Geplaatst op 1 Reactie

29 maart 2011

Dat je nooit dingen moet beloven, daar kwam ik
vorige week wel achter. Op zondag kreeg ik een e-mail binnen waarin
“Willem” me vertelde dat hij zwaar
teleurgesteld was, zijn ouders de gehele nacht wakker had gehouden en dat er
van uitslapen op zondag ook geen sprake kon zijn, omdat “Willem” niet in het
filmpje van Poask zat. Nu heb ik met het niet kunnen uitslapen van zijn ouders
niet echt veel problemen en ik meen de hand van zijn moeder wel te kunnen
onderkennen in zijn mail maar toch…. Met het debacle in mijn achterhoofd van
het niet juist instellen van een video camera, besloot ik Willem een Timber
Tiger plug cadeau te doen. De volgende
dag kreeg ik een MMS bericht binnen op mijn HTC. “Hjoed fuort mar in
snoekbears!”, was de melding bij de foto. Het is het jongere broertje van
Willem, Tjitte, die de snoekbaars vasthoudt, die even daarvoor door Willem, aan
de cadeau gekregen TT is gevangen. Wat een mooi verhaal denk ik dan. Wat mooi
dat dingen soms gaan zoals ze gaan. Wat is het leuk dat vissen veel meer is dan
alleen maar met een hengel in de hand op vissen te jagen. Maar goed er was
meer. De natuur trakteerde ons deze week op schitterend weer. Door onvoorziene
omstandigheden was ik echter niet in staat om te vissen of het veld in zodat de
eierzoekerskaart maar gewoon ongebruikt in het archief kan worden opgeborgen.
Straks met de nazorg dan maar eieren vinden. Vandaag was ik echter wel in staat
om nog even een laatste keer op snoekbaars te kunnen vissen. De nieuwe accu,
die gisteren werd gebracht kon ik dan mooi even uitproberen. Hoewel het
vannacht nog een graad of drie gevroren had leek de dag mooi te worden. Alles
dus om er even lekker op uit te gaan. De elektromotor gemonteerd, de accu
aangesloten en varen maar. Op de Swette aangekomen “ verticaalde” ik in de richting van Leeuwarden. Omdat het prachtig windstil was had ik alle
gelegenheid om de geluiden van het veld te absorberen. Kieviten, grutto’s,
kraaien, eenden, ganzen etc. lieten hun geluiden horen. Ik had me voorgenomen
om veel vogels te fotograferen, maar de batterijen in mijn camera waren niet voldoende
opgeladen om aan dat voornemen te kunnen voldoen. Gelukkig had ik wel mijn
video camera opgeladen. Daar moesten dan de plaatjes maar vanaf komen. In de
vroegte zaten de woerden op wacht, terwijl de eenden op het nest zaten. Het
bracht me terug in de tijd. De tijd dat ik samen met mijn vader en broer de
rietgebieden in de Rottige Meente in alle vroegte onveilig maakten.
Eendeneieren waren het waar we het toen op voorzien hadden. Illegaal natuurlijk,
maar het was de moeite waard. Mijn moeder kon daar prachtige gele cake van
bakken en menig bakker was er, om dezelfde reden, gek op. Maar dat was toen.
Tegenwoordig is alles anders. Ik eet havermout muffins omdat die langzaam
verbrandende koolhydraten bevatten. Krijg je minder snel honger. Eet je dus
minder en val je af. Voor het eieren zoeken gelden ook andere regels al toen. Je
moet tegenwoordig tijdens het eieren zoeken via een sms toestemming vragen om
een kievitsei te mogen rapen. En als dan het quotum van 5939 eieren bereikt is
mag het niet meer. Wie verzint trouwens zo’n aantal? Ongetwijfeld zal het
ergens uit de hoek van milieu- en natuurbeheer komen. Allemaal mensen die nu
natuurlijk in het veld zijn om de boeren te ondersteunen bij hun werkzaamheden
op het land. Ik heb daar nog een stukje film van geschoten, maar mis de
natuurbeschermers. Maar wat maak ik me druk. Ik was lekker aan het vissen.
Onderwijl spieden mijn ogen stiekem de kant af. Vroeger leerde ik dat een
paadje pas een paadje wordt, als er regelmatig over heen gelopen wordt. Met die
wetenschap in mijn gedachten speurden mij ogen in het voorbijgaan de kant af. Loopje hier, gaatje daar. De tweede mega
belangrijke informatie die mij destijds aangedragen werd, was dat beweging
funest is. Dat geldt dus ook voor de eend op haar nest. Niet bewegen want, dat
betekent jezelf verraden. Zo viste ik spiedend een aantal eendenesten bij
elkaar. De snoekbaarzen hadden alle begrip voor mijn situatie en lieten mijn
aas met rust. Ik schoot een aantal filmpjes van wegschietende eenden en genoot
van het voorjaar. Thuisgekomen heb ik weer de verkeerde schuifjes gebruikt.
(Zonder bril gaat het niet meer.) Zo hoef je niet eens iets te vangen. Tegen
een uur of een belde mijn vrouw. Of ik al iets gevangen had? En zo ja of ze er
muffins van kon bakken. Nee, en ja wel eieren, maar niets meegenomen
natuurlijk. Ze vroeg me of ik iets eerder naar huis kon komen om nog een aantal
zaken te regelen. Ik voldeed aan haar verzoek. Startte de Yamaha 6 PK,
bevestigde de handvat verlenger en nam plaats in het midden van de boot. Met
een kleine 18 km/h vaart ik naar Mantgum. Bij het Nieuwe Land, dwaalde het oog
weer over het nazorg veld. Veel grutto’s en tureluurs. Binnenkort maar eens een
loopje wagen. De snoekbaarshengels kunnen in de kast. De muffins zijn verdacht
geel! Gelukkig heb ik de foto van de snoekbaars nog.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

