Geplaatst op 1 Reactie

Nieuwe wijze van kleuren

Eens in de zoveel tijd moet je eens veranderen zegt men dan wel eens. Een van de dingen die op mijn lijstje stond was het kleuren van de kunstaasjes die ik bouw. Met name de lepels en de spinners. Die kleuren werden er met een airbrush op gemaakt en dat was naast dat het erg bewerkelijk was, ook nog eens ongezond en milieu belastend. Ik heb geëxperimenteerd met zogenoemde decal stickers. Daarbij zijn de mogelijkheden ongekend en onbeperkt maar ze blijven niet goed genoeg zitten. In gesprek met een collega opperde hij de mogelijkheid van emailleren. Dat is minstens zo bewerkelijk maar dan gewoon aan de keukentafel en ik hoef geen beschermende kleding aan. Toegegeven, de eerste paar keer was ik niet onder de indruk maar zoals zo vaak, baart ook hier oefening de kunst. We zijn nog niet aan de perfectie maar de lepels functioneren en worden steeds fraaier. Hieronder een aantal foto van de kleuren mijn oefen stukjes. Inmiddels staan de eerste geëmailleerde lepels in de shop. Mocht het u opgevallen zijn dat er in het midden van de eerste foto een spinnerblad met daarin Poask3 gestanst, dat klopt, daarover later meer.

Geplaatst op Geef een reactie

Marc op herhaling op 9 januari 2021

Op donderdag krijg ik een appje van Marc of ik nog van plan ben om te gaan vissen dit weekend. Ik antwoord dat het afhangt van de status van de buitenboordmotor die op dat moment bij de reparateur is. Gelukkig kon ik later die dag melden dat we dit weekend kunnen vissen. We spreken af om 08.30 uur maar dat wordt iets later. Het is verraderlijk glad in Friesland en dus waarschuw ik Marc dat hij rustig aan moet doen. Ondertussen prepareer ik de boot en zet alvast een emmertje strooizout in de kofferbak van mijn auto. Als Marc er is rijden we een stukje naar het beoogd viswater. Dat water is wat groter en aangezien in Mangtum de haven dichtgevroren is wijken we daarnaartoe uit. Het is maar goed dat ik strooizout heb meegenomen want de trailerhelling is net voor ons al gebruikt en het water dat bij het uitrijden van de trailer onvermijdelijk op de helling komt is bevroren. We strooien zout en laten de boot te water.

Ik heb eindelijk mijn GravGrib binnen. Het is een gimball die hydraulisch werkt en er voor moet zorgen dat de camera beelden stabieler worden en de horizon bijna altijd min of meer horizontaal blijft. We proberen heb vandaag voor het eerst uit. We beginnen meteen bij de helling met vissen maar al snel moeten we de hengels inhalen omdat er ijs ligt. Onze voorgangers hebben al een deel stukgevaren en ook ik neem een deel voor mijn rekening. Misschien dat aan het einde van de dag dit water dan ijsvrij is. We varen door het dorp Grou in de richting van Jirnsum als Marc de eerste vis van de dag haakt. Sterker nog de eerste drie komen op zijn conto. Het maakt mij niets uit wie er vis vangt als er maar wat gebeurt. Maar ik ben toch blij dat ik de vierde snoek van de dag mag haken. We vissen in wisselende omstandigheden. Soms wat neerslag en dan in de volle winterzon die het net wat aangenamer maakt. We vissen een stuk bij schiphuizen een aantal keren af omdat, toen ik hier twee weken geleden met mijn jongste dochter viste, wij hier een aantal lossers hadden. Het blijkt effectief, we vangen ze beide. De eerste is een mooie tachtiger wintersnoek, wat zijn ze toch mooi in de winter in het winters licht.

