Geplaatst op Geef een reactie

30 oktober 2011

Hoewel ik door het drukke weekend eigenlijk geen tijd heb om
fatsoenlijk te vissen besluit ik vanochtend toch even de boot in het water te
laten. Ik heb andere verplichtingen maar gezien het feit dat ik vanwege
werkzaamheden elders er de komende weken ook niet in zal slagen een Timber
Tiger te water te laten, besluit ik de drie uurtjes die ik nog heb even op het
water door te brengen. Overigens, als we de weerprofeten mogen geloven kan het wel eens voor langere tijd gebeurt zijn met vissen want dan knalt de winter er half november al in en is het vissen sowieso onmogelijk. Voorlopig lijkt het daar niet op. Het weer is rustig, bijna warm en de wind is inmiddels
een beetje naar het zuidwesten gedraaid. Op zich geen slechte vooruitzichten.
Ik vaart naar de Swette en begin aan mijn vistocht. Halverwege een zijvaart kom
ik een bekende tegen. Ze groep me en vraagt me hoe het met de vangsten staat.
Ik vertel haar, dat er nog een tikje geweest is. “ Terwijl ze het hier anders
altijd goed doen”, is haar repliek. Daarna draait ze de gashendel open en vaart
met haar boot richting Swette. Ik vis het volgende dorpje nauwkeurig af.
Inmiddels vis ik met behulp van de elektromotor en ik moet zeggen dat heerlijk
rustig is en de afstandsbediening maakt het sturen van de front troller tot een
fluitje van een cent. Maar vis aan de schubben komen lukt me niet. Ik besluit
na secuur vissen met lepels en spinnerbaits dat er maar weer een Timber Tiger
aan moet. Ik schakel ook over op de benzine motor. Als ik de haven van het
dorpje uitvaar is het de bijhengel die een snoek arresteert. Dat geeft de
burger moed. Ik vis door maar ik moet toch even een tijdje wachten voordat ik
de tweede in de boot krijg. Net onder een brug doorvarend, gaat er een kleine
snoek aanhangen. Ik ben er tevreden mee. Ik vis het traject wat me terug brengt
op de zijvaart naar de Swette, secuur af maar weet geen vis meer te haken Ik
besluit door te varen naar de Swette en het daar nog even te proberen. Dat
blijkt zoden aan de dijk te zetten. Snel scoor ik een drietal snoekjes vanuit
de kant. Het zijn natuurlijk geen monsters maar zo gebeurt er wel wat. Ik kom
de boot van vanochtend nog een keer tegen. Ze is inmiddels op twee snoeken. Ik
vis nog een klein kwartier door en vang nog een mooie baars. Daarna zit mijn
visdag erop. 6 vissen in tweeëneenhalf uur.

https://youtube.com/watch?v=4MM6cVGt4A8%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

23 okt 2011

Ik besloot mijn vorige dag verslag met de mededeling dat er
een invitatie open stond voor aanstaande zondag. Toen melde ik al dat ik daar
wel eens gebruik van kon gaan maken. Drie redenen lagen hieraan ten grondslag.

Reden 1: Omdat het fantastisch vissen is op het
Lauwersmeer

Reden 2: Het betrof een uitnodiging voor zowel mij als voor
mijn vrouw.

Reden 3: Als afsluiting van de dag zouden we met zijn alleen
een maaltijd genieten samengesteld uit de “vruchten des velds” , lees
snoekbaars.