19 maart 2011

Ik twitterde, mijn spellingscontrole moest ik
dit nieuwe werkwoord nog even bijbrengen, vanmorgen nog dat we vandaag twee
dingen gingen doen. De hoofdactiviteit zou vandaag liggen op het vissen maar de
zogenoemde “aaisykerskaart” zat wel in de binnenzak. Volgens insiders is het
veel te droog en zodoende konden wij alle effort steken in het trachtten te
vangen van een aantal snoekbaarzen. Om even over half negen gleed de boot, net
als vorige week van de trailer. Na twee keer trekken gaf de Yamaha sjoege en na
even met Theo over het schitterende weer te hebben gesproken, voeren Popke en
ik richting Swette. Het weer was een beetje heiig. Een kleine wereld dus, die
zo was vanwege het feit dat de thermometer vanmorgen nog gewoon -2,9 graden
aangaf. Ndet buiten het dorp viel me een wolkenboog op die toch even op de
gevoelige plaat moest worden vastgelegd. Op de Swette aangekomen lieten we de
pluggen te water en kon de jacht op de snoekbaars beginnen. Na precies 3
minuten en 23 seconden was daar de eerste aanbeet. Popke haakte een mooi snoek.
Na wat opnames en vermanende woorden kon deze snoek snel weer in hetzelfde
water worden teruggezet. Kort daarop was het wederom de beurt aan de geelgroene
Timber Tiger van Popke. Wederom een snoek. De brasem die we daarna vals haakten
mochten we de eerste reglementaire vis van vandaag beschouwen. Het schitterende weer maakte het vandaag tot
een extra mooie ambiance. Bijna geen wind en een schitterend zonnetje maakten
het bijzonder. We voeren een mooie tijd door waarbij het eierzoekersoog de
omgeving in zich opnam terwijl het gevoel aanbeten registreerde. Alweer een
snoek en weer een. Wat in het water wel gebeurde vond op het land niet plaats.
We bedoelen hier activiteiten. Geen hoog opvliegende kieviten, grutto’s of iets
dergelijks. Een bijna doods veld. Te rustig. Gelukkig dat de snoeken zo nu en
dan nog even aan ons dachten want ook de snoekbaarzen lieten het afweten. Even
zaten we op de polderdijk ons te goed te doen aan een kom snert. Je kreeg er
bijna het zweet van op de rug. Daarna voeren we weer in de richting van Sneek.
Onderweg kwamen we vismaat Jan tegen die zijn zoontje Willem de grondbeginselen
aan het bijbrengen was. Willem is een trouwe kijker naar de filmpjes en ik zeg
nog dat hij nu zelf ook in een filmpje komt. Thuisgekomen kom ik er achter dat
de camera in close up stand staat zodat een vage schim van een bootje slechts
zichtbaar is. Volgende keer beter kan ik alleen maar zeggen maar ik baal er
diep en mijn hart vreselijk van. De rest van de dag verliep zoals het begin
was. Tegen drie uur begon de wind wat aan te halen maar dat maakte voor de
vangsten niet uit. De trilling in het water vanuit de stoppels van het riet,
toonden ons paaiende snoeken. Toen ik de camera onder water wilde brengen wat
het schouwspel met een fraaie kolk voorbij. Even later weer een trilling. Deze
keer konden we mooi naderen maar een legen accu maakte een einde aan de
illusie, geen paaiende snoek op film. Popke wist aan het einde van het traject
nog een snoekje te scoren waarmee de teller voor vandaag op 10 snoeken
eindigde. Voeg daarbij de brasem en we zijn wederom op 11 vissen. Maar mensen
wat een dag, wat een schitterend weer, wat een mooie natuur hebben we toch in
Nederland. Als je het maar wilt zien.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