Marc en ik kunnen de conversatie aardig gaande houden. Marc vis slechts 3 maanden op snoek en is zeer leergierig. Hij denk erover een baitcaster te kopen en dus moet hij even met een dergelijke hengel vissen. In de loop van de dag krijgt hij behoorlijk ervaring want de snoeken hebben alle aandacht voor onze pluggen. Ik vis overigens nog even met een ABU Cello Dip die ik via E-Bay op de kop heb kunnen tikken. Kunstaas uit de jaren 60 van de vorige eeuw. Het is een plug waarvan het lichaam soepel is, kunststof en die een pittige actie heeft. Onze snelheid is echter net te hoog voor deze plug, Ik probeer hem later nog eens.

De teller loopt aardig op en het mooie weer veranderd in een dikke bui als de Gorpo met drie piepjes aankondigt dat de batterij nu echt leeg is. In ieder geval bijna vier uur beeldmateriaal met daarop een aantal aanbeten en snoeken. In die dikke bui gaat de hengel in de steun krom staan. Marc pakt de hengel en voelt meteen dat er iets “groots” aan zit. “Ik heb hem ook nog niet gezien zegt Marc als ik de boor in de wind van de kant af stuur en Marc vrije ruimte geeft om de snoek te drillen. Trek haar maar eens bovenwater dan. Marc merkt dat het kleine stokje, door Ron Peun speciaal gebouwd voor mijn vrouw, volledige controle biedt over deze snoek. Ik weet genoeg, een metersnoek!

Marc drilt haar uit en ik land de snoek. Na onthaken krijgt Marc voor het eerste van zijn leven een metersnoek in handen. “Er mag gelachen worden”, meldt ik hem als ik een foto van hem maak. Marc, die even onder de indruk is van het massieve van een metersnoek straalt ineens! Wauw. We meten de snoek twee keer tot we er overtuigd van zijn dat het echt om 100 cm snoek gaat. Gefeliciteerd Marc! Normaal gesproken geef je elkaar een hand. We hebben mooi gevist Marc, tot gauw

Geplaatst op Geef een reactie

De eerste keer in 2021

Vandaag vis ik met mijn oudste dochter. Ze had al een aantal keren aangegeven eens mee te willen en dat moest er vandaag van komen. Het is een mooie dag, weinig wind, een zonnetje en wij hebben geen haast. We komen om 11.00 uur bij de trailerhelling aan. Er zijn meer mensen met het idee te gaan vissen, want er staan een zestal auto’s met lege trailers daarachter. We traileren en beginnen met vissen. Dayna hoeft niet lang geduld op te brengen wat binnen 10 minuten wordt de timber tiger gegrepen en kan zij haar eerste snoek sinds lange tijd drillen.

Het is een mooie wintersnoek van ongeveer 75 cm lengte. Niet een gek begin constateren we als een boot met een paar broeders in Petrus langskomt en we informeren naar hun resultaten. Nog iets krijgen we te horen en wij zijn vanaf vanmorgen vroeg al bezig. Het blijft vissen! We vervolgen onze tocht en hebben een mooie conversatie over van alles en nog wat. We slepen onze pluggen langs de kade van Grou en passeren Hotel Oostergoo. Ons doel is de spoorbrug die we aan een nader onderzoek willen onderwerpen. We “storen” twee dood-aas-vissers die nog geen stootje hebben gezien. Voorbij de spoorbrug pruttelt de motor een paar en zegt dan doe het zelf maar. Dat is ongewoon, mijn Yamaha 6 PK, doet al ruim twintig jaar haar werk achter de Rana 14 en dat bijna altijd probleemloos. Ik verwacht dat het een brandstof toevoer probleempje is en controleer, slang, ontluchting en toevoer. Alles in orde, daar kan het niet aan liggen. Ik merk bij het aantrekken weinig compressie en we moet iets verzinnen. Vanzelfsprekend heb ik geen peddels of roeispanen bij me. Hoeft immers niet bij een degelijke en betrouwbare motor. We bellen met het thuisfront en een elektromotor en accu zijn onderweg. Ondertussen peddelen wij met behulp van het schepnet naar de afgesproken plaats. Na het zoeken van een plankje kan de elektromotor ook daadwerkelijk gemonteerd worden en kunnen wij onze weg vervolgen. We besluiten wel om linea recta naar de helling te varen. Het is jammer dat we ons voornemen deze spoorbrug een aantal keren af te vissen niet ten uitvoer kunnen brengen. De elektromotor doet echter ook haar werk en al terugvarend vangen we gewoon nog twee snoeken erbij. Voorwaar een prima vis-moment in het het nieuwe jaar. Dat nieuwe jaar dat hopelijk mag verlopen zoals u graag wenst beste lezer!

