Geplaatst op Geef een reactie

30 juli 2011

“Om in oer as sân” (Om een uur of zeven). Dat
was de afspraak die Popke en ik gisteravond maakten. Het ging natuurlijk om het
tijdstip van vertrek voor onze vistrip van vandaag. We reden een klein kwartier
en lieten de boot te water. Slepend begonnen we ons viswater te verkennen.
Popke had gisteren binnen tien minuten twee snoeken aan de Timber Tigers dus
wat lette ons om dat weer te proberen. Er bestaan geen wetten in de hengelsport
wat aassoorten aangaat. We vingen de eerste twee uur niets. Geen stootje. Ondertussen
waren we ook al overgeschakeld op verschillende methoden. Zo hadden we al even
aan de kant gelegen om met een stukje vis onder een hoempie ploempie een
snoekbaars te kunnen verleiden en waren we nadien al overgeschakeld op
dropshotten. Dat doen we op twee manieren. Ten eerste met een dropshot, maar
het gaat ook prima met een dood voorntje op de plaats van de dropshot. Je moet
deze wat actiever vissen omdat het voorntje natuurlijk niet net zo trilt als
een dropshot. Bovendien kun je een extra dimensie toevoegen. Ik kerf zo’n
voorntje graag een beetje in. Maar ook deze methode mocht niet echt baten. We
bleven visloos. We lieten ons even driften op de wind terwijl we de hoempies
voorttrokken. De dobber van Popke snokte met veel kabaal onder water. In de
veronderstelling dat de videocamera liep schoot ik geen foto’s. Dom want
tijdens het inschuiven van de SD card was de schrijfbeveiliging op de kaart
geschoven en werd er dus niets opgenomen. Nadat ik dat hersteld had waren er
inmiddels een tweetal snoeken bijgekomen. Daarna gingen we weer even slepen. In
het filmpje zie je Popke de ene hengel in de steun plaatsen en de andere
inwerpen. Inmiddels staat de hengel in de steun krom. Zo snel kan het gaan dus.
Een mooie vijfenzeventig centimeter snoek had zich aan de TEXAS vergrepen. Dan
denk je dat ze los zijn maar wederom was dit niet het geval. We verkasten een
stukje en ik monteerde de videocamera eens boven op de hengel. Op die manier is
het vast leuk een aanbeet te registeren maar het filmt moeilijk als je maat een
snoek scoort. Deze snoek greep een dode voorn op een fireball. Ze heeft nooit
vast aan een haak gezeten. Even later probeer ik wederom een aanslag te filmen
met de camera op de hengel als Popke een ferme tik op zijn dropshot krijgt. Hij
vermoedt een dikke baars vanwege de hoge frequentie, maar ziet tot zijn
ontzetting een dikke paling van boven de tachtig aan zijn dropshot montage
kronkelen. De paling, een “Rop
Iel” zeggen we in het Fries, Schrok Aal
noemt Stef de Bruin ze in het Grote Paling Boek. Herkenbaar een brede kop die
verraadt dat dit soort palingen gespecialiseerd zijn in het actief jagen op
allerhande levende prooien. Maar dus ook op kunstaas! De paling draait zichzelf
volledig in vast in de montage. Daar helpt alleen een fileer mes aan en de
paling gaat terug in haar element. Het loopt inmiddels tegen het middag uur en
we besluiten een soepje te genieten achter de rietkraag. De hoempies met een
staartje overboord. De dropshot met daarop een ingekerfd dood voorntje plaats
ik in de steun. “Je weet maar nooit!”, zeggen Popke en ik nog tegen elkaar. Net
na de soep tikt de hengel een keer in de steun. Ik grijp de hengel en haak
zesenzeventig centimeter snoek. Inmiddels hebben we al drie roofvissoorten
boven water gezien maar snoekbaars blijft moeilijk te vangen. Uiteindelijk lukt
het onder een brug. Een snoekbaars van 53 cm. Maar dan is het weer stil. We
verkassen, proberen het op een aantal geëigende stekken en scoren nog een paar
snoekjes en een drietal snoekbaarzen. We filmen onder een brug nog even een
nestje met jonge boerenzwaluwen. Ze reageren op mijn hand. Om ze niet te
verstoren zetten we onze tocht voort. Nog een aantal stekken aan een nader
onderzoek onderwerpend vangen we vlakbij de trailerhelling nog een snoekbaars.
We komen daarmee vandaag op 13 vissen. De bijzondere vangst van de paling voert
de boventoon in de eindevaluatie van deze dag. Vissen is nooit het zelfde, er
gebeurt altijd wel wat bijzonders!
https://youtube.com/watch?v=tMiUST-dCjQ%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