13 maart 2011

Lang gewacht, stil gezwegen, nooit gedacht en
hopelijk krijgen ze het nog eens. Al een
aantal jaren zijn collega Berend en zijn zoon Daan een of meerdere keren per jaar te gast in mijn
boot. Hoewel we enige weken geleden al hadden afgesproken was er steeds door
tussenkomst van allerhande zaken een last minute wijziging gekomen. Zo ook
gisterenavond. Popke kwam nog even voorbij om zijn verslag van de visdag even
te doen. Aan het einde kwam de vraag of we eigenlijk voor de zondag hadden
afgesproken. Nee dus want ik kreeg twee gasten over uit Ede. “Dan kin der ek wol ien by my in de boat”,
maakte dat we samen er toch op uit konden trekken vandaag. Berend en Daan waren
er tegen 09.00 uur en dus mooi op tijd op het water. Meteen voeren we maar door
naar de Swette. Daan bij mij in de boot en Berend kon fijn over me roddelen bij
Popke aan boord. Een mogelijkheid om eens video te schieten vanuit een andere
hoek. Al snel kreeg ik op de Swette een eerste aanbeet maar ik miste deze vis.
Kort daarop weer een tik op de hengel en een snoekje van in de veertig haalde
de “hatelijke” nul van het score bord.
De hengel in de steun was de volgende die een snoek scoorde. Daan kreeg de
hengel en had in ieder geval contact met een vis gehad vandaag. De snoek was
iets groter dan de vorige maar haalde de vijftig centimeter niet. Popke en Berend bleven vooralsnog visloos maar
daar maakten ze na niet al te lange tijd een einde aan. Popke arresteerde een
mooie snoek en daarmee de grootste vis van vandaag. Zelf zegt hij, 85 cm, en
doorgaans weet hij ze aardig te schatten. Op een dag als deze wil je bij elkaar
blijven maar als de een vangt en de andere niet dan lopen boten zomaar bij
elkaar vandaan. Helaas dus niet alle vangsten van Berend en Popke op de video.
Berend heeft echter allemaal foto’s gemaakt en de video die hij geschoten heeft
zal ik eerdaags nog aan het filmpje toevoegen(het importeren van de films lukte niet). Samen vangen ze 8 vissen
waarbij het opmerkelijk is dat daar twee snoekbaarzen bij zijn. Popke had net
tegen Berend gezegd dat de stek die ze afvisten wel vaker snoekbaars had
opgeleverd of Berend scoorde dit prachtige exemplaar. Ik mocht de snoekbaars
van Berend hebben, maar daarover straks meer. Een korte felle tik maakte een
einde aan het leven van dit, zestig centimeter, mannelijk exemplaar van de
glasoogfamilie. We vervolgden onze tocht
weer en doordat Berend en Popke vingen, raakten weer een beetje bij elkaar
vandaan. Ik wist nog een snoekje te scoren maar daar bleef het voor vandaag dan
ook bij. Daan kreeg vandaag niet eens beet. Popke verklaarde dat door te stellen
dat Daan 5,5 uur minder slaap had gehad dan wij en daardoor waarschijnlijk
aanbeten niet geregistreerd had. Berend en ik konden ons daar wel in vinden.
Thuisgekomen kon mijn oudste dochter een oude belofte inlossen. “Pap, de
eerstvolgende snoekbaars wil ik schoonmaken.” Aan het aanrecht hanteert ze het
fileermes voor het eerst. Dat zal de snoekbaars, die bestemd is voor mijn
moeder, een extra mooi tintje geven. Gevangen door Berend en schoongemaakt door
haar kleindochter. Wat zal die smaken! Samenvattend komen er 11 vissen vandaag
aan de oppervlakte. Onderweg konden we duidelijk waarnemen dat het voorjaar er
echt aan zit te komen. Ik meen paaiende snoek te onderscheiden maar op de
plaats aangekomen zijn ze verdwenen en kan ik niets filmen, verdwenen. Terwijl Popke zijn
85 cm landt, roept een mannetjes kievit zijn karakteristieke roep. KIEUWIET!
Daar kan geen concert tegen op. Bij de trailerhelling zeggen we Popke gedag en
we gaan naar huis. Na een kopje koffie nemen Berend en Daan afscheid. In het
nieuwe seizoen komen ze vast weer voorbij en wie weet vangen ze dan hun felbegeerde meter.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

