Geplaatst op Geef een reactie

16 aug 2013

Ik viste vandaag met mijn vrouw. We gingen verticalen bij een
brug af in de hoop daar een aantal snoekbaarzen te kunnen scoren. Daarvoor
moesten we een stukje varen maar met de motor net terug van een beurt moest dat
geen probleem zijn. Dus onderweg naar de stek twee trolhengels opgetuigd en
varend vissen. Optimaler kan je de visdag niet beginnen. Zeker niet als er
binnen vijf minuten een eerste aanbeet is. Ok, die los je dan wel maar de
voortekenen zijn niet ongunstig. Mijn vrouw overkomt een tien minuten laten
hetzelfde en dan ben ik vol goede moed. We voeren we een stukje door omdat
aanbeten verder uitbleven. Je bent schijnbaar snel verwend maar zo kom je wel
sneller bij je doel. Hoeveel vissen je voorbij vaart laten we dan maar even
buiten beschouwing.

Aangekomen bij de brug schakelden we over op de verticaal
methode. Een dode aasvis naast een dropshot shad leverde al snel een aanbeet op
de aasvis op. Snoek. Tweede aanbeet op de dropshot leverde een wapperend stukje
fluorcarbon op. Snoek. Aanbeet op dode aasvis. Snoek. Aanbeet op dropshot,
wapperend stukje fluorcarbon. Enfin zo komen we uit eindelijk vier snoeken aan
de schubben.

Omdat we twee honden hebben moesten we natuurlijk op tijd
thuis zijn en zodoende voeren we om even na de klok van twee uur weer
huiswaarts. Na een goede kilometer afgelegd te hebben hoorde ik alleen nog een
tik gevolgd door een uitstervend motorgeluid. De anders zo betrouwbare Yamaha
liet me in de steek. Gelukkig had ik mijn elektromotor bij me en een redelijk
volle accu. Ik besloot het erop te wagen ook al omdat de andere optie lopen
was, trailer ophalen en dan lokaal te traileren. Na en onaangename met het
nuttige te hebben verenigd, maar slepend vissen tijdens elektrisch varen,
kwamen we in de buurt van ons dorp. Daar gaf de accu aan dat de limiet bijna
bereikt was en ik besloot de boot dan maar voort te trekken. Waar is een sleep
als je hem nodig hebt?

Na een goede kilometer trekken, slakken in je slippers, rode
poten van de brandnetels, kon ik het laatste stukje uiteindelijk nog elektrisch
varend afleggen. Thuis gekomen stuurde ik een email naar Joost dat de visdag
van morgen niet door kon gaan i.v.m. motorpech. (Helaas had ik van Joost geen
telefoonnummer dus moest het via mail.) Om mijn frustratie een beetje te doen
afkoelen ging ik ’s avonds nog maar even op karper vissen. Na een rustige avond krijg ik een aanbeet waar je u tegen zegt. Met een spuitende run bereikt de karper in
no-time te overzijde . Ik belast mijn baitcaster tot het maximale, de duim op
de spoel van de reel blokkeert verdere afname van lijn. Ik keer de vis net voor
de waterlelies en raak haar dan kwijt. Ik vermoed lijnbreuk maar een
inspectie van mijn tuigje levert een verbogen haak op. Zoiets kon er ook nog
wel bij.

Omdat Joost niet meer op de email gereageerd heeft staat hij
de volgende dag samen met zijn moeder om half acht bij me op de stoep. Ik kan
ze slechts een kopje koffie aanbieden en een vervolgafspraak maken. Als ik de
motor wegbreng krijg ik van Rob een sombere blik. Die moet ik verder nakijken,
het klinkt niet goed!

//www.youtube.com/embed/HzrADIUh5Uo

Geplaatst op Geef een reactie

9 aug 2013

Vanmorgen vroeg ga ik even voor een paar uurtjes naar het water. Dat betekent om half zeven in de boot en om elf uur er weer af. Ik vis dropshot op ondiep water met als aas een dood visje.
Een kleine twee uur duurt het voordat ik een aanbeet krijg. Het is een kleine veertiger snoekbaars. Even verderop is de maat gegroeid naar zestig centimeter. Daarna moet ik weer een uurtje wachten voordat de volgende snoekbaars zich uit een rietkraag om mijn dode bleitje stort.
De laatste aanbeet komt van een hoek die ik twee keer afvis. De snoekbaars lost zich op het laatste moment.

//www.youtube.com/embed/FDxkXVGrUj0

Geplaatst op Geef een reactie

5 aug 2013

Na weken van drukke werkzaamheden is vandaag het V woord ook
op mij van toepassing en dus kan er eindelijk weer eens gevist worden.
Natuurlijk viste ik zo nu en dan wel even een paar keer maar eigenlijk nooit
langer dan een uurtje en ik nam de camera ook lang niet altijd mee. Maar
vandaag kon het er weer eens van komen. Ik had afgesproken met Popke om te
vissen op het Lauwersmeer.

Om even over de klok van zeven zaten we in de boot van Popke
ergens op het prachtige water. Ik heb dit gemist. De vangsten van de afgelopen
weken zijn echter niet denderend op het Lauwersmeer hoewel alles natuurlijk
relatief is. Als je op snoekbaars vist en je vangt een bijna 120 cm lange snoek
dan zou voor mij de dag niet meer stuk kunnen, maar je zou ook kunnen redeneren
dat je een bijvangst hebt!

Vandaag dus bij Popke in de boot, hij opende geheel
traditiegetrouw de score met een mooie baars, natuurlijk net op het moment dat
de eerste batterij van de camera leeg is en je mag dan ook concluderen dat het
meer dan een uur duurde voor deze eerste aanbeet. Vissen is het genieten van
momenten, het is het volhouden totdat die momenten zich openbaren en dan
gebeurt het vaak achter elkaar. Net nadat ik de eerste snoek (90 cm) had geland, onthaakt en teruggezet, kreeg
Popke een aanbeet. Zijn snoek deed nog even 20 cm op de meetlat erbij en hoewel
dus sprake van bijvangst, waren we al niet ontevreden.

Daarna weer een hele tijd niets, tot er weer zo’n moment komt
dat het even klopt. Popke demonstreerde even hoe je zo’n moment dan uitbuit en
ving drie snoekbaarzen achter elkaar. Ik miste twee aanbeten. Dat zelfde
herhaalde hij op de volgende stek (moment), zij het dat het toen bij twee
snoekbaarzen bleef. Resumé, 5
snoekbaarzen, twee snoeken en 1 baars. Tegen drieën had de zon al zodanig
invloed op ons gehad dat we het wel best vonden. Een schitterende visdag en een
bruine kop. Thx P.

//www.youtube.com/embed/cJK-olC0QaY