Geplaatst op Geef een reactie

29 jan 2012

Net na het scoren van 88 punten door het leggen van het
woord SOESJE, tijdens een spelletje WORDFEUD, stuurde ik mijn broer Sjouke een
berichtje met de vraag of hij vanmorgen nog zin had in een paar uurtjes
spinnen? Zijn antwoord was positief, waarna hij 72 punten terug scoorde met
SART. Dus vanmorgen om even voor tienen vielen de aasjes, in de vorm van een
Poask Spinnerbait en een Poask4- spinner, te water. Ik viste met de eerst
genoemde en Sjouke dus met de vertrouwde spinner. De wind was duidelijk om naar
het oosten en soms zagen we donkere luchten maar doorgaan scheen het zonnetjes
tijdens ons tweeëneenhalf uur durend visavontuurtje. We kozen een stek die
Sjouke onlangs nog een snoek of acht had opgeleverd. Vanwege afwateren stond
het waterpeil behoorlijk laag maar snoeken zijn zomaar niet weg. Vol goede moed
begonnen we dus. Ik viste zoveel mogelijk recht tegenover Sjouke zodat ik hem
steeds in beeld kon houden. Door het nat worden van de lijn vroor er regelmatig
een oog dicht. Het was de spinnerbait die als eerste een snoek wist te
verleiden maar helaas wist ik deze niet te haken. Een eindje verderop was het
de beurt aan Sjouke. Hij verzilverde de aanbeet wel en scoorde daarmee de enige
snoek in deze twee uurtjes. Heerlijk is het om in de polder rond te struinen!

https://youtube.com/watch?v=6AVKBWofNFU%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

27 jan 2012

Na twee weken niet vissen, dat klinkt lang maar het is
eigenlijk maar één weekend, ging ik met Popke een van onze voornemens invullen.
We wilden nog een keer slepen op het Lauwersmeer. Dus ik voor het eerste in
jaren een ADV dag en Popke een “oude L dag” en wij met zijn tweeën naar het
Lauwersmeer. Als eerste wilden we een rondje door ESON stad varen en daarna
zouden we het Lauwersmeer op. Al na tweehonderd meter kwamen we er achter dat
we onze plannen een beetje bij moesten stellen. Wilden we namelijk het Lauwersmeer
op, dan moesten we opnieuw traileren aangezien die sluisdeuren dicht zaten.
Gelukkig bestaat de mogelijkheid om dat te doen. We besloten om eerst in de
stad de snoekstand aan een nader onderzoek te onderwerpen en het daarna dan op
het Lauwersmeer te proberen. We gingen
voortvarend van start, mede dankzij het schitterende winterse zonnetje dat fier
aan, zeker in het begin van de dag, het strakblauwe firmament stond. Mooi licht
om te filmen. We kunnen kort zijn, de eerste vier snoeken waren voor Popke. Ik
viste met een tweedelige plug die door mijn vader in 1996 gemaakt is. Snoek
nummer vijg hing aan die plug maar ik loste deze vis. Even later kwam
daadwerkelijk snoek nummer vijf in de boot weer aan deze “poask” plug. Zo
draaiden wij het tweede rondje in en al snel wat het de beurt weer aan
Popke. Zo vingen we en nog een viertal
snoeken bij. Toen vonden we het tijd om het Lauwersmeer aan te vallen met onze
pluggen. We hadden we in de gaten dat de snoeken wel tot bijten te verleiden
waren dus waarom niet op het grote water. We trailerden, voeren het Lauwersmeer
op en kwamen tot ontdekking dat we Rijks Waterstaat niet zo’n leuk instituut
meer vinden omdat die een aantal boeien verwijderd heeft. Zonder GPS mis je dan
een aantal referentiepunten. Zo goed en zo kwaad als het ging manoeuvreerde
Popke de boot naar de eerste stek. Daar gingen twee fireballs en twee dropshots
overboord. Op de fireballs een dode spiering en aan de dropshot van Popke
prijkte ook zo’n een dergelijk aas. Ik viste met de dropshot shad van eigen
makelij. Wat de snoeken in Eson stad wel deden, deden de snoeken op het
Lauwersmeer niet. Op de tweede stek wist Popke nog een snoek te verleiden maar
daar bleef het bij. Ook aan ons voornemen, om trollend een aantal uren aan het
Lauwersmeer te besteden, gaven we invulling. Helaas bleven ook deze pogingen
vruchteloos. We eindigden in de haven waar we nog wel een aanbeet kregen maar
niet konden verzilveren. We haalden net de dubbele cijfers met negen snoeken en
een snoekbaars.