Wie het genot heeft gehad te proeven van de kookkunsten van,
de vrouw van Popke, Wieke weet dat je dan je vingers opvreet bij hetgeen op
tafel komt. Helaas gooide een buikgriep bij mijn vrouw roet in het eten zodat
ik alleen naar het Lauwersmeer toog. Daar aangekomen genoten we gezamenlijk van
een bakje koffie met daarbij een Mantgumer Preamke van bakker Sybesma. Heerlijk
en ik beloofde ’s avonds voor twee te zullen eten. Daarna aankleden en het
water op. De gure zuidoostenwind maakte een warmtepak eigenlijk noodzakelijk
maar ik kon het net zonder uithouden. Zo nu en dan een broodje met ei met spek
en een kopje warme thee en dan gaat het
lang goed. Hoewel, ik had van dat broodje behoorlijk last. Last in de vorm van
een stukje spek dat hinderlijk tussen mijn kiezen bleef zitten. Mijn hoofd pijnigend over hoe ik aan een tandenstoker
kon komen realiseerde ik me ineens dat ik zo’n 75 meter flosdraad op de spoel
van mijn werpmolen heb zitten. Toen ik voorover boog en het stukje lijn tussen
de molen en start oog van mijn hengel naar mij toetrok keek Popke verbaasd op.
“Ja sa kin it ek”’ waren zijn woorden toen ik hem vertelde dat ik last had van
een stukje spek tussen mijn kiezen.
Overigens geeft zo’n stukje flossen ook wel een geheel nieuwe kijk op
andere zaken aangaande tanden en kiezen. De deur met een stukje draad om een
losse kies of tand te verwijderen plaatste ik in een heel ander perspectief.
Als die snoekbaarzen nu maar eens mee gingen werken. Popke en ik zaten
inmiddels al een dikke anderhalf uur op het water zonder nog maar een stootje
te hebben vernomen. Maar de aanhouder wint en zo ging het nu ook. De eerste vis
die zich op een groene dropshot stortte was een mooie baars. De snoekbaars die
kort daarom volgde had net de maat maar in ieder geval gebeurde er iets. Daarna
was het weer lange tijd stil. Collega vissers die even een praatje kwamen maken
hadden ook al niet te beste resultaten. Dan maar genieten van de entourage en
het schitterende weer. We verkasten naar een iets luwere plaats op het meer en
daar boekten we weer wat resultaten. Vanzelfsprekend als Popke iets anders aan
het doen is dan vissen. Vrijdag was hij met zijn zonnebril in de weer, vandaag
is het de telefoon. Maar ondanks nevenwerkzaamheden blijft hij altijd scherp
zoals op het beeldmateriaal te zien is. Het telefoontje was afkomstig van zijn
vrouw. De soep is klaar. We spreken af over een half uurtje langs te komen. Het
werd een heerlijke onderbreking van de visdag. In het zonnetje achter dubbel
glas was het zeer comfortabel toeven en we warmden snel op. Na nog een omelet en een paar stukjes met spek
omwikkelde kip van de lokale slager te hebben verorbert, schoten we in onze kleding en voeren
onmiddellijk naar de laatste stek. Daar aangekomen vingen we vrij snel weer een
paar vissen maar het bleef zoeken. Als laatste optie had Popke “zijn” baarzenstek
op het oog. Net voor we er waren ving ik een mooie baars waarop Popke prompt
zijn marker uitgooide. We maakten een aantal driften en bijna ieder drift
leverde wel een aanbeet of resultaat op. Ik ving een snoekbaars, Popke ving er
twee en net toen we het eigenlijk wilden opgeven hadden we een dubbelstrike
baars. Zo kwamen we in de dubbele cijfers. We besloten nog een drift te maken.
Popke wilde die grote voorn uit zijn emmer nog dolgraag even op een fireball
door het water trekken. Dé voorn werd gedood, gemonteerd en aangeboden. We voeren
nog een keer op in de wind en driften nog een keer langs de marker. Daar
gebeurde het. Dreun! Onmiddellijk hadden we beide in de gaten dat het om een
grote vis ging. Popke sprak nog van een tachtiger maar na een keer de staart
gezien te hebben schatte ik de vis aanmerkelijk groter. Na een mooie dril, die
ik overigens film met mijn grab cam omdat de andere geheugenkaart inmiddels vol
is, land Popke een 98 cm snoek. Net niet een meter maar het massieve van de
metersnoek is onmiskenbaar in deze snoek aanwezig. Ik moet Popke vragen om te
gaan zitten omdat de lens van de grab cam wat moeite heeft met het in zijn
geheel in beeld brengen van deze vis. “Wat in útsetter!” (wat een afsluiting),
juicht Popke deze laatste vis na terwijl zij statig wegzwemt. Hij heeft gelijk
alhoewel de maaltijd die Wieke ons even later voorschotelt ook als afsluiter in
de categorie toppers valt. Ik zal haar
eens het recept vragen. Zoals beloofd aan het begin van de dag, eet ik voor
twee en we blussen de maaltijd af met een heerlijke griesmeel pudding.
Kogelrond maar zeer voldaan rijd ik naar huis. Ik heb niet meer de puf om de
video te monteren zodat het een dag later wordt.