Geplaatst op 1 Reactie

Marc en Fons verkennen Friesland

Ineens ging mijn telefoon van de zaak. Hoi met Marc, doe jij nog steeds mensen meenemen in de boot voor te vissen? Het laat zich raden waar de roots van Marc liggen. Ik moest even schakelen, Marc, Marc, Marc? Welke Marc ben jij? Toen kwamen de verklarende woorden en werd alles ineens duidelijk. Jazeker Marc voor jou altijd. En wanneer zou dat kunnen? Nou wat dacht van de 30e december aanstaande. Wauw zo snel al? Nou graag. En zo kwam het dat ik Marcen zijn vismaat Fons vanmorgen om 08.30 uur de afgesproken plaats ontmoet. Na een korte elleboog stappen we in de boot. Het is voor Fons de eerste keer in een boot. Na een korte uitleg vertrekken we. Marc en Fons zijn op zoek naar informatie over, snoeken, hengels, pluggen, kleuren etc. Ik stel ze gerust dat ze allemaal de revue zullen passeren deze dag maar dat vooralsnog een plug die 2 meter diepte kan halen voldoet. Marc monteert een redhead pike fighter en Fons voorziet zijn hengel van een screaming devil in dezelfde kleurstelling. We vertrekken en al snel is het Marc die de score opent. We praten honderduit en bij en onderwijl gaat er zo nu en dan er een snoekje aan de hengel hangen. Alleen bij Fons blijven de vangsten even uit maar als hij dan beet krijgt komt meteen de grootste tot dan toe boven water. Het gebeurt altijd onverwachts Fons. We proberen het een paar keer in het dorpje waar we begonnen zijn maar dan verkassen we naar de rust van de polder. Marc en Fons genieten van het natuurschoon rond de visplaats. Ganzen die hier in de buurt hun slaapplaatsen hebben stijgen in grote getale op en we zien een prachtige buizerd voorbij vliegen. Als er even later twee zwanen opstijgen komt steevast de opmerking dat de KLM weer opstijgt. Wat de kracht van reclame is mag nu duidelijk zijn.

Na een kleine pauze vangen er een mooie snoek van 87 cm. kort daarop gaat er een kleinere aan hangen. Ik kom er achter dat er een aantal sluizen dicht zijn die normaal gesproken open zouden zijn wat ons areaal aan viswater wat beperkt. We draaien dus om en Fons raakt vast. De kunstaasredder brengt uitkomst echter de speld van zijn onderlijn buigt uit en de screaming devil staat onder water geparkeerd. Even verder gaat er eindelijk een snoek aan mijn Timber Tiger hangen. Het is een mooi exemplaar. Marc gaat haar landen en zegt nog dat ze maar net vastzit aan het lipje. Of niet het schepnet moeten pakken. Ik zeg dat het niet uitmaakt of ze losschiet of niet en Marc zet de landing met de hand in. De snoek slaat een keer met haar kop en geeft als een estafette stokje de dreg aan Marc door. De haakpunt steekt diep in zijn vinger. Met een kniptang verlossen we Marc van het gewicht van de plug en geven hem de ruimte om zich van de haak te ontdoen. Hij weet de haakpunt door te duwen en na even te ontsmetten wikkelen we een drukpleister om de wond. Na een cup-a-soup kan Marc verder;). We vangen nog regelmatig een snoek alhoewel de stillere periodes langer worden. We keren terug in het dorpje en ook daar vangen we nog een paar snoeken. Aan het einde van de dag staat de teller op 12 stuks die ook nog eens eerlijk verdeeld blijken. Het heeft beide mannen goed voldaan en we spreken af het nog eens op korte termijn te herhalen. Alhoewel ik gezegd heb niets te willen hebben, schenken Marc en Fons mij een aantal lekker biertjes. De eerste Mc Chouffe nuttig ik terwijl ik dit stukje tik. Nu een paar foto’s en het filmpje volgt

