Geplaatst op 1 Reactie

28 & 29 dec 2014

Visgidsen is leuk, het is prachtig om met mensen te vissen
die een gemeenschappelijke hobby hebben en ze dan deelgenoot te maken van jouw
manier van vissen, jouw beleving. Zo was het ook de opzet voor een drietal
personen uit Limburg. John, John en Maurits kwamen maar liefst twee dagen over
voor een dagje boot en een dagje kant vissen.

Popke wilde graag inspringen om een overvolle boot te
voorkomen en dus togen we met twee boten, een emmer strooizout en goede moed
naar de trailerhelling. Een kleine verkenning op eerste kerstdag had me al
verteld dat de helderheid van het water weer togenomen was en dus zou het
vandaag goed komen. Eenmaal op de stek aangekomen werden we door moeder natuur
getrakteerd om schitterend weer. John en zijn zoon Maurits, beiden ook jagers,
genoten zichtbaar van de weidse vergezichten en de onnoemelijke aantallen ganzen
en eenden. Een jagers paradijs. Maar wij waren aan het vissen, ook een vorm van
jagen maar dan op vis en daar moesten we erg veel moeite voor doen. John J, die
bij Popke in de boot zat ving de eerste snoek binnen een uur na aanvang maar
bij mij on de boot bleef het lange tijd stil. Pas na twee uur ging een snoekje
hangen aan de plug die ik van Lieuwe voor mijn verjaardag gekregen heb, hij
doet het Lieuwe! Maar de snoek was niet om van onder de indruk te raken. We hadden dus pech, ook al vanwege het feit
dat er nu juist delen bevroren waren die we graag hadden willen afvissen. De
score bleef aan het inde van de dag steken op slechts 7 vissen. Dat is niet
veel. We gingen lekker gezamenlijk eten en hebben tijdens het natafelen gesproken
over allerhande zaken aangaande de hengelsport, palomar knopen, balanspunten,
fair play hengels, ABU molens en ga zo maar door. Tegen negenen vertrokken ze
naar hun slaapadres met de afspraak dat ik ze daar de volgende dag om half
negen op zou pikken.

Nu prijzen nieuwe kansen op de tweede visdag. Moeder natuur
trakteerde ons wederom op een prachtige zonsopkomst maar ook niet was het een
taaie visserij. Maurist had al vlot een nazwemmende baars waargenomen maar op
stekken waar we normaal gesproken echt wel een paar snoeken kunnen vangen
blijven aanbeten volledig uit. Snoeken hadden een andere mening over onze
zorgvuldig gepresenteerde lepels en spinners dan wij. Na een aantal keren verkassen,
in de hoop dat het daar beter zou zijn, kwamen we er achter dat het niet zo
was. Na heel veel worpen over een zelfde stek wisten ik uiteindelijk 1 snoekje
te verleiden maar dat was meer geluk dan wijsheid. In de wetenschap dat het ook
anders kan zijn spraken we af het nog eens over te doen. John en Maurits en
John J hartelijk dank voor een paar mooie dagen en de volgende keer doen we het
nog eens dunnetjes over.

//www.youtube.com/embed/-JeDYa8hOP0

Geplaatst op Geef een reactie

25 dec 2014

Schreef ik het vorige blog een beetje klagend over wat een
visser tijdens zijn visdagen tegen kan zitten, deze keer zal ik dat niet doen,
het schijnt door te werken naar de volgende visdagen! Nu ben ik van nature niet
een klagend type, carpe diem is meer mijn devies en daarom besloot ik vroeg op
1e kerstdag mijn boot te traileren en een stukje viswater met een
fireball af te vissen. Ik nam mijzelf voor om op de bonnefooi een stukje
viswater te pakken en niet meteen door te varen naar een stek waar je op deze
manier haast wel een snoek moet vangen.

Aangekomen op het viswater aas ik twee fireballs met een
forse dode blei. De front-troller stelde me in staat om prachtige driften te
maken waardoor de bleitjes als het ware levend lijken en dus wel een keer
gegrepen moeten worden. Ik probeer een goed uur zonder ook maar een stootje te
zien. Ik besluit door te varen naar de topstek bij een brug. Daar wordt
fireball 1 na twee minuten gegrepen door een snoekje van een 60 cm. Ik onthaak
haar in het water. Ik aas de hengel opnieuw en vaar voor de tweede keer onder
de brug door. De dreun op mijn hengel in de hand voorspelt al een prachtige
vis. Als ik haar voor de eerste keer zie wordt dat ook bevestigd. Ik drill de
vis uit en heb moeite haar te pakken omdat de dreg, van de stinger die ik
gebruik, vervaarlijk zwaait als de snoek met haar kop schut. Ik zie het nog zo
voor me. De dreg zwaait en raakt verstrikt in de mijn lijn en snijdt haar
vervolgens zo af. De snoek blijft nog even versuft liggen en ik probeer nog met
mijn top de dreg te pakken maar het mag niet meer baten de snoek verdwijnt met
loodkop en stinger naar de diepte. Daar baal ik misschien nog wel het meeste
van alhoewel ik ook weet dat ze dergelijk spul binnen korte tijd weer kwijt
zijn. Uit frustratie sla ik zelf met mijn hengel op het water, balen in het
kwadraat!

