Geplaatst op Geef een reactie

29 sep 2012

Na een drukke week was er nu tijd voor ontspanning. Popke
wilde wel op het Lauwersmeer vissen maar de windvoorspelling gaf eigenlijk aan
dat het vissen op dat water niet echt een pretje zou zijn. Toch besloot ik die
kant op te gaan omdat Esonstad altijd nog als alternatief zou kunnen dienen.
Hoewel de lucht een beetje dreigend was en er later wel een fikse bui aan de
zuidkant van het Lauwersmeer langs trok, hadden wij behoudens een paar kleine
buitjes alleen te maken met buiswater. De wind trok trouwens pas in de loop van
de dag echt aan tot een kracht zes maar door een beetje aan de hoge kant te
blijven was het prima te doen. Al onmiddellijk na aanvang was het raak. Een
fraaie baars stortte zich vol overgave op de Poask Dropshot. Een kleine
snoekbaars volgde spoedig. Daarna bleef het even een tijdje stil. Een fraaie
regenboog gaf aan dat de naderende bui zeker water zou geven. Toen deze bui
minder loosde dan voorzien werd kwamen we op een mooie stek aan. In rap tempo
scoorden we een aantal snoekbaarzen achter elkaar. Opvallend was dat ze alleen
op roze en blauw wilden blijven plakken. Groen en bruin werden gewoon
genegeerd. Door de harde wind en het ontbreken van een marker konden we
moeilijk de stekken terugvinden. Toen later de accu van de dieptemeter ook nog
eens leeg raakte en de reserve accu ook overleden bleek, moesten we even improviseren.
Er werd een accu uit de caravan van Popke opgehaald, twee draadjes werden met
postelastieken aan de polen bevestigd en de dieptemeter was weer operationeel. Toen
snel terug naar het water en de stek weer proberen te vinden. We scoorden een
dubbel strike. Maar in de harde wind was het ontzetten moeilijk de stek te
houden. We besloten een aantal driften te maken en zo ons geluk te beproeven.
Aan ons voorbijschietende windsurfers geven aan hoe hard het waaide. We hebben er
zelfs nog een naar de kant gesleept. Zo scharrelden we een 17 vissen bij
elkaar, 14 snoekbaarzen en drie baarzen.

Geplaatst op Geef een reactie

23 sep 2012

Mijn afspraak van gisteren ging helaas niet door. Tim belde
me op vrijdag al dat de griep vat op zijn familie en hem had gekregen en dat
hij niet kon komen vissen. Met de woorden dat we in de toekomst eens opnieuw
een afspraak maken was mijn zaterdag vrij. En ik besloot hem vrij te houden en
eindelijk eens wat aan de broodnodige opruimwerkzaamheden te doen. Of ik daar
in geslaagd ben laat ik even in het midden. De “whatsapp”, het schijn sinds van de week in de Dikke van
Dale te staan, waarin mijn broer me meevroeg te spinneren, kwam op de
zaterdagavond binnen. Om acht uur op zondag bij hem. Op zondagmorgen, zaten
Sjouke, Sil, Gerrit en ik om even voor achten aan een bakje koffie waarna we
toen minuten reden en aan het vissen sloegen. De derde worp werd de Poask Lyts
breed 6 gram nietsontziend gegrepen door een snoekje van een centimeter of
veertig. De videocamera stond natuurlijk wel te filmen maar precies de andere
kant op. Daarna bleef het, zoals het weer ook was, akelig stil. Geen zuchtje
wind te bekennen en weinig beweging in het water. Sjouke scoorde uiteindelijk
een mooi snoekje waarmee de echte “hatelijke” nul was weggewerkt. Maar het
bleef dun. Ik ving nog een snoekje van het formaat sigaar maar dat was het dan ook. Ook Sjouke scoorde
nog een dergelijk exemplaar. Sjouke en Gerrit hadden hier vorige week nog goede
resultaten geboekt met snoeken van in de tachtig centimeter maar daar leek het
nu in de verste verten niet op. Dat is ook het mooie aan vissen, het is
onvoorspelbaar! Dus net als je twijfelt over het feit dat er vandaag wel niet
een beetje snoek gevangen zal worden, slaat je broer er één aan de haak dei het
meten wel waard is. Na een mooie dril komt een 82 cm snoek aan de oppervlakte.
Na een kort verblijf boven de waterspiegel neemt ze na een korte pauze met een
ferme klap afscheid van haar vanger. Sjouke vermeld het nog even ter
bevestiging van ons aller gedachten: “Dus toch wel grote snoeken hier!” Even
later vangt hij er nog een exemplaar van boven de zestig bij. Op een hoek een
eindje verderop vang ik nummer die van het formaat Karel 1 en daarmee is het
voor de dag gezien. Het is bijna twee uur en we hebben zes uur achtereen
gevist. Ik merk dat ik deze wijze van poldervissen een tijdje niet gedaan heb.
Voldaan vermoeid stappen we in de auto. Maar snel eens overdoen!