Geplaatst op Geef een reactie

Tweede Kerstdag 2020

Op deze dag heb ik me een klein beetje verheugd. Ik heb zelfs de weersomstandigheden een beetje in de gaten gehouden. Waarom hoor ik u denken? Welnu het was afgelopen week, mijn jongste dochter die vroeg of wij weer eens gingen vissen! Mijn oudste heeft ook die wens maar even andere besognes maar wat in het vat zit…… Vandaag stap de jongste bij mij in de boot. De voorspellingen zijn niet best, de wind gaat aantrekken en het wordt waterkoud. We rijden naar mijn geboorte dorp en traileren de boot. Het water in Friesland staat erg hoog, de polders zijn leeg gemalen en we wachten op het kunnen lozen naar zee van het overtollige water. Het leeg malen van de polders heeft als gevolg dat er veel klei in het water komt waardoor het water veranderd in een soort erwtensoep. Dat je daarin prima snoeken kunt vangen heeft Jan Eggers reeds lang geleden bewezen maar het trekt mij niet. Ik verkas dan naar een deel van Friesland waar de veengrond begint en heb dan vaak geen last. Maar ook in Grou is het merkbaar, de schiphuizen zijn nog helder maar het grote water heeft weinig doorzicht. Ik installeer de Gopro en we beginnen met vissen. De snoeken hebben geen consideratie met mijn jongste. Ze stellen haar geduld ter dege op de proef. De voorspellingen komen uit en het wordt steeds kouder. Na twee uurtjes vindt de accu van de Gopro het welletjes en de camera laat zijn drie piepjes horen ten teken dat ze uitschakelt. Geen twee minuten later is daar de eerste beuk. Haar hengel staat vervaarlijk in een bocht en ik zie de pompende beweging van snoek van enig formaat. Als ze zich even in het wateroppervlak toont weet ik het zeker. Ze weet zich echter van de spok te ontdoen die een paar meter bij de boot vandaan weer in het water ploft. In ieder geval had je voldoende spanning op de lijn Sis. Zulke dingen gebeuren. Ze weet nu ook weer het effect van zo’n aanbeet, je bent scherper en twee minuten heb je geen last van de koude. We besluiten het een aantal keren te wagen op dit traject. Nu ben ik aan de beurt. Mijn Timber Tiger wordt gegrepen. Ook dit is een mooie vis. Alsof het zo moet zijn onderga ik dezelfde ervaring als mijn jongste en ook deze plug komt zonder vis weer naar de boot. We verkassen een stukje en komen op het laatste traject voor de trailerhelling uit. “We gaan door tot we wat vangen”, hoor ik vanonder een zwarte muts. Haar geduld wordt uiteindelijk beloond met 93 cm snoek. We kunnen naar huis! Op de valreep vang ik nog een 50 cm snoekje vlak voor we traileren. Machtig mooi!

Geplaatst op Geef een reactie

Samen met Jacob op 20 dec 2020

Toen ik een appje stuurde naar Jacob om te vragen of hij zondag tijd had om te vissen kwam het antwoord snel. Jazeker! Al snel was ook het tijdstip van 08.00 uur afgesproken. Een klein half uur later krijg ik een appje van Jacob terug, of het ook een uurtje later kan? Natuurlijk kan dat en hij had een erg valide reden: Dan kan ik samen met de kinderen mijn vrouw nog even een ontbijtje op bed brengen, ze is uiteindelijk jarig! Ware liefde denk ik dan, dat je van je vrouw op haar verjaardag gewoon mag vissen, de visite (beperkt) komt toch pas om 16.00 uur:).

