Geplaatst op 2 Reacties

25 mei 2013

In het eerste weekend waarin het vissen op
roofvis weer toegestaan is, zijn de weersomstandigheden zodanig dat ik mijn
voornemen naar het Lauwersmeer te gaan, maar heb laten varen. Te meer omdat op
vrijdagavond, Sjirk mij benaderde met de vraag of ik op zaterdagmiddag
eventueel met hem mee wilde vissen. Zo geschiedde het. Ook Jan stapte op
zaterdagmiddag rond e klok van tweeën in de boot. We voeren naar de Swette en
daar begon onze vistocht. Het was koud, de noorden wind maakte dat Jan en Sjirk
optimaal gebruik konden maken van de, nieuw aangeschafte, warmtepakken.
Eigenlijk te gek voor woorden. Het is bijna juni en je zit erbij alsof je in
december aan het vissen bent!

Op de Swette aangekomen gingen de pluggen
overboord. Het duurde ongeveer een uur voor de eerste aanbeet volgde en de nul
van het scorebord verdween. Een mini snoekje, maar snoek is snoek. Een klein
halfuur later nummer twee. Daarna bleef het lange tijd stil. Onderweg gebeuren
er altijd bijzondere dingen. Ik meen uit mijn herinneringen naar voren te
kunnen halen dat ik het fenomeen van een rechtopstaande snoek twee keer eerder
heb gezien. Ik bedoel dan dat de snoek met zijn staart bovenwater staat met de
kop naar de bodem. Waarom deze snoeken dat doen is mij onbekend maar misschien
weet een lezer van dit blog hierop antwoord te geven. Wanneer je deze snoek
benaderd en aanraakt spatten ze gewoon weg. Leven genoeg dus, het blijft een
mysterie.

Net toen we het keerpunt hadden verlaten en
Jan de opmerking had gemaakt dat hij de door Sjirk en ik afgevist oever eens
nader zou controleren, scoorde hij twee aanbeten achter elkaar die beiden
gelost werden. Daarna weer lange tijd niets. Sjirk was nu aan de beurt en ving
een snoekje voor een zijvaart. Toen was het tijd geworden voor meer bijzondere
momenten op deze dag. Sjirk ziet om een kleine 8 meter afstand achter de
rietkraag een reebok staan. Op zich zijn reeën niet echt een bijzonderheid, je
kunt ze dagelijks waarnemen, maar hier in dit deel van Friesland zijn ze niet
algemeen en gebruiken ze rietkragen van nauwelijks drie meter diepte als
schuilplaats om tegen de avond de landerijen te betreden. Weinig schuilplaatsen
en dus redelijk bijzonder. In het filmpje is te zien hoe de reebok het hazenpad
kiest als ik opsta in de boot.

Verderop spot ik in een rietkraag een
kiekendief (hoanskrobber) op het nest.
We varen terug om even te kijken. Ik heb nog nooit een kiekendief nest gezien
en ben benieuwd naar de kleur van de eieren. De vogel vliegt op van het nest en
we zien een prachtig nest met hagelwitte eieren. Dat was wel het laatste wat ik
verwacht had. Een mooi plaatje. Als we verder varen ploft de kiekendief terug
in de rietkraag. We vissen verder het het is Sjirk die als kapitein van de boot
ons nog even laat zien hoe het moet. Hij vangt nog drie snoeken erbij. Helaas
is de batterij van de camera, die ik deze keer voor het eerst op een hoofdband
gemonteerd heb, leeg en moeten we het met foto’s doen. Voorwaar een bijzondere
dag.

Geplaatst op 3 Reacties

20 mei 2013

Gezien de tijd die het geduurd heeft sinds ik
mijn laatste filmpje plaatste, uitgezonderd de kanaal leader, werd het wel eens
tijd dat ik weer eens een hengeltje in de hand ging houden. Het pinksterweekend
bood een mooie mogelijkheid om een aantal vismomenten te plannen die allemaal
in het filmpje verweven zijn. Het begon op de zondagmorgen. Even na vieren ging
het biologische wekkertje af en pakte ik mijn spullen. Bij donker op de stek en
genieten van het ontwaken van de dag. Vroege vogels begeleidden het lichtten
van de dag met hun gezang, puur genieten. Zonder horloge merk je dat het
halfzeven is omdat dan het autoverkeer begint en je die geluiden waarneemt. Ze
verstoren de rust niet echt omdat ze eerst sporadisch zijn maar naarmate de dag
vordert worden ze algemener.

De vis wilde niet echt meewerken en behoudens
een enkele brasem en blei was er niet veel bijzonders te melden. Toch zijn
dergelijke dagen niet verloren dagen. De rust, het ontwaken der natuur en een
oplettend oog maken dat de geest voldoening genoeg krijgt. Tegen negenen breek
ik op en ga naar huis. Monteer deel 1 van de film af en herinner me het verzoek
van een van de abonnees, dat het filmpje wel wat langer mag. Bij deze dus.

Ik krijg een melding binnen de WhatsApp groep
“Vissen”, die mijn broer aangemaakt heeft, dat hij, samen met Gerrit een mooie
giebel gevangen hebben. Zo ontstaat het contact voor een afspraak om bij hen ’s
avonds nog even aan te zitten. Ze hebben mooie aanbeten van karper gehad maar
konden er geen haken. Om half acht in de avond schuif ik mijn hengels in elkaar
en begint een sessie die tot 22.00 uur duurt. Eén enkele voorn komt even boven
water. Het is niet anders, dat is vissen en met meerdere personen komt het
gesprek als welkome compensatie voor het gebrek aan aanbeten.

Op maandag tweede pinksterdag is het
biologische wekkertje om half zes afgegaan. Om zes uur zit ik aan het water.
Het is prachtig windstil. Futen duiken regelmatig onder de brug door ten teken
dat het in potentie een goede stek is. Maar karper neem ik niet waar. Een
enkele keer verschuift mijn pennetje enigszins maar een aanbeet durf ik het
niet te noemen. Een kopje koffie en een boterham houden me even bezig. Ik
besluit te verkassen naar de overkant. Ik heb daar niet gevoerd maar probeer
het op geluk.

Ik plaats mijn camera op een afgezaagde
boomstronk en drop mijn pennetje tussen dukdalf en brug. Een enkele opsteker
kondigt de aanwezigheid van vis. De langzaam verschuivende pen doet mij
besluiten aan te slaan: “Karper!” ik voel het onmiddellijk en hoewel het een
karper van het formaat is waar menig doorgewinterde karpervisser zijn neus voor
ophaalt, geniet ik met volle tegen. Eindelijk een karper. Hopende op mooie
opnames breng ik het net te water en begeleid ik de karper naar het net. Na
onthaken gaat, de acht pond schub, weer terug in haar element. Ik geniet!

Als tegen negen uur de eerste regendruppels
vallen, pak ik mijn boeltje bij elkaar en ga ik naar huis.