https://youtube.com/watch?v=uBESNkFUv1c%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

21 oktober 2011

Vandaag vis ik met Popke op het Lauwersmeer.
Niet een gehele dag, Popke en ik hebben beide ’s morgens andere afspraken.
Popke zit samen met zijn vrouw in een huisje nabij, zeg maar aan het
Lauwersmeer en ik moet dus naar hem toe. Leuk, zo dicht op een mooie visstek en
wat een luxe, de boot voor de deur , instappen en vissen maar. Daags te voren
hebben we nog even contact. Popke vraagt of ik nog in staat ben om even een
paar aasvisjes te vangen. Ik beloof hem mijn best te doen en zo sta ik ’s
morgens om een uur of tien aasvisjes te vangen. Dat gaat slecht, ik slaag er
toch in een stuk of tien te verschalken voordat mijn dobbertje wel ineens heel
snel wegschiet. Even vermoed ik een ruisvoorn maar al snel merk ik dat dit te
groot is voor een ruisvoorn. Voor een zeer kort moment trek ik even een snoek
van een centimeter of zeventig boven water als mijn lijn het begeeft. “In ieder
geval snoek gezien vandaag” , schiet het door mijn gedachten. Het is wel einde
aasvisjes vangen. Met een stuk of tien in de emmer rijd ik naar het
Lauwersmeer. Daar staat Popke reeds te wachten. Om even over de klok van enen
waggelen de woelige baren van het Lauwermeer de boot ritmisch heen en weer. We
maken een drift maar die biedt geen resultaat. Ik besluit mijn Finesse te
vervangen door een Poask Dropshot, geloof in eigenmateriaal is immers het
beste, en krijg prompt een aanbeet. Een prachtige “zwarte” snoekbaars komt even
later boven water. Het is de eerste vis van vandaag. Dat ze niet echt los zijn
blijkt uit het feit dat maestro Popke pas na een uur de eerste aanbeet krijgt
en verzilverd. Ook hij vangt een mooie snoekbaars. Daarna is het weer een
beetje zoeken. We verkassen en maken op die stek een aantal driften. Iedere
keer krijgen we beet en we vangen ook regelmatig. Een paar mooie baarzen en een
snoekbaars. Tot twee keer toe sla ik een vis vast om daarna een wapperend
stukje fluor carbon boven te trekken. Uiteindelijk wordt ook de Poask Shad,
waarmee de hengel in de steun geaasd is, en die eigenlijk bedoelt is voor die
snoeken, door een snoek gegrepen. Nu hebben we alle drie de roofvissen weer
gevangen. Doel bereikt! We sluiten even na zessen onze vistrip af. We hebben
dan tien vissen in de boot. Bij het huisje aangekomen vraagt Popke zijn vrouw
of ik nog een kom soep wil. Het klinkt aanlokkelijk maar de afspraak vanavond
noopt me om onmiddellijk te vertrekken. Wel met een uitnodiging voor aanstaande
zondag in de achterzak. Die kon ik zomaar eens aanvaarden!

https://youtube.com/watch?v=XzIFIBj6_Z8%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