23 juli 2011

“Mag ik zaterdag met je mee vissen?”, vroeg mijn jongste
afgelopen week. Met de
weersvooruitzichten in het achterhoofd vroeg ik me af of dat nu wel een
verstandig iets zou zijn, maar in mijn vaderlijk enthousiasme legde ik
onmiddellijk deze kans vast. “ Jazeker, maar niet een hele dag.” Niet dat ze
het niet een hele dag uit zou houden in de boot. Nee, als ik terug denk aan
vroeger dan is dat geen probleem. Al op drie jarige leeftijd kon je haar met
een hengel langs de kant zetten en bewaakte ze haar dobbertje als een buizerd
die een veld schouwt. Maar dat is lang geleden. Morgen gaat ze weer een stap
zetten en mag ze gelimiteerd een pilsje bestellen in de kroeg. Tegen tienen
draaide ze de gashendel van de buitenboordmotor dicht en waren we op het
beoogde viswater. Ik moest vandaag natuurlijk van de gelegenheid gebruik maken
om de nieuwe Timber Tigers te proberen. De bijhengel aasde ik met een DC8 in de
Texas Red, kleur 139 uitvoering terwijl de handhengel voorzien werd van een DC5
in de kleur 262, SPOOK. Het duurde niet
lang of beide kunstaasjes hadden hun vangkracht bewezen en dat terwijl mijn
dochter met de immer scorende, helaas niet meer verkrijgbare, rode Timber
Tiger, kleur 235, viste. De TEXAS
scoorde een snoek terwijl de SPOOK door een snoekbaars werd aangevallen. De
snoekbaars was werkelijk over de plug heen gezwommen en had de plug dus erg
diep zitten. “Voor je verjaardag”, zei ik terwijl de snoekbaars stierf onder
een fikse mep met de onthaak tang. Maar na die twee vangsten was het ook even
gebeurd. We volgenden een route met bekende stekken maar daarop aangekomen
bleven aanbeten uit. Uiteindelijk was
het de bijhengel die resultaat boekte alleen zullen we dat nooit weten. Door
lijnbreuk verspeelde ik naast de vis ook de Timber Tiger. Ik vertrouwde de lijn
niet meer en liet de bijhengel zonder aas. Daarna was het de beurt weer aan SPOOK
om een snoekbaarsje te scoren. Snoek bleek ook deze plug wel te kunnen
waarderen maar tussen de snoekbaars en de snoek zat een periode van een uur. In
een dorpje stonden bekenden als toeschouwers deze snoek te bewonderen. De
kleine op de film, tweeënhalf jaar oud, vond het prachtig. “Noch mar in kear in
joekel!” riep ze enthousiast. Gelukkig werkt het niet zo maar dergelijk
enthousiasme is natuurlijk prachtig! En al die tijd had mijn dochter nog geen
tikje gehad. Er moest een andere kleur aan. Aldus geschiedde en op advies van
mij prijkte even later een FIRE TIGER aan het staaldraadje. Maar ook nu bleven aanbeten uit. Ook bij mij
trouwens. Mijn dochter ging zitten op een manier zoals ze dat vroeger ook al
deed. Toen zat er nog een bankje in de boot waar een stoeltje op gemonteerd
zat. Toen ik met haar viste op de Rijn, ze zal een jaar of zeven geweest zijn,
zat ze met de hengel in haar handjes geklemd, voetjes tegen de rand, luid te roepen dat ze er een dikke snoekbaars
aan had. Ik mijmerde even weg in die gedachten. Ik kwam terug in het heden door
de mededeling dat er weer van kleur gewisseld moest worden. Háár keuze was een
CLOWN (Geel met oranje stippen), en dat bleek de enige juiste. Na een goede
tweehonderd meter hing er zomaar ineens een snoek aan! Wie had dat gedacht!.
Vanwege de harde wind moest ze helaas gaan staan in de boot omdat de lijn
anders in de schroef zou komen. Een goede vijftig centimeter snoek was haar
onverwachte deel. Weer warm en alert visten we verder. Opnieuw een aanbeet ,
deze keer was het snoekje nauwelijks groter dan de plug, maar snoek is snoek.
Na een goede driehonderd meter was ze weer aan de beurt. Deze snoek zat dik in
de zeventig centimeter. De buien werden nu heftiger en een hele dag gingen we
toch al niet vissen. Ik bevestigde het verlengstuk aan de gashendel van de
buitenboordmotor en draaide de gashendel open. In twintig minuten waren we bij
de trailerhelling. 7 vissen in 3,5 uur.

