Geplaatst op Geef een reactie

27 februari 2011

Weken geleden kwam het telefoontje van Fred al. Hij wilde
dolgraag het rondje Mantgum nog wel eens vissen. Met zijn vaste club van
vismaten had hij vandaag met me afgesproken. Dus Rienk, Freerk, Bobby en Fred
waren om half negen bij de trailerhelling in Mantgum. Hoewel dit tijdstip
normaal gesproken voor Freerk op de middag ligt, was hij het die later op de
dag aan zou haken en was er geen bezwaar om op dit tijdstip te vertrekken.
Koning Winter had van de week nog een aantal kleine schermutselingen met het gevolg
van de naderende Lente, maar die slag werd gelukkig op tijd verloren zodat het
water in ieder geval ijsvrij was op deze zondag. Verder had de regen natuurlijk
van zich doen spreken maar de helderheid van het water viel me alles mee. Omdat
ik regelmatig een vraag krijg over de manier waarop ik vis, doe ik die nu maar
uit de doeken. Niet zozeer qua aas, want ik denk dat de regelmatige lezer
inmiddels wel weet dat de Timber Tiger veruit favoriet is bij mij in de boot,
maar ook even over de hengel. Ik gebruik een uiterst korte hand gebouwde
baitcaster. Precies 190 cm lang. Deze hengel geeft mij achter in de boot
optimale bewegingsvrijheid. Door de lengte kan ik altijd binnen de voorste
hengel vissen. Meestal een hengel met een lengte van 240 cm. Zo raken lijnen
bijna nooit in de war. Uit deze opmerking mag je afleiden dat ik altijd de
voorkeur geef aan twee hengels aan dezelfde kant. Twee pluggen die elkaar
nazwemmen. Soms is het zo dat de voorste alleen maar vangt en soms de
achterste, maar het gaat mij er om dat je vangt. Wie, is voor mij niet van belang. Ik heb altijd stille hoop dat de gast voorin
de boot scoort. Soms is dat zo en soms niet. Aan de andere kant van de boot
gebruik ik een baitcaster van 240 cm. Een Shimano Compre. Volgens mij nog
steeds een van de meest betrouwbare hengels ooit. Op beide een reel met een
lijn van 20