Geplaatst op Geef een reactie

30 april 2012

Sommige dingen zijn onvergetelijk. Ik heb een aantal van die herinneringen uit mijn verleden, waar ik, vaak in het bijzijn van mijn vader, van getuige was. Uitkomende grutto’s en tureluurs behoren tot een dergelijke herinnering. Toen ik mijn vrouw vroeg eens mee te gaan op een nazorg sessie hoopte ik natuurlijk op een dergelijk bijzonder moment. Toen we in het nazorggebied aankwamen begonnen we het overzien van het veld. Ik vertelde mijn vrouw welke percelen nog voor ons interessant zouden zijn en welke ik aardig in kaart heb. Op dat moment brak er boven het beoogde stuk een heuse luchtoorlog uit waarbij twee paartjes kieviten de strijd aanbonden met twee overvliegende kraaien. Het blijft fascinerend om de beweeglijkheid van de kievit te aanschouwen. Voor de kenners een A-10 Thunderbolt maar dan tegen luchtdoelen! Maar even opletten, nadat deze luchtstrijd teneinde is, brengt de geoefende eierzoeker snel in het plaatje wat de locatie van het nest betreft. Zo ook nu het geval en we deden ons eerste pogingen het nest te vinden. Het nest vond ik en daarin lag een nog niet geheel droge jonge kievit. Ik riep snel mijn vrouw erbij die vervolgens de overige drie jonge kieviten in de directe omgeving van het nest wist te lokaliseren. Op zo’n moment wil je wel op kousenvoeten door het land, zo bang ben je erop te gaan staan. Maar we hadden ze alle vier en we hoefden ons geen zorgen te maken. Snel schoot ik een stukje video en daarna maakten we ons uit de voeten. Mijn wens was verhoort. Een bijzonder emotioneel moment. Jong leven, kwetsbaar maar oh zo leuk om te zien. Je moet je zelf bedwingen om het niet op te pakken! Van de tweede kievit vonden we ook een vol legsel wat we markeerden met een wilgentwijg. Nu begaven we ons naar het tweede observatiepunt. Daar genoten we van een kopje koffie en twee grutto’s die zich op hun nest drapeerden. Toen we het bakje achter de kiezen hadden deden een poging op deze beide legsels te lokaliseren. We hadden het goed gezien, de grutto moest tussen twee markante pinsterbloemenbedden vandaan komen. Maar al wat er op kwam, geen grutto. Net toen ik tegen mijn vrouw zei dat we schijnbaar toch de opkomende grutto gemist hadden antwoordde zij: “ Dat denk ik niet!” Vlak voor haar voeten zat de grutto, platgedrukt tegen de grond, op haar nest. Ik maakte een paar video opnames en daarna gunden we ook dit dier de rust. Alweer een absoluut unicum. Twee dergelijk dingen die gebeuren op één dag……..? Het kan niet op. Met een oude wijze spreuk van mijn moeder in het achterhoofd:” Wat tweetert, drietert” (Wat twee keer gebeurt, gebeurt ook drie keer), gingen we het veld uit. Benieuwd wat de Koninginneloterij brengt.

Geplaatst op Geef een reactie

29 april 2012

Met de ontwikkelingen in het
landskampioenschap voetbal in het verschiet, ik bedoel dan de samenvatting bij
Studio Sport, besloot ik vanmiddag even twee uurtjes aan de brug te besteden.
Met de ervaring van gisteren in het achterhoofd moest dat wel te doen zijn
vandaag. Ik kleedde me goed aan want de wind kwam nog steeds uit de noordhoek
en voelde vanmorgen nog fris aan. Maar eenmaal op de stek viel de wind weg,
brak de bewolking en kon ik mijn jas wel uittrekken. De verandering in het weer
was ook aan de vangsten te merken. Slechts twee keer beet en dat leverde twee
maal een blei op. Geen karpers dus vandaag maar wel even heerlijk gezeten.

Geplaatst op Geef een reactie

28 april 2012

De voercampagne startte op zondag 22 april.
Met het voornemen om deze ook gedurende de gehele week vol te houden maar door
allerhande omstandigheden was dat er totaal niet van gekomen. Maandagavond
onverwachtse werkzaamheden, dinsdag idem dito en vergadering, woensdag naar de
loting van een kaatscompetitie die binnenkort van start gaat en op donderdag
uit eten. Kortom het was niet eerder dan op vrijdag dat ik weer in staat was om
te voeren maar ook dat kwam er niet van. Perikelen in het kaatshokje waren
daarvan de oorzaak. Dus toen ik gisterenavond met Popke even ging vissen, omdat
ik nu wel kon voeren, was de hoop niet hoog gespannen. Sterker nog, de koude
wind uit het noordoosten maakte het er zelfs onprettig op. Ik nam dus ook maar
geen camera mee. Popke koos de luwe zijde van de brug en ik ging aan de
overzijde van de vaart aan dezelfde luwe kant vissen. Al tijdens het peilen van
de diepte raakt ik vast en verspeelde ik mijn eerste tuigje. Gelukkig kon ik
met enig kunt en vliegwerk nog mijn pennetje redden. Ik besloot op de
uitnodiging van Popke in te gaan en gewoon naast hem plaats te nemen. Ik tuigde
de hengel opnieuw op en peilde hier de diepte. Twee maiskorrels prijkten op de
kleine haak. Het pennetje stond prachtig uitgelood met net het oranje tipje
boven water. Door de golfslag zo nu en dan net onder de waterspiegel. Het
duurde niet lang of ik kreeg een aanbeet. Ik sloeg. Voelde een beetje weerstand
maar de vis schoot los. Ik controleerde mijn haak en kwam tot de conclusie dat
die absoluut scherp genoeg was. De haak werd opnieuw voorzien van twee
maiskorrels en het geheel herhaalde zich. Wederom een aanbeet maar ik wist de
vis wederom alleen te voelen. Tot vier keer toe herhaalde dit fenomeen zich en
toen haakte ik eindelijk een vis. Ik ga er maar vanuit dat het dan iedere keer
om een andere vis gaat en de ervaring leert dat je eerst een aantal blei of
brasem vangt dus die theorie gaat dan goed op. Des te hoger mijn verbazing dus
toen ik de contouren ontwaarde van een heuse schubkarper. Een pondje of zes.
Geen camera bij me maar gelukkig bracht de oude nokia telefoon uitkomst. Na
enig blue tooth getover kwam het bestandje ook nog op mijn Mac terecht zodat ze
hier staat afgebeeld. De eerste vis van het karperseizoen is meteen een karper.
Nu begrijp ik wel dat dit zes pondertje in de ogen van vele karper vissers een
plaatsje verdient in het knollenparadijs maar in mijn beleving is iedere
karper, net als ieder snoek, snoekbaars of welke vis dan ook, een potentiele
recordvis dus ik ben zeer content. Morgen vis ik weer een paar uurtjes en laat ik dan maar het cameraatje weer meenemen.

