat vandaag wel. Op korte termijn afgesproken en dan meteen de daad bij het woord voegen. Vorige week zat ik aan de vaart bij mij achter te vissen toen mijn achterbuurman Popke even kwam kijken. Zoals zo vaak raken wij dan aan de praat “oer it fiskjen” (over het vissen). Zo nu ook en we spraken af met elkaar te gaan vissen. Op de manier zoals Popke dat altijd doet. Met een dood visje onder een “hoempie ploempie” dobber (snoekbaars pen) en dat was voor mij erg lang geleden. Dat was vandaag dus de bedoeling. Om even over zessen reden we richting trailerhelling en al snel waren we op het water. Aan een rietkraag gebonden langs een oude beschoeiing. Het duurde niet lang of de eerste aanbeet was een feit. Een kleine snoekbaars werd geland. Net de maat niet maar om met de woorden van Paul Korver te spreken, de hatelijke nul was weg. Het gebeurde even later tot twee keer toe weer. Een snoekbaars van het zelfde formaat kwam even kort boven water. Toen werd het een tijdje stil. We besloten om de “toch maar mee gebrachte verticaal stokjes van een aasje te voorzien en op de elektromotor nog even deze kant af te vissen. Het bleek een goede keuze. Popke dacht heel even aan een paal te zitten maar die kwam snel in beweging. Een snoek van 80 cm was gehaakt en ik mocht er mee op de foto. Toen verkasten we naar een spoorbrug. Een goede keuze want daar vingen toch, ondanks een fiks aantal “loslaters”, in korte tijd 4 snoekbaarzen van om en nabij de 43 cm. Daarna visten we nog een aantal mooie stekken af maar het leek gedaan met de bijtlust der snoekbaarzen. Uiteindelijk kwamen weer op de stek bij de spoorbrug uit en wisten we nog eens twee snoekbaarzen te vangen. Voorwaar 10 vissen vandaag, Ik heb me de tenen uit genoten van deze prachtige manier van vissen en mijn vismaat van vandaag kon deze mening alleen maar delen. Met de worden dat dit zeker voor herhaling vatbaar is gingen we uit elkaar. Wat een schitterende dag!

Geplaatst op 1 reactie

28 juli 2007

Vandaag sta ik vroeg op om naar Paul Korver te rijden. Om even over half zeven draai ik de hoek om en aanvaard ik de reis over de Afsluitdijk. Het weer lijkt goed maar wanneer ik Noord Holland in rijd zie ik alleen maar donkere wolken en natte wegen. Het zal toch niet denk ik bij mezelf. Tegen de tijd dat ik Assendelft binnenrijd is het gelukkig droog en pakken we snel de auto in. Om even over negenen glijdt de boot te water en kan het vissen beginnen. Paul is de eerste die even demonstreert hoe het ook al weer moet. Een mooie snoek die we schatten op 76 cm blijkt deze lengte ook te hebben. De “hatelijke” nul is weg zegt Paul terwijl hij zijn vangst registreert op zijn notitieklapper. Even later is het weer raak en een mooie baars prijkt aan de pako1220 reg tag. We komen een bochtje om een dan is de beurt aan mij. Een mooie snoek pakt mijn pako 9 bw en ik verheug me op een mooie drill die echter slechts 3 klappen duurt. Dan schiet de lepel uit het water oppervlak omhoog. Los dus. Onmiddellijk controleer ik mijn haken maar die zijn gewoon scherp. Op gezette tijden krijgen we aanbeten maar we weten die niet te verzilveren. Er gebeurt in ieder geval wat zeggen we nog tegen elkaar. We varen door maar het blijft nu langere tijd stil. De vissen hebben alle begrip voor het feit dat Paul en ik elkaar het nodige te vertellen hebben. Een snoeiharde aanbeet doet Paul opschrikken uit onze conversatie. Het blijkt een snoekje van net 41 cm te zijn. Korte tijd later is de beurt aan mij, Ik vang een baars en sta geheel volgens de regels op min 5 snoeken. Daarna gebeurt er niets meer, We besluiten er mee te stoppen. Jammer van de resultaten maar de visdag is toch geslaagd immers, je had ook niet kunnen vissen vandaag.

Geplaatst op Geef een reactie

20 & 21 juli 2007

Op deze twee dagen zijn mijn vrouw en ik te gast bij Cock en Mieke op de camping. U weet wel, daar waar je over de karpers naar de overkant kunt lopen. Hoewel niet gepland, vissen we veel, ondanks niet aflatende buien en we vangen nog ook. Gewoon vanaf de steiger onder de paraplu. Mis ik twee prachtig karpers achter elkaar maar van ik er ook twee. Een kleine maar fijne en een karper van een pond of twaalf. Eindelijk een karper dit jaar. Binnenkort een foto!