16 oktober 2011

Gisteravond zat ik voor het eerst sinds tijden
weer in mijn eigen schouw aasvisjes te vangen. Ik zou vandaag dan ook met Popke
naar het Lauwersmeer maar vanwege tegenvallende resultaten en het feit dat
Popke er de komende week de gehele week zit, besloten we vandaag bij huis te
blijven. “Mar net te betiid”, spraken we om 09.00 af en reden we naar de
trailerhelling. We zouden vandaag ook eens even de nieuwe front troller
proberen.. Bij het water aangekomen kom ik er achter dat ik de
afstandsbediening vergeten ben. Snel rijd ik naar huis. Als ik even later terug
kom, staat Jan al met Popke te praten. Popke zit inmiddels in de boot en heeft
zich even een stukje laten drijven. Ik vraag hem of hij de front troller even
laat zakken. Wanneer de motor op zijn plaats hangt start ik met de afstand
bediening de motor en stuur ik de boot naar de kant. Enigszins verbaasd kijkt
Jan naar de afstandsbediening. “It moat net raarder wurde!” Jan heeft trouwens
ook een nieuwtje. Hij heeft een nieuwe aluminium boot. Hij zal later vandaag
ook nog het water op gaan. Popke en ik varen naar de Swette en slaan linksaf.
Het duurt niet lang of de eerste aanbeet is er. In het oppervlak zie ik een
mooie snoek zich weer loswrikken van de Timber Tiger. Jammer maar er was in
ieder geval actie. Even later krijgt Popke een aanbeet. Ook hij mist de snoek
maar de bijhengel dreunt vrijwel onmiddellijk krom. De eerste snoek in de boot
is een feit. We vangen even verder
wederom een snoek en komen dan op een stek die we graag even willen af
centimeteren. We pakken de verticaal stokjes en vissen de stek secuur af. Het
levert geen resultaat op. Na een bakje koffie besluiten we weer te gaan
trollen. Al snel vangen we weer een snoek. Popke maakt er weer een mooi verhaal
van. “ Ik tink dat ik de ferkearde kleur
ha” en hij monteert een rode Timber Tiger. Binnen een minuut vangt hij een
snoek. Kijk zo moet dat dus. Het gaat zo eigenlijk de gehele dag door. Iedere
keer als hij wisselt van kleur vangt hij een snoek. Mensen die mij al wat
langer kennen weten dat ik niets om kleuren geef maar uiteindelijk zwicht ik
voor zoveel bewijs. Ik monteer ook een zwarte Timber Tiger en je raadt het al,
bingo. Na een kopje snert, er zat
uiteindelijk ijs op de voorruit vanmorgen, genieten we even van een sperwer die
snel langs scheert. Popke beïnvloed de vlucht van een aantal goudplevieren door
hun roep na te bootsen, onmiddellijk veranderen ze van richting. We genieten
van de pracht en praal waar de natuur ons op onthaalt. Zwermen kieviten,
vermengt met goudplevieren, smienten, wulpen en diverse soorten ganzen, trekken
langs de staalblauwe lucht. We besluiten weer te gaan varen. We scharrelen dus
zo nu een dan een snoekje uit het water en komen Jan met zijn vismaat op de
middag tegen een uur of half vier tegen. Zij hebben inmiddels 7 snoeken in de
boot terwijl wij er op 11 zijn. Daaronder zijn dan twee baarzen. We vissen
verder en schieten even een zijsloot in. Daar krijgt Popke een pracht van een
aanbeet. Niet direct op de hengel maar op zicht. Juiste op de plaats van de
aanbeet, scheen de zon, als ware het een voetlicht, volop in het water. De
snoek kwam vanuit het niets ineens in de volle zon, greep de plug en liet,
omdat deze aanbeet ons beide verbaasde en er dus geen aanslag volgde, de plug
weer gewoon los en verdween even plotsklaps als ze verschenen was. Dat zijn
beelden die dan op je netvlies gebrand staan en die je niet licht zult
vergeten. We vissen nu in de richting van huis en vangen er nog vier snoeken
bij. Het weer is prachtig en eigenlijk willen we nog niet van het water maar we
moeten wel. En de front troller? Niet gebruikt!

https://youtube.com/watch?v=_HrQ_xz0oT4%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