Om 09.00 stappen we in en rijden naar de beoogde visstek. Daar staat de parkeerplaats echter zo vol met auto’s dat traileren wel mogelijk is maar daarna parkeren wel een probleem wordt. We kennen allebeide nog een een kleine vergeten trailerhelling in de nabijheid. Precies één Stelcon-plaat breed is er nauwelijks ruimte voor de Volvo om de wielen verhard te houden. Met één wiel er naast staat de Volvo vast. Ik krijg een déjà vu naar Denemarken waar ik ooit ook eens vast stond en er door een berger uitgehaald moest worden. Gelukkig vindt Jacob een mat die uitkomst kan bieden. De boot is te water en de Volvo staat verhard. We moeten, bij het weer uit het water halen van de boot, even goed kijken dat we er echt opstaan spreken we met elkaar af. We beginnen met vissen, maken een slag door een dorpje en treffen een aantal collega vissers. Een ervan blijkt een oude werkgever van Jacob te zijn, hoe klein is de wereld.

We krijgen al snel een paar aanbeten, missers en lossers, maar we vangen er ook een paar. Het zijn mooie winterse snoeken, lekker in het vlees. We maken een ommetje naar buiten en genieten van een ijsvogel die maar voor ons uit blijft vliegen. Maar in de wereld buiten uit is de de bijtlust van de snoeken minder. Dat is trouwens altijd zo op een visdag. Ik bedoel dat de bijtmomenten uitblijven. Dat zegt niets maar dan ook niets over het wel of niet aanwezig zijn van snoeken. Op de terugweg varen we nog even door een woonwijk. Doodlopende stukken zijn in de winter altijd goede stekken en zeker als je in dat rustige water aasvis voor je uit ziet schieten of een voorn vals haakt. We scharrelen ze lekker bij elkaar. Aan het einde van de visdag maken we nog even een trekje door het dorp. Die levert ook de twee gemiste snoeken (ook dat weet je natuurlijk nooit zeker) van eerder die dag op. We tellen er zeventien in totaal vandaag. Het traileren lukt gelukkig en Jacob kan op tijd aanschuiven bij het verjaarsfeest.

Geplaatst op 1 Reactie

13 december 2020

Vandaag vis ik met Kees. Kees is de neef van Popke en we hadden al langere tijd een afspraak staan maar ook wij hebben last van diverse perikelen die soms roet in het eten gooien. Kees is chef de mission vandaag en heeft de locatie via een app doorgezonden. We wijn er net na achten en laten de boot te water. We vissen slepend op snoek. Hoewel de weersvoorspellingen mooi weer beloven moeten wij de ochtend door in kil, mistig weer. Het warmtepak biedt uitkomst.Het is Kees die de score opent, sterker nog hij vangt de eerste acht snoeken en pas dan wil er bij mij een vis aan gaan hangen. Hoewel, we elkaar dus wel kennen vissen we vandaag voor het eerst samen in een boot en hebben dus gespreksstof voldoende. Vanzelfsprekend komt Popke regelmatig langs in de verhalen. Zeker als we snoeken vangen op plaatsen waar Kees ook wel met Popke snoeken gevangen heeft. Zo vissen we de dag door. In de middag breekt het zonnetje door en we hopen dat dit positieve effecten op de vangsten heeft maar het blijven vangstmomenten. We brengen de teller op 15 snoeken en tailleren de boot bij het laatste licht. Een mooie visdag en we spreken af dit eens snel te herhalen.

Geplaatst op 3 Reacties

Ôfskie fan in (fisk) maat

Het is ongeveer 2 ½ jaar geleden dat Popke het bericht krijgt dan niemand wil horen, slokdarmkanker. Ik zit in de auto onderweg naar huis als ik zijn telefoontje krijg. Dat bericht komt binnen als een mokerslag. Niet veel later zit ik met mijn vrouw bij hem op de bank. Alles schiet er door de gedachten, prognose, behandelplan, #$%^&*(!  

Popke zou Popke niet zijn als hij niet probeert er het beste van te maken. Vol goede moed ondergaat hij menig operatie, bestraling en chemokuur, in de hoop dat…. Hij ziet kans om het, fjildman wêzen, tot het laatst toe vol te houden. Ook oude ambachten als meubel maken, eenden korf vlechten, fuiken breien, palingroken en de moestuin hebben zijn aandacht. Druk als een klein baasje, aan de gang blijven, verzet plegen.