https://youtube.com/watch?v=Sk6cuSZdKdU%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op 1 Reactie

17 juli 2011

Na een gezellige avond, waarop een drietal van
onze pupillen meisjes die ‘s middags het Nederlands kampioenschap kaatsen
hadden gewonnen, werden gehuldigd, ging het wekkertje vanmorgen eigenlijk iets te
vroeg. Toch had ik zin in een dagje vissen en dus was op tijd uit mijn mandje.
Om even voor zevenen op het water en de dag leek in het geheel niet aan de
voorspellingen te doen. Mooie blauwe plekken tussen witte wolken en niet te
veel wind. Ik had het geluk vandaag rond te worden gevaren met Popke als stuurman.
Voor in zijn boot kon ik heerlijk mijn gang gaan. Ik viste bijna traditioneel
met de hengel van mijn vrouw. De rode Timber Tiger prijkte nog aan het einde
van de staaldraad zoals hij vorige week werd gebruikt door haar. Het duurde
vandaag echter langer voordat er een snoek aan ging hangen. Rotsvast vertrouwen
in onze kunstaasjes maken echter dat we weten dat het slechts een kwestie van
tijd is en dat het dan gebeurt. Zo ook vandaag dus. Hoewel het rustig opvallend
mag worden genoemd dat met name deze rode Timber Tiger (helaas zijn ze uit het
assortiment bij de fabrikant), als prooi werd gezien. Zeker de eerste 6 vissen
wilden alleen maar deze plug. Toch lukte het later ook om op andere kleuren en
pluggen iets te vangen. Keuvelend en genietend van de omgeving visten we ons zo
de dubbele cijfers in. Nadat de accu van de videocamera zijn laatste adem
uitblies vingen we nog een viertal snoeken. Ik schrijf snoeken maar als er
vandaag vier snoeken van boven de vijftig bij waren dan hebben we het wel
gehad. Maar onder het mom van: “wij vangen alleen maar metersnoeken, alleen
soms 15 jaar te vroeg”, kan het ons niet deren en respecteren we iedere snoek
die we vangen. Zo kon ik nadien verifiëren wat het precieze aantal van vandaag
bedroeg. We kwamen uit op 13 snoeken en een baars. Aan frappante gebeurtenissen
kunnen we naast het feit dat de rode Timber Tiger goed scoorde toevoegen dat we
een tweetal vissen losten door pech. Doordat de wind gedurende de dag wel
aantrok was er bij een aanbeet geen houden aan en greep de schroef de lijn van
mijn bijhengel toen de snoek die daar aan hing, de vaart overstak. We schrijven
een groen paarse Timber Tiger af in de hoop dat de snoek het redt. Snoekbaarzen
konden we vandaag niet vangen. Tegen tweeën besluiten we de, zich
aankondigende, buien voor te zijn en ons te onderwerpen aan een middagje Tour
de France. Die zal wel vanachter de oogleden worden bekeken vrees ik.
https://youtube.com/watch?v=24nVe-UheMw%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Geplaatst op Geef een reactie