https://youtube.com/watch?v=v6ob3dDvloU%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

14 jan 2012

Back to the
roots,

De tweede week in het nieuwe jaar begint niet echt denderend.
De anders zo betrouwbare MAC geeft aan dat ik dringend mijn data moet
veiligstellen en gebruik moet maken van het ICARE garantieplan. Aldus geschiedde,
inmiddels is de MAC naar de reparateur en moet ik mij behelpen met iets waar
volgens de reclame alles mee begint. En ik wil ook wel een verslagje typen op
een W computer, anders zou ik ook niet aan het werk kunnen, maar een filmpje
monteren met Moviemaker is natuurlijk not done. Die houdt u van mij tegoed. Back
to the roots, de titel van dit stukje slaat in eerste instantie op de visafspraak
die ik vandaag heb. Ik vis met Eric Visser. Een betere achternaam kun je niet
hebben en Eric heeft via email contact met mij opgenomen. Hij vertelde in die
email dat hij regelmatig met de “pake” van zijn vriendin visverhalen ophaalt en
hij is er zodoende achtergekomen dat die bewuste “pake” ongeveer dertig
jaarlang met mijn vader gevist heeft. Nu was ik natuurlijk nieuwsgierig en een
paar namen flitsten door mijn gedachten. Eric bracht het verlossende woord: “Sytse.”
Ik wist onmiddellijk over wie hij het had. Sytse was inderdaad een vismaat van
mijn vader. Wij, kinderen van het gezin de Boer, noemden hem Ome Systse, geen
echte oom natuurlijk maar zo ging dat vroeger. Je noemde niet iedereen bij de voornaam
en door dat woordje “ome” er voor te zetten werden je en jou mooi omzeilt. Ik
moest bij het horen van die naam even denken aan de eerste dia die ik me van
hem voor de geest kon halen. Hij zit dan in een schouw en ze vissen in de Oude
Venen. Met levend aas natuurlijk! De eerste score van die dag ligt inmiddels op
de vlonders van de boot. Zo ging dat in die tijd, vissen voor de pot! Ome Sytse
dus! Ik vis dus met de vriend van zijn kleinkind. Hoe klein kan de wereld zijn.

Omdat het toch een soort van stap in het verleden was,
besloten we het meteen maar goed te doen en de wateren bij mijn geboorte plaats
Grou aan nader onderzoek te onderwerpen. Ik trof Eric bij de trailerhelling en
al snel waren we op het water. Gesprekstof genoeg. Zijn schoonfamilie en de
onze hadden in het verleden nauwe banden met kinderen in overeenkomstige leeftijdscategorieën
die naar dezelfde scholen gingen etc. Mooi
herinneringen ophalen en “back to the roots” dus. De plaats Grou was afgelopen
week natuurlijk nog in het nieuws met een dijkdoorbraak en vette
overstromingen. Waarschijnlijk zijn de snoeken en de snoekbaarzen daar vandaan gespuid
want wij hadden grote moeite een vis te vangen. Eric was het die na drie
uurtjes vissen de eerste snoek haakte en lang nadat de accu’s van mijn
filmcamera de laatste milliampère hadden opgehoest, scoorde hij nog een tweede
snoekje. Beide zo’n vijftig centimeter lang. Onderweg verwisselden we het slepen af en toe
voor een stukje verticalen. Frappant daarbij is de kennisoverdracht van
viswater, door Sytse aan Eric. Ik ken ze nog uit de tijd dat mijn vader daar
ook nog viste. Een goede stek, blijft een goede stek mist er structureel iets
veranderd. Dat is het mooie van vissen, natuur beleven, buiten zijn. De kennis
van de natuur wordt op die manier overgedragen. In een maatschappij waar
natuurbeleving hoofdzakelijk bestaat uit wandelen in het bos en het kijken naar
BBC series is dat een zeer waardevol goed. Ik was, “back to the roots”, bijna visloos! Een vals gehaakte
schele pos (poask) van nauwelijks drie centimeter prijkte voor het scheiden van
de markt aan een van de haken van mijn Timber Tiger.