Het blijkt hopen tegen beter weten in, het is een niet te winnen strijd. Voor iedereen die een dergelijke strijd moet voeren of van nabij meemaakt komt er een moment waarop je denkt, waarom nog, waarvoor? Voor de patiënt komt dat moment vaak later dan voor zijn of haar omgeving. Er komt een gun factor om de hoek kijken die “rust” gunt.   Popke ving zijn laatste snoekbaars op 27 juli 2020 en overleed een kleine 14 dagen later op 8 augustus. Zijn uitvaart was zoals hij wilde, volledig verzorgt door zijn froulju. In de open lucht, een ruw houten kist, een mooie setting met veel symboliek. De fluitkunstenaar die acte te préséance gaf bracht me, als in een virtuele realiteit, onmiddellijk terug bij Popke in de boot. “Hearst it wol tink, wylsters!” Zo zal hij nog vaak in “VR” voorbijkomen.

Geplaatst op 1 Reactie

Belgen scoren aantallen

Het is even een tijdje geleden dat ik een stukje voor mijn blog geschreven heb. Gewoon geen tijd aan besteed door allerhande externe oorzaken. Zo was/is de boot aan een revisie toe en lag de prioriteit bij een studie. Hoogste tijd dus om het er vandaag maar eens te van gaan nemen. Ik vis met gasten uit België. Doorgaans komen Jan en Milan dan samen in de boot zitten, maar Milan moest studeren (Elektromagnetisme is een prachtig onderwerp Milan!) Zijn moeder zag haar kans schoon en stapte mee aan boord. Vandaag zijn dus Anja en Jan mijn gasten. Bij de trailerhelling, nog voor het weggaan, stelt Jan mij de vraag of dat wel kan, een vrouw aan boord? Ik moet lachen, vertel hem dat er vroeger bij de Marine, tegenwoordig kan dat niet meer natuurlijk, een uitspraak was die luidde: ”Een vrouw en een kip zijn de pest voor je schip!” “Maar vrouwen zijn natuurlijk zeer welkom aan boord, mijn eigen vrouw wil ik ook nog graag weer eens meenemen Jan.” Allemaal gein natuurlijk. 

Anja en Jan

Het weer dat ons vandaag beloofd is lijkt goed. Toch “pingt” buienalarm me even aan als we net vertrokken zijn. De donkere wolken met neerdalende sluiers die uit het noorden naderen bevestigen de “ping”. Even later, we zijn net begonnen met vissen, haalt de wind stevig aan. De regen, vermengt met een beetje hagel, daalt neer. Gelukkig varen we voor de wind waardoor de koude wind een beetje buitenspel wordt gezet. Daardoor zitten we wel ietsje langer in de regen. Niet lang na aanvang gaat er aan de hengel in de steun een snoekje hangen. De hatelijke nul is weg! Ook Jan vangt kort daarna een snoekje. Bij Anja wil het echte niet lukken. Ze wisselt de van Salmo Hornet door een andere kleur te kiezen, maar dat mag geen soelaas bieden. Jan en ik vangen beide nog een aantal snoeken. Inmiddels is het droog geworden en ik weet nu waarom Anja nog niets gevangen heeft. De camera is niet gemonteerd! Omdat het nu droog is kan dat. Anja wisselt nu naar rode Timber Tiger. Toch moet ze nog even geduld hebben. Pas bij de tweede trek onder een brug door wordt de eerste snoek door haar gehaakt. En dat zulks naar meer smaakt doet zich gedurende de dag blijken. Het is zo’n dag! Het is zo’n dag waarop je gedurende de dag in een min of meer regelmatig ritme snoeken blijft vangen. Mijn ervaring is dat je doorgaans in deze tijd van het jaar snoeken kunt betrappen op bijtmomenten. Meestal resulterend in een stuk of drie achtereen en daarna weer even een stille periode. Vandaag dus niet. Goed je kunt de klok er niet op gelijk zetten maar we vangen met grote regelmaat een snoek. Een andere wetmatigheid op dit soort dagen is dat je er bijna nooit een snoek vangt die richting of over een meter gaat. Ik hoop dan altijd op een uitzondering die de regel bevestigd. Vandaag is dat niet het geval. 