Geplaatst op Geef een reactie

Nazorg

Een eerste inventarisatie.

Met het snoekseizoen wat dicht is komt de andere hobby naar voren.
Mijn vorige vertellingen gingen al over het zoeken van de nesten van
weidevogels in verband met de nazorg. Om u eens een klein beetje inzicht te geven
in wat daar zoal bij komt kijken heb ik zo’n nazorg morgen eens een camera
meegenomen en daar een klein filmpje van gemaakt. Het filmpje spreekt voor zich
denk ik.

Geplaatst op Geef een reactie

Kieviten

Wie de titel van mijn blog gelezen heeft weet
dat er niet louter visverhalen op mijn blog terecht komen. Dit is ook een niet
vis verhaal. Het gesloten seizoen voor roofvis is voor mij een mooie pauze. Aan
de ene kant om mijn voorraad voor aankomend seizoen aan te vullen en aan de
andere kant om iets aan nazorg te doen. Nazorgen doe je, bij de vogelwacht van
Mantgum, als verplicht onderdeel na het daadwerkelijk zoeken van kievitseieren
voor consumptie. Na het ontvangen van het laatste SMS bericht waarin staat dat
het quotum bereikt is en dat je moet stoppen met zoeken naar kievitseieren. In
de praktijk komt het er op neer dat we reeds in die eerste periode aardig in
het vizier hebben welke soorten vogels en aantallen daarvan in onze nazorg
gebieden huizen. Dit jaar was dat niet anders. Een aantal “vroege” kieviten ging
al snel aan de leg en dat zijn de eieren die in de eerste periode vaak geraapt
zijn. Maar er zijn altijd kieviten die later komen. Later beginnen en die
vallen meteen onder de nazorg. In dit droge voorjaar gingen deze laatkomers ook
niet meteen aan de leg maar na de regen van vorige week is er een ware
eierregen in het land ontstaan. In no-time nesten vol. Vandaag kijk ik even een
uurtje met Popke in zijn nazorg gebied. Ik had nog een onvervulde wens. Ik
wilde een kievit op het nest filmen. Pogingen in het vorige jaar leidden tot
niets. Ik maakte toen gebruik van een klein statief dat ik op een dikke meter
van het nest, voorzien van een mooi hoesje van camouflage stof, plaatste. Het
gevolg was dat het vrouwtje van het betreffende span kieviten de zaak vanaf
vijftig meter afstand al niet vertrouwde en dus niet terugkeerde naar haar
nest. Omdat ze niet te lang van haar eieren mocht zijn brak ik mijn pogingen
bijtijds af. Ook andere pogingen konden op eenzelfde behandeling rekenen. Na
wat “fjildmannen” geraadpleegd te hebben
nam ik hen advies ter harte. Gewoon ongecamoufleerd neerzetten en op een iets
grotere afstand beginnen. In het filmpje kon ik mooi nadien checken hoe lang na
het verlaten van het veld door ons mensen, de kievit zich weer op het nest
waagde. Op de kop af drie minuten en 45 seconden. Overigens hebben we haar niet
zien terugkeren. De film toont twee keer een lopende kievit. Waarschijnlijk is
de eerste kievit die in beeld komt van een ander nest dat ten opzicht van het
nest in beeld 15 meter naar links ligt. Het gedrag van deze kievit mag men ook
bij de tweede verwachten. Je ziet haar keurig verkennend, de camera
bestuderend, naar haar nest terugkeren. (Had u ze zien liggen die eieren?) Even
later spat ze nog een keer van het nest, waarschijnlijk door een overvliegende
kraai. De tweede keer is ze duidelijk minder schuchter en loopt ze linea recta
naar het broedsel. Als je de auto in beeld ziet verschijnen ziet je de kievit
onmiddellijk reageren. Bij het betreden van het land door de personen in beeld,
heeft ze de beide heren onmiddellijk in de gaten. De afstand waarover ze dit
doet is ongeveer 75 meter. Prima oogjes dus die kieviten. Wat me vorig jaar
niet lukte ging dus vandaag in één keer. Meer volgt!

https://youtube.com/watch?v=afl_Mkxj1wA%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1