Kortom een, qua vangsten, niet erg enerverende dag maar met
een vismaat als Eric erg goed door te komen. Dank je wel Eric.

https://youtube.com/watch?v=1gOEoXDY86Q%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

8 januari 2012

Het was wel een weekje. Dikke storm, regen en
hoogwater maakten dat ik op vrijdagavond mijn vispafspraak met Eric een week
verschoof. Het vaarverbod lag hier als grootste boosdoener aan ten grondslag.
Een andere reden was dat ik niet helemaal fit was en dus werd het een weekend
van kleine beetjes vissen. Op zaterdag sprak ik met Popke nog af op zondag
morgen nog even te gaan vissen maar zijn sms met de mededeling dat ook hij niet
fit was deed me besluiten niet te gaan vissen. Totdat mijn oudste dochter, die
met de honden een blokje om was geweest, terugkwam met de mededeling dat er
allemaal mensen aan het vissen waren in het lokale vaartje. Ik werd
nieuwsgierig en ben dus even gaan kijken. Het bleek te gaan om een club vissers
die vaker met zijn allen de waterkant onveilig maken. Vissers van verenigingen
als de Deinende Dobber en HSV de Voorn. Ik viste men deze mensen hetzelfde stukje
water af en informeerde naar de resultaten tot nu toe. Helaas bleek er nog maar
één snoekje gevangen te zijn. Dat zegt iets op dit stukje water. Als je met de
hengeldruk van een man of zes niet in staat bent een snoek te verleiden dan
zijn de snoeken niet los. Het mooie van dit evenement is dat er vader en zonen
langs de waterkant staan die allemaal fanatiek proberen een snoek te vangen
maar vooral genieten van het buiten zijn. Ik kreeg een aanbeet maar haakte niet
een snoek maar een zeelt. Normaal probeer ik die in de zomer wel eens te vangen
in een verloren uurtje na het eten maar daarin in slaag ik nooit. Mijn eerste
vis van 2012 is echter een Tinga Tinga en wie weet zegt dat wat. Eén van de
mannen, Bert Dorenbos, viste met PAKO lepels. Na enig wisselen van type was hij
het die uiteindelijk een mooie snoek
scoorde. 92 cm aan een PAKO9 blauw wit.

Ik hielp een beetje met filmen en
terugzetten en was getuige van een mooi enthousiaste groep sportvissers. Zo zag
ik op mijn eerste visuur van 2012 toch nog een snoek. Oh en de Youtube film vanaf nu in full HD!

https://youtube.com/watch?v=vDtNbXGqmcs%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

31 dec 2011

“Morgen nog even vissen?”, luidde de tekst van het SMS-je wat
ik van mijn broer Sjouke gisteren mocht ontvangen. Om even over half negen
gleed de boot te water en op de Swette aangekomen gingen twee Screaming Devils
en een Timber Tiger over boord. Op het eerste stuk wat we afvisten vroeg Sjouke
me of ik hier wel eens wat gevangen had. Ik antwoordde dat ik wel eens wat gevangen
had maar eigenlijk nooit iets boven de 50 cm. Nauwelijks had ik deze woorden
uitgesproken of de bijhengel dreunde werkelijk krom. Snel draaide ik de
handhengel in en haalde de hengel uit de steun om die vervolgens door te geven
aan Sjouke. Vakkundig drilde hij de mooie snoek uit. Na de handlanding werd de
snoek even gemeten. De openingsscore van vandaag was 97 cm. Een prachtige winter snoek! Je dag is meteen
geslaagd en dat mocht ook wel. Vergeleken met gisteren was er niet veel aan het
weer. Een smerige miezerige regen daalde gestaag neer en maakte filmen
praktisch onmogelijk. Door toch regelmatig de lens een beetje af te nemen
trachtte ik nog een aantal plaatjes te schieten. De tweede snoek kwam vanonder
een treurwilg en werd niets ontziend gegrepen door een mooie zeventiger. Even
later was het de beurt aan de Timber Tiger die tot dan toe snoekloos was
gebleven. Een mooie zeventiger kwam wederom in de boot. We maakten een
uitstapje naar onbekend water maar daar bleek het water zodanig troebel te zijn
door het malen van een gemaal dat vissen nauwelijks mogelijk was. Terug op de “main
route” maakten we nog een aantal rondes door een dorpje. Een aanbeet op de bijhengel
loste zichzelf maar kort daarna scoorde de Timber Tiger een 81 cm mopskop
snoek. Ondanks de handicap een gezonde snoek die geen moeite had met deze
aangeboden plug. Na een klein rondje scoorde Sjouke op praktisch dezelfde
plaats een 84 cm poldergenot. Ook wederom een schitterende wintersnoek. Omdat
we natuurlijk ook nog een aantal oliebollen wilden proeven maakten we tegen tweeën
er een einde aan, maar niet voordat Sjouke de zesde en afsluitende snoek van
vandaag en dit jaar had gevangen. Op de valreep nog zes snoeken dus. Goed
uiteinde!

https://youtube.com/watch?v=P39XG8J25OU%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1