9 oktober 2011

Toen ik vanmorgen vroeg mijn schouw van het overbodige water
ontdeed, merkte ik het al. Het water was koud, beduidend kouder dan vorige keer
dat ik mijn handen in het water stak. Op de bodem van de boot van Popke prijkte
zelfs een dun laagje ijs. De natuur switcht. Vergeleken met vorig weekend
scheelt het zomaar 15 graden en dat is een heel verschil. Popke en ik vissen
vandaag in een stukje water op een kwartier rijden van onze woonplaats. De boot
die even later voorbij schuift maakt een opmerking. “Als jullie al niet met
Timber Tigers vissen dan moet er wat aan de hand zijn. “ We hebben dan
inmiddels een snoek gevangen aan onze verticaal methode. De boot geeft plaats
aan twee vissers die vol trots een Timber Tiger 214 tonen. Het blijken klanten
van me. Leuk zo’n gezicht bij een achternaam. Ze hebben nog niet veel vissen
gevangen en ook wij hebben die conclusie ook al getrokken, het wordt vandaag
niet een beste dag. Mar je kunt natuurlijk ook winkel in en winkel uit naar
allerhande kleding kijken en dan is een keuze snel gemaakt. Dan maar liever een
minder goede visdag op het water. We proberen het even met een stukje vis onder
een hoempie ploempie maar het mag geen resultaat opleveren. We verkassen een
stukje en onderwijl slepen we een plug. Ik blijk over dezelfde voorspellende
gaven te beschikken als Popke zo nu en dan ten toon spreidt. Ik zeg hem dat we
voor de hoek nog een snoek vangen. Popke antwoordt dat ik vergeet erbij te
vermelden welke hoek op welke dag. Ik antwoord dat ik dat wel even wil specificeren
en benoem het traject specifiek en wel nu. Als ik mijn timber tiger na het
verwijderen van wat vuil te water lat hangt er een snoek aan. Inmiddels begint
het steeds harder te waaien en de eerste druppels vallen. We verticalen een
brug af en Popke vangt weer een snoek. Dan blijft het lange tijd stil. We meren
even aan een rietkraag en de hoempies gaan overboord. Ook wordt een dode aasvis
op een fireball systeem aangeboden. We genieten van de opkikker die we nodig
hebben maar er gebeurt niets. De snoeken en snoekbaarzen zijn erg passief
vandaag. Op het moment dat we weer weg willen gaan wordt de fireball gegrepen.
Een mooie tachtiger is het resultaat. Inmiddels
ben ik erachter dat de update, die ik afgelopen week op mijn video camera heb
gedraaid, tot gevolg heeft gehad dat ik die opnieuw in had moeten stellen. Ik
film in een andere stand dan anders. Ook de batterijen zijn niet geheel
opgeladen. Gelukkig heb ik nog een andere camera bij me maar ik moet me
beperken tot het filmen van fragmenten. Het is niet anders. We verkassen weer
en ontdekken een vaartje in een richting die ons nog onbekend was. Zo zie je
maar, je vliegt naar Denemarken maar op nauwelijks tien kilometer van je
woonplaats is viswater wat je nog nooit bevist hebt. We slepen het slootje af en
vangen er nog twee snoeken en een baars bij. Zo kunnen we 7 vissen noteren.
Zeiknat van de regen varen we, met de wind in de rug eindelijk, terug naar de
helling. We houden het voor gezien. Verlangend naar een behaaglijke warmte en
een droge omgeving vertrekken we snel naar huis. Volgende week maar weer.

https://youtube.com/watch?v=ge4crmeTWEQ%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

30 sept 2011

Na vier jaar kwam het er dan weer eens van. We vissen in
Denemarken. Samen met mijn vrouw vertrek ik voor een lang weekend ontspanning
en bijkomend visplezier naar het vertrouwde meer. Ik kom hier al bijna dertig
jaar en heb op dit meer hoogte maar ook dieptepunten gekend. Weken van 190
snoeken en weken met 3 voorns. Dit jaar was het een week van weinig snoek, veel
algen, redelijke hoeveelheden baars, overvloedige hoeveelheden voorn en vooral schitterend weer.

https://youtube.com/watch?v=lCLFEboR9HU%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1