Geplaatst op Geef een reactie

14 juli 2007

Reeds enige weken geleden had ik de afspraak met mijn vismaat van vandaag, Jan Boonstra, gemaakt. Omdat Jan nog al een stukje moest rijden was er niet al te vroeg afgesproken dus om even over negenen parkeerde Jan zijn auto bij mij thuis en na een kopje koffie waren we om even voor tienen op het water. Dit is Timber Tiger water hoorde ik Jan nog zeggen terwijl hij één van zijn beroemde Jabo Jerkbaits aanbond. Ja Jan, iets anders hoeft er hier niet aan. Toch was de aanpassing die Jan aan zijn JABO gedaan had door voor een andere houtsoort te kiezen er één die me wel aanstaat. Een schitterende actie! We vertrokken en maakten eerst een slag door Mantgum. Het was even geleden dat we samen gevist hadden dus aan gespreksstof ontbrak het ons niet vandaag. Na een snoekloos Mantgummer rondje zette ik koers naar de Swette. Daar sloegen we linksaf richting Leeuwarden en daar duurde het geen kwartier of de eerste snoek hing aan mijn Timber Tiger. Dit kon Jan niet op zich laten zitten en ook hij monteerde een Timber Tiger. De volgende aanbeet liet echter wel enige tijd op zich wachten maar was toen ook zeer verdient. Na de zwarte Timber Tiger verwisseld te hebben voor een rode kreeg Jan een aanbeet. Ik schatte de snoek op een dikke tachtig centimeter maar kwam bedrogen uit.

Het was een snoekbaars van iets kortere lengte maar wel een pracht exemplaar. Vervolgens werd het wat stiller totdat we over het Van Harinxmakanaal een draai maakten en in tegenovergestelde richting de Swette weer opvoeren. Kort achter elkaar arresteerde Jan twee snoeken. Vervolgens vingen we op de terugweg, ondanks een fikse wind dwars op de boot, op gezette tijden vis. De meerderheid snoek maar ook een enkele baars. Aan het einde van de dag mochten we elf vissen noteren. Eén snoekbaars, één baars en een negental snoeken. Een pracht bijpraatdag!

Geplaatst op Geef een reactie

8 juli 2007

Na een relatief kort nachtje gaat om 06.00 uur de wekker. Ik ga vissen met mijn vrouw. Die verteld me echter dat ze zich niet erg fit voelt en dan slaat bij een man natuurlijk de schrik om het hart. Ochtend en beroerd, dat kan maar één ding betekenen. Gelukkig is dat niet het geval maar een griepje. Toch meent ze na een uurtje extra rust fit genoeg te zijn om te gaan vissen. We traileren in het nabij gelegen Baard. Vandaar uit trollen we rustig richting Oosterlittens waar we een aantal rondes maken. De tweede trek levert de eerste snoek op. Niet groot maar snoek is snoek! Dan is het even stil. We besluiten verder te varen naar het dorp Winsum. Even bij de voorzitter van de SNB in zijn achtertuin een snoek vangen. Het onooglijke slootje heeft in het verleden al eens een mooie dag opgeleverd. Het blijkt een goede keuze. Als snel meldt de volgende snoek zich. Met 62 cm een aardige vis. Terwijl we de kadewal dicht afvaren meldt een snoek zich bij de eerste Timber Tiger, mist deze twee keer om zich vervolgens op de tweede plug te storten. Een mooie buik laat een dito staart volgen en even lijkt de vis gehaakt. Maar het volgende moment weet ze zich te bevrijden. Het zijn altijd de grootste die losschieten denk ik nog. Op de terugweg uit het slootje is er wederom actie in de boot. Een maatse snoek wordt geland. Even verderop blijft een forse beuk onverzilverd. De trek door het haventje levert een derde misser op en ook nu doet een fraaie kolk een knappe vis vermoeden maar daar blijft het dan ook bij. Omdat we niet de gehele dag kunnen vissen draaien we tegen elf uur de boot richting Baard. Onderweg vangen we nog een snoek wat het totaal op 5 stuks brengt. Niet slecht voor 4 uurtjes vissen.

Geplaatst op Geef een reactie

6 juli 2007

Vandaag ben ik op uitnodiging van vismaat Cock de karpers achterna geweest. Cock bezit samen met zijn vrouw een prachtige stacaravan in een dito gebied waar je op de karpers naar de overkant kunt lopen. Ieder jaar ga ik daar tenminste een poging wagen en dit jaar was 6 juli de geprikte datum. De stekken waren daags tevoren, en vele dagen daarvoor al aangevoerd, dus wat kon er mis gaan. Wat er mis kon gaan was het weer. De voorspellingen waren snelle opklaringen uit het zuidwesten en kans op buien in de ochtend. Nu daar kwam niets van terecht. Horizontale jagende regen geselde de capuchon van mijn dienstparka, overigens voortreffelijk waterdicht, met een oorverdovend kabaal in mijn rechteroor. Tussen de horizontale strepen regen kon ik mijn pennetje nog maar nauwelijks waarnemen en ik waande me, gezien mijn spontane rillen, op een vistrip in januari. Maar “die-hards” als we zijn bleven we volharden. Gevolg waren naast wat brasem en blei, twee heuse karper aanbeten. Eén die onmiddellijk door de paatjes vloog en de andere die losschoot. Maar we hebben ze gezien en dat was vandaag al heel wat. Toen we na een uurtje of acht naar de zoveelste stek verkasten en wederom tot drie keer toe van de stek geblazen werden nog voor we de steekstokken konden plaatsen, besloten we het voor gezien te houden. Jammer maar we kiezen een volgend moment. Ik heb toch een mooie dag gehad. In mijzelf mijmerend kijk ik aan het einde van de Afsluitdijk even over de Waddenzee. Een zonnestraal piekt door het wolkendek in het Westen. Dank aan het KNMI!