De dag wordt zonovergoten. De zonnepanelen op mijn dak doen vreselijk goed hun best om de stralen van januari-zon om te zetten in de nodige kilowatts. We genieten van snert, een droge worst en cup-cakes. Op de terugweg merken we dat tegen de wind in varen toch een jas scheelt. Het gaat zoals eerder omschreven. Anja die na de eerste snoek de smaak goed te pakken heeft gekregen vangt vandaag maar liefst vijftien exemplaren uit de Esox-familie. Samen met de aantallen die Jan en ik naar de oppervlakte halen brengt dat het niet geringe aantal van 48 snoeken op de teller. Inderdaad het is zo’n dag! Anja en Jan bedankt voor de mooie dag. Misschien toch vaker vrouwen aan boord?

Geplaatst op Geef een reactie

Een bijzondere dag

Een bijzondere dag

“Pap je weet toch dat wij naar Bali gaan en we willen graag  je GoPro mee nemen, mag dat?”, was de vraag van mijn jongste en vanzelfsprekend had ik ja gezegd.

“Wolst it wykein ek mei mij te fiskjen” luidde het appje wat ik van Popke kreeg. Ik hoefde geen seconde na te denken en bevestigde deze afspraak op vandaag. 

Het is even geleden dat ik een hengel in de handen hebt gehad.  Soms gun je jezelf niet de tijd om dat te doen en dat is in principe dom. Want wat is er belangrijker dan in goed gezelschap met een hengel in de hand, je door het Friese polderlandschap te laten sturen? Toegegeven het is bekend terrein. Honderden keren ben ik hier al langs gevaren. Al die keren hebben bijzondere verhalen opgeleverd en vandaag zou ook zo’n dag worden. Waren het de ruigpoot buizerds en de kiekendieven die het bijzonder maakten? Was het mijn vismaat die samen met mij door dit landschap ging? Waren het de kieviten die alweer neergestreken zijn of was het genieten van een kop hete snert in het zonnetje uit de wind achter de rietkraag die de dag zo bijzonder maakte? Laat ik het verhaal maar gewoon vertellen. 

Het schitterende weer maakte de dag op zich al goed, nu zouden we gaan merken of de snoeken al op het prachtige weer gereageerd zouden hebben door al aan het paaien te gaan. In dat geval zouden we niet op veel aanbeten hoeven rekenen. Daar leek het in het begin ook op. Na een dik uur trollen hadden we eigenlijk geen overduidelijke aanbeet gehad. Wel eens een vermeende tik, maar ik mag daar dan graag een kolk bij zien en als ik die niet waarneem dan betwijfel ik of het een aanbeet is. Dat heeft alles met de waterdiepte te maken natuurlijk die hier op zijn diepst 1,5 m is. Maar daarna opende Popke de score en niet lang daarna meteen een tweede snoek er achter aan. De pike fighter deed zijn werk.  Korte tijd later werd de Yakki opgemerkt en werd een mooie winter snoek van dik in de zeventig geland.  Sinds mijn laatste trip naar Denemarken, waar ik de schade van dreggen in een hand heb mogen ondervinden, heb ik vaak een schepnet in de boot. Vandaag vissen we echter in de boot van Popke en hebben we zo’n ding niet bij ons. Ik moet even focussen omdat de Yakki dwars in de bek zit en er dus dreggen aan twee kanten vast zitten. Ik pak goed beet en landt de mooie dikke wintervis die bovendien nog een snoekje van in de 40 cm in zijn keel en buik heeft zitten. Waarom zo’n snoek een plug pakt vraag ik mij af. Maar goed we hadden eigenlijk vier snoeken op de teller waarvan laatste twee ineens;).

