Posted on Geef een reactie

Een prachtige visdag!

Als Fred aanbelt heb ik er al een dag opzitten. Hij moest natuurlijk vroeg op vanwege de afstand die hij moest overbruggen maar ik kreeg te maken met een stijf bevroren aantal touwen waar het dekzeil van mijn boot mee vastzit. Voeg daarbij nog even de auto waar ook de ruiten van moesten worden gedaan dus u begrijpt dat het even duurde eer de boot klaar stond. Fred en ik drinken een bakje koffie. Het eerste wat hij verteld is dat de temperatuur, met waar hij vandaan komt, 4 graden gedaald is. Er ligt ijs op de slootjes Hans! Ik maak me over de route van vandaag geen zorgen. We kleden ons daarna warm aan en vetrekken. De al oude PoasK glijdt even later door het water in de richting van de Swette. We zitten eigenlijk onmiddellijk op de praatstoel en ik vergeet dus op voorhand de camera te installeren. Fred vangt al snel twee snoeken. We varen door richting Leeuwarden en vangen onderweg zo nu en dan een snoek. En dan komt Fred ineens met een verjaardagscadeautje voor mij op de proppen. Een Swigg. Zo’n cadeau moet je natuurlijk onmiddellijk nat maken en niet veel later levert dat ook de eerste snoek op. We vissen al pratend verder en scoren op gezette tijden een snoek. Het grootste exemplaar gaat ook aan de nieuwe Swigg hangen en meet 92 cm. Onderweg haak ik nog een brasem. De Swigg blijkt een “allesvanger”! Even verderop komen we vismaat Jacob tegen, hij sleept samen met zijn vader met lepels en ook zij zijn inmiddels op een mooi aantal snoeken. Op de terugweg blijken de snoeken ook nog wel te willen bijten. Fred vist inmiddels met een tweedelige plug en die willen ze maar al te graag nader bestuderen. Zo schroeft hij de score behoorlijk op. De grijs op zijn gezicht wordt alsmaar groter. Het is bijna donker als hij de laatste snoek scoort en de twintig volmaakt. We trailer in schemering en genieten thuis nog even na van een “kaasplankje” en een piepklein biertje. Een topdag Fred!

Posted on 1 Reactie

Milan en Jan op 2 november 2018

Al enige weken geleden nam Jan contact met me op. Of we nog eens konden vissen. Vanzelfsprekend kon dat. Ik moest even een flex-dag verschuiven maar dat was snel opgelost. Ook Milan ging weer mee. Om even voor de klok van achten spraken we af bij de trailerhelling. We voeren door een prachtige zonsopkomst in de richting van de Swette. We waren nog maar kort onderweg of de hengel in de steun ging krom staan. Je kunt ook nooit eens koffiedrinken of er moet wat gebeuren. Een snelle blik over mijn schouder zag een mooie rug door het water gaan. Ik nam de hengel uit de steun en gaf  haar, de hengel is handgemaakt voor mijn vrouw en draagt ook haar naam dus ja, haar, aan Milan. Hij drilde op aanwijzing een, wat achteraf 100 cm snoek bleek te  zijn. Een ferme deuk in haar rug vormde schijnbaar geen belemmering om deze grootte te halen. Dan kun je net zo goed weer naar huis gaan want dan is de dag al geslaagd. Natuurlijk deden we dat niet. We zetten onze visdag voort. In het werkelijk kraakheldere water van de Friese boezem was het goed snoeken verleiden vandaag. In ieder geval met kunstaas want de twee, dood-aas-vissers, die we onderweg tegen kwamen konden maar geen snoek aan de schubben komen. De timber tigers in diverse kleurschakeringen hadden geen moeite met het verleiden en haken van snoeken. Natuurlijk is er op zo’n dag iemand spekkoper. “Hij heet Milan en is de man die vissen kan!’, was de kreet die al snel gebezigd werd. En het ging maar door, niet om de vijf minuten maar op geregelde tijden werd er een snoek gevangen.  Opmerkelijk was het moment waarop de snoek die Milan haakte ook nog mijn plug meenam in haar aanval waardoor er twee pluggen in de snoekenbek prijkten. Nu komen we uit op een 0,5 bezigde Jan nog en dat komt ook niet vaak voor;). Enfin aan het einde van de dag genoten we bij mij aan de keukentafel van een biertje en een hapje. We konden nog mooi napraten over een schitterende visdag die met een gouden randje begon en met een Grande Prestige, dus ook een gouden randje, eindigde.