6 maart 2011

“ Mar net te betiid”, waren de woorden die
Popke gisteravond sprak toen we het over het tijdstip aanvang van onze visdag
van vandaag hadden. De reden dat Popke niet al te vroeg op het water hoefde te
zijn had waarschijnlijk te maken met zijn vangsten op zaterdag en onze
gemeenschappelijke ervaring van de week. Toen vingen we in “ons” watertje
gewoon helemaal niets. “Zijn ze al aan het paaien?”, vroegen we ons af om een
verklaring te vinden voor de slechte resultaten. Gelukkig had een neef van
Popke gisteren nog aardige resultaten geboekt op de Swette zodat we daar dan
maar onze hoop op vestigden. Aldus om half negen afgesproken. Bij de
trailerhelling kwam onze vooruitgeschoven waarnemer Jan even polshoogte nemen.
Hij deed verslag van het aantal boten dat gisteren hier te water werden
gelaten. Zelf had hij nog twee snoeken weten te bemachtigen. Het had gevroren,
behoorlijk zelfs, zodat de oude Rana eerst even voor ijsbreker moest spelen.
Maar zonder noemenswaardig oponthoud bereikten we de Swette. Ze lag er strak
bij op de wind loze ochtend in maart. De eerste kieviten namen aanvang met het
afbakenen van hun territorium en hun karakteristiek geluid maakte dat wij onze
oren en ogen te kost gaven. We besloten de rust niet te verstoren en de
elektromotor als voortstuwingsmechanisme te gebruiken. Met lepels als aas en
een swimbait probeerden we een snoekbaars te verleiden. Helaas trekken snoeken
zich in deze periode niets aan van de gesloten tijd die voor hun soort geldt en
dus werd de eerste vis van vandaag een snoek. Ook de tweede vis was een snoek
en werd gevangen aan de swimbait. Na enige tijd betrok de lucht wat en stak de
wind op. Tijd om de lepels te vervangen door pluggen. Timber Tigers werden uit
de doos getoverd en al na drie minuten scoorde Popke de volgende vis. Wederom
een snoek. Nauwelijks was deze vis terug in haar element of nummer vier hing
aan de bijhengel. Nu hadden we het uitgevonden dachten we maar er volgde een
stilte van zeker een uur. Popke scoorde een mooie 86 cm snoek. De grootste vis
van vandaag. Daarna vingen we twee keer achter elkaar, binnen twee minuten,
twee snoeken. Na het verwisselen van de accu van de camera konden we verder
vissen. Helaas bleek de capaciteit van de accu niet voldoende om alle vissen
die we nog vingen op film vast te leggen. Of was het de SD card van 32 GB die
vol gefilmd was? In ieder geval bleven we regelmatig een visje vangen. Popke
scoorde met zijn Fast Flanker van Spro menig snoek en deze plug werd voor
vandaag uitgeroepen tot beste vanger. We besloten de visdag met 16 snoeken die
we allemaal, nadat we ze vermanend toegesproken hadden, teruggezet hebben. Geen
slecht resultaat voor deze tijd van het jaar. Met het naderende voorjaar
verleggen we binnen niet al te lange tijd de bakens naar een andere tak van
natuurbeleving, waarvan we zeker ook melding zullen maken.
<!–
WriteFlash('’);
//–>