Net als Popke en ik een zijvaart in varen merken we de kieviten op die al moeite hebben met de aanwezigheid van buizerds. Het licht voor het voorjaar staat op groen. En dat is bijzonder, vorig jaar op 4 maart stonden Popke en ik nog op de schaats en reden we door de Venen. Veertig jaar geleden op 14 februari ging Nederland gebukt onder heftige sneeuwstormen. En nu staan er dubbele cijfers op de thermometer! We vangen nog een snoekje, komen erachter dat we allebeide amateurs zijn als een hengel in de steun zich meldt wanneer we door een duiker varen en het topje keurig langs het betonnen plafond schuurt. Die moeten we straks wel even nakijken. Dan is Popke aan de beurt en de beukende hengel geeft aan dat het een serieuze vis. Popke zet de motor neutraal en ik haal de overige hengels in. Het is een machtig mooie puntgave wintersnoek die de meter net niet haalt. Nu zijn we niet van de millimeter neukers. Een metersnoek heeft dat massieve, stoeprand achtige dat het pakken achter de kop onmogelijk maakt. Waar een bek op zit die respect afdwingt als de snoek n haar poging dit rare prooidier kwijt te raken haar wijdt openspert, waardoor de kieuwbogen hun felrode kleur tonen. Kortom een puntgave metersnoek. Een snoek die, als je het mocht kunnen voorspellen, het waard zou zijn om in super slecht weer toch te gaan vissen. We schudden elkaar de hand, teamwork is dubbel genieten. We vervolgen onze toch met een niet te beschrijven, maar door een iedere sportvisser te herkennen, voldaan gevoel.  

We naderen een spoorbrug en we weten dat daar ook wel een snoek te vangen moet zijn. En net als je denkt dat je er verstand van hebt, wordt je keihard met je neus op de feiten gedrukt. Geen aanbeten onder de brug. Op het stuk na de brug vangen we nog een viertal mooie snoeken, niet zo mooi als die meter van net, maar gewoon mooie vette wintersnoeken. We wilden eigenlijk hier even pauze houden maar de wind is nog koud en ze hebben hier de rietkragen gemaaid! We draaien om en vissen hetzelfde traject terug. Het is wederom de beurt aan Popke, een doffe tik gevolgd door dood gewicht en dan weet je het wel. Even wachten tot het kopschudden begint en je hengel vette buigingen in het ritme daarvan laat zien. Het motortje weer neutraal, de andere hengeltjes binnengehaald en gereedmaken voor het landen van alweer een meter? We flitsen even door de geschiedenis van onze gemeenschappelijke visdagen. Hier  vingen we ooit een metersnoek met een dikke kop en een dun lichaam. Zou het dezelfde zijn? We landen een super mooie snoek van 100+ cm. Niet die magere maar wel met een dikke kop. Het is een bijzondere dag. 

Nu is het tijd voor een onderbreking. We varen naar de plaats achter de rietkraag waar het in het zonnetje goed toeven is. De snert zorgt voor de boost die ons door de rest van de dag moet slepen want, oh wat hebben we het zwaar. 

“Hans, iets in mij zegt dat we dat stuk naar de brug nog een keer moeten afvissen”, zegt Popke na de snert. Wie ben ik om Popke te negeren, Dat gaan we doen P. We varen het stuk terug en nu is het de follow me die  bruut genomen wordt. De omgebouwde ééndelige compre buigt in al haar vezels. “Beste snoek Popke, do hiest gelyk! Na een mooi gevecht ligt ze naast de boot. Ze lijkt net op een velletje vast te zitten.  Wie de follow me kent weet dat je extra op moet passen bij handlandingen. Het lukt en ik moet iets verder doortillen om deze snoek in de boot te brengen. Na de landing blijkt dat velletje behoorlijk moeilijk te onthaken. Deze was niet zomaar losgeschoten. Het meetlint raakt net de 110 cm niet aan. Wat een bak roepen we beide.  Wederom geven we elkaar de hand en kijken elkaar even diep in de ogen. Machtige mooie dag Popke.