10 juli 2011

Vandaag had ik de keuze, kaatsen of vissen.
Gezien het feit dat de eerste activiteit de laatste tijd erg veel van mijn tijd
consumeerde besloot ik te gaan vissen. Het was ook erg lang geleden en dus werd
het sowieso weer eens tijd. Daar kwam nog bij dat de kaatsactiviteit van dien
aard was dat je de dag daarna het beste vrij kunt zijn en ook dat zat er voor
mij niet in. Mijn vismaat van vandaag had zeer lange tijd de speciaal voor haar
gemaakte hengel niet aangeraakt dus ook om die reden werd het tijd te gaan
vissen. Mijn vrouw en ik doen bijna alles samen. Het enige waar ik haar niet
toe kan verleiden zijn jogging schoenen en een lichte looppas. Vissen doet ze
reeds jaren. Op ons favoriete water werden vanzelfsprekend Timber Tigers te
water gelaten. Mijn vrouw viste met een rode DC-8, ik viste met een blauw/witte
DC-5 en aan de bijhengel prijkte een paars/gele DC-4. Voor elk wat wils zal ik
maar zeggen. Binnen 400 meter was er de eerste snoek die zich kwam melden.
Hoewel snoek? Er zijn dagen dat je minder dan vier nodig hebt om een aan meter
te geraken en zo’n dag was het vandaag niet. Op gezette tijden meldde een
snoekje van tussen de 30 en 40 centimeter. Ik wil natuurlijk best graag een
snoek van een meter vangen, maar het simpele feit dat er regelmatig iets
gebeurd is al mooi. Dat zoiets dan veroorzaakt wordt door een snoekje van
geringe afmeting maakt mij niet uit. Bovendien werd er aan alle Timber Tigers
gevangen!

https://youtube.com/watch?v=HP-1tzJRjTM%3Fhl%3Dnl%26fs%3D1

Net toen we samen van een kopje thee aan het
genieten waren kreeg ik een mooie aanbeet. De hand gebouwde Poask hengel boog
tot in het handvat en de slip gaf enige meters lijn af. Snel gaf ik de camera aan mijn vrouw die het
filmwerk deed. Ik had al een vermoeden van een snoekbaars. De karakteristieke
“kopstoten” openbaarden zich prachtig op de hengel. In het ondiepe water stegen
de kolken gestaag naar het wateroppervlak. Na korte tijd weet ik de snoekbaars
te landen. Net in de zeventig centimeter schat ik de vis. Ze speelt prachtig
mee en zet alle vinnen uit. De kieuwdeksels wijd sperrend presenteert ze zich
aan de lichtgevoelige sensoren van de filmcamera. De snoekbaars keert terug in
haar element en dat ondanks het feit dat de barbecue reeds staat te branden. Ze
heeft geluk! Niet veel verder is het de bijhengel die een snoek haakt. Dan is
het lange tijd stil. Net nadat we het eens te berde brengen mist mijn vrouw een
snoek en vangt kort daarna een. Dan wederom lange tijd niets. Vlak voor een
rietkraag is het echter raak. Deze zeventiger snoek gaat ook terug in haar
element. We vangen nog een kruisnet en
filmen nog in het nest van een boerenzwaluw. Vijf eieren zien we nadien op ons
scherm verschijnen. Op de terugweg komen er qua vangsten nog een snoekje en een
snoekbaars bij. Tegen drie uur maken we een einde aan onze visdag. (De barbecue
moet nog branden.) Tevreden na een mooie dag monteer ik mijn video af en werk
ik mijn weblog bij. We zijn er weer!