Geplaatst op Geef een reactie

15 sep 2012

In meerdere opzichten was afgelopen week een hectisch
weekje. Ten eerste waren er wat gezondheidsperikelen en ten tweede werd de boot
van Popke gestolen. Geen wonder dat we dus vandaag met mijn boot visten op het Lauwersmeer. Om
even over half zeven vertrokken we naar Oostmahorn waar we, na wat voorbereiden
handelingen, de boot te water lieten. Popke maakte zich een beetje zorgen over
de Rhana 14 en het grote water wat het Lauwersmeer toch is. Maar al in de loop
van de ochtend kwam hij er achter dat de Rhana een stabiele boot is die niet
schrikt van een kleine kracht vijf op groot water. Het was bovendien een mooie
gelegenheid om de fronttroller van Haswing eens aan een grootwaterproef te
onderwerpen. Daar kunnen we kort over
zijn. Geen enkel probleem. Maar er waren toch ook dingen die een beetje mis
gingen. Ik had de batterijen van de videcamera niet geheel opgeladen en ik was
vergetend e SD-card leeg te maken. Vandaar dat niet alle vissen er op staan
maar beeld genoeg denk ik. We kozen een stek langs de vaargeul maar konden niet
echt een snoekbaars bespeuren. Voor mij was het een hele openbaring. Normaal
zit ik bij Popke voorin en zie ik niets op een dieptemeter. Nu kreeg ik met
mijn eigen dieptemeter volop de kans. Maar naast een dieptemeter zijn kruispeilingen
(of een GPS) onontbeerlijk op groot water. We vonden een stek en uiteraard was
het Popke die de eerste vis scoorde. Een mooi exemplaar van de
snoekbaarsfamilie. Er werd even gebeld met Jelco, een visser die ook op
regelmatige basis het Lauwersmeer afstruint en natuurlijk het nieuws van het
stelen van Popke zijn boot had meegekregen. Het is hartverwarmend om te zien
hoeveel reactie en mailtjes er op een dergelijk bericht binnenkomen. Jelco boot
meteen aan om samen met Popke te vissen en hij was de enige niet. Kijk dan zijn
we als sportvissers ineens een grote familie. Het stelen van een boot is
natuurlijk een financiële strop maar dat is het niet alleen. Het feit dat je
eigen boot pas een eigen boot wordt als je daar visbelevenissen in meemaakt,
kortom emotie dus, maakt dat het een eigen boot wordt en dat maakt het gemis
alleen maar groter. Maar goed we zaten nu in ieder geval weer te vissen en
vingen zo nu en dan ook nog eens een visje. De eerste matse snoekbaars zat aan
de hengel van Popke. Om mijn moeder een plezier te doen krijgt deze een klap
achter zijn kop en dient hij volgende week als maaltijd. De andere snoekbaarzen
die we nog vangen gaan keurig terug. Twee keer krijg ik een aanbeet op mijn
dropshot waarna er alleen nog een wapperend stukje fluor carbon overblijft. Bij
Popke gebeurt dat ook nog een keer. Op een gegeven moment raakt het snoer van
Popke in de buitenboord motor. De hengel gaat overboord maar op miraculeuze
wijze wordt de hengel niet in de richting van de schroef getrokken. We redden
de hengel, ik trek de lijn langs de schroef kapot en geef de hengel aan Popke.
Ook het losse uiteinde van de kapotgetrokken lijn geef ik aan hem. Hij heeft
niet in de gaten dat de lijn stuk is en op wonderlijke wijze twisten de beide
uiteinden in elkaar. Hij vist drie worpen en denkt dan een pruikje gegooid te
hebben. Nader onderzoek toont aan dat beide uiteinden niet echt met elkaar
verbonden zijn en Popke vervangt zijn montage. Zo vangen we samen 10 vissen
vandaag. Het zijn zeven snoekbaarzen waarvan er twee het formaat van aasvis
hebben. De andere zijn allemaal maats. Omdat Popke nog moet optreden (www.hebeca.nl) verkassen we om vier uur naar
huis. Ik fileer de snoekbaars en bak de kleine stukjes als snack voor de zaterdagavond.