Ik besluit dan nog maar even te gaan trollen richting huis.
Dat levert ook niet veel op en ik besluit door te varen. Vlak voor thuiskomst
monteer ik nog even een fireball met dode blei. Mooi rustig voorwaarts gaand op
de front-troller plaats ik de hengel even in de steun. BONK! Ik grijpt de
hengel en sla aan. Er komt een snoekbaars boven water waar je op de rug droog
naar de overkant kunt varen. Mijn hart springt op! Als de oudvader echter één
keer met zijn kop schut lost ook deze haak. Balen tot de derde macht! Ik
besluit te stoppen, het mag schijnbaar niet vandaag.

Geplaatst op Geef een reactie

21 dec 2014

Je hebt van die visdagen waarop het wel eens tegen kan
zitten. Vandaag was er zo één! Je kunt het zo dramatisch maken als je zelf wilt
dus laat ik dat maar eens doen en als rechtgeaarde Nederlander eens lekker
klagen.

We hebben een prachtig najaar gehad, mooie hoge temperaturen
en relatief weinig neerslag. De oorzaak kennen we allemaal, global warming, het
langjarig gemiddelde geeft aan dat de temperatuur gestaag stijgt. Gelukkig
houden ze dat al een paar honderd jaar bij en als je dat vergelijkt met de tijd
dat de aarde al bestaat dan weet je dat zoiets relatief is. We hebben gewoon
een warm najaar, wespen in de boot in december is niet normaal, volgens de
menselijk redenatie. Natuur reageert op mogelijkheden, dus die wesp kan nog
leven, anders was hij wel dood. Mensen raken doordat zij een aangeboren aanleg
voor patroonherkenning hebben in de war, normaal gesproken is die wesp niet
meer aanwezig in dit jaargetijde! Nieuwszenders roepen dat de natuur in de war
is want het ligt nooit aan de vioolspeler.

Genoeg daarover, een warm najaar, weinig neerslag leverde
prachtig helder water op. Zo helder als ik nog nooit gezien had op mijn vaste
visstek. Waarom moet het dan net een week voordat je twee weken vakantie hebt
gaan regenen zodat het heldere water weer in erwtensoep veranderd? Waarom moet
het ineens hard gaan waaien waardoor echt groot water niet meer een optie is?
Kan het nog erger?

Ja, want als je bij een beoogd watertje komt en ze hebben de
trailerhelling geblokkeerd omdat de zuigbuizen weer in het water liggen dan
baal je als je daarvoor een fiks aantal kilometers hebt gereden. Als je dan
besluit om nog maar wat verder te rijden omdat je dan in ieder geval nog een
optie hebt en je ziet daar dat de steiger die normaal gesproken naast de
trailerhelling ligt, totaal onder water verdwenen is dan baal je nog wat meer.
Opzoek naar een alternatief komt je dan bij een jachthaven aan waar je mooi
beschut zou kunnen vissen, blijkt dat je in de haven niet mag vissen. Dan ben
je op het punt dat je teruggaat naar huis, daar trailert en een prachtige
vismiddag meemaakt!

Popke en ik manoeuvreren de boot onder een paar landvasten
door om uiteindelijk vrij te kunnen vissen. De landvasten houden een skûtsje op
zijn plaats dat hier altijd aan het einde van het jaar ligt. We vissen met dode
aasvissen vandaag, niet statisch maar actief onder een fireball of op een
dropshot. Door te varen blijven die aasvissen hun verleidelijkheid houden. Het
duurt niet lang of de bijhengel dreunt krom en een prachtig exemplaar van de
snoekbaarsfamilie gaat aan deze stok hangen. Ik verplaats de camera van links
naar rechts op de boot om opnames te kunnen maken. Het is een wijfje, prachtig
vet en al vol kuit. Deze dame zou niet misstaan op de kerstdis echter,
normbesef dat dit exemplaar ( 84 cm) voor de nodige nakomelingen gaat zorgen in
het nabije voorjaar, doet ons het exemplaar terugzetten.

Hoopvol gestemd gaan we verder. Als het troebele water dit
binnen vijf minuten voor ons in petto heeft dan moet het wel een mooie dag
worden. We moeten echter lang volhouden voordat we weer een aanbeet krijgen. We
vangen twee snoeken van ongeveer 70 cm achter elkaar. Daarna is het weer
sappelen. Ik schrijf dat in de wetenschap dat uit mijn langjarig gemiddelde
blijkt dat je in december, zo rond de kerst gemiddeld 1 vis per uur vangt en
wij zijn pas anderhalf uur bezig. Het duurt geen twee uurtjes voordat Popke een
mooie 89 cm snoek haakt. We zijn tevreden en omdat de weergoden ons tot nu toe
gunstig gezind zijn geweest wat neerslag betreft maken we een einde aan de
visdag, maar niet voordat Popke nog een mooie snoekbaars van tegen de zestig
centimeter arresteert. Een mannetje. Hij heeft pech, maar de twijfelachtige eer
de plaats van Flappie in te nemen, tweede kerstdag.

//www.youtube.com/embed/KDCIQpah8hY