Geplaatst op Geef een reactie

10 sep 2012

Hebben ze afgelopen nacht de visboot van mijn vismaat Popke gestolen. De boot lag in de jachthaven van Oostmahorn aan het Lauwersmeer. Het betreft een WATO 480 boot met twee grijze visstoelen. Als buitenboordmotor een Yamaha 9.9 Pk.

Mocht u deze boot gezien hebben of aangeboden hebben gekregen wees dan zo vriendelijk om mij een e-mail te sturen. Alle hulp is welkom!

Geplaatst op 2 Reacties

30 aug 2012

“ ’s Morgens een beetje rommelen in het hok en na de middag
wil ik graag nog even vissen”, was mijn antwoord op de vraag van mijn vrouw
over mijn dagbesteding op donderdag. Ik had daarmee een doel. Ik wilde graag ’s
een aantal prototype lepels zover klaar hebben dat ik er in de middag mee kon
vissen. Daarvoor moest ik nog een aantal zaken netjes maken en polijsten maar
toen dat een keer klaar was kon ik snel een viertal lepels produceren. Deze
lepels ondergingen dus ’s middags hun vuurdoop. Slepend, de elektromotor als
mechanische voortstuwing benuttend, zocht ik mijn weg door glashelder water. De
lepels deden wat ik van ze verwachtte, traag schommelend ploegden ze zich door
het water. Het was wachten op een aanbeet. Die aanbeet kwam. Vlak voor een
bruggetje werd de lepel gegrepen en er restte mij niets anders dan de snoek
onder de brug door te slepen. Ik klooi een beetje met twee hengels omdat de
doorgang onder de brug smal is en ze raken nu natuurlijk in de war. Ik foeter
een beetje op mijzelf maar ik denk dat ik de zaak nog aardig onder controle heb
en bedien de elektromotor om mezelf in een goede positie te manoeuvreren in het
waai gat waarin ik belandt na de brug. Nu weet ik dat het bij wet verboden is
om met levend aas te vissen en ik had ook absoluut die intentie niet, maar soms
heb je het niet in de hand zoals uit het filmpje mag blijken. Net voorbij de
brug sleep ik de snoek voorbij aan een kleine pol met riet. De snoek die zich
daarbij ophield is veel groter dan het snoekje dat aan mijn lepel prijkt en
ziet in dit kleinere snoekje een pracht avondmaal. De kleine probeert nog te
ontsnappen, springt in zijn geheel uit het water, maar de zwaartekracht is
onverbiddelijk. Het snoekje stort terug in het water en de wordt direct opnieuw
aangevallen. Deze keer is het raak. Ik heb nu met twee hengels een groter
probleem. Het was echter erger geweest als de snoek de andere lepel had genomen
in plaats van het snoekje. Deze snoek zit niet aan een haak en zal op enig
moment loslaten. Dat gebeurd ook na enige tijd. Een zwaar gehavend snoekje
achterlatend. Ik toon de beschadiging nog even aan de camera, onderneem nog een
aantal pogingen om de snoek nu aan een lepel te verleiden maar dat blijken loze
pogingen. Ik zet mijn tocht voort en vang een goede 50 meter verder weer een
snoekje van het zelfde formaat. Deze blijft ongeschonden. Zo vis ik het
watertje nog een stukje af, scoor nog twee snoeken en mis nog een fraaie
aanbeet, totdat het weer me te onstuimig wordt. De camera lijkt dat ook aan te
willen geven en stopt ermee. Ik ben echter te laat vertrokken. Een dikke bui
stort zich over me uit. Ik zit te klappertanden als de “koude” regen me op mijn
rug slaat. Ik schuil nog even onder een brug en daar is het wel droog maar de
wind die er onderdoor waait warmt me niet echt op. Zodra het enigszins kan
vertrek ik volle kracht naar huis en douche lekker warm. De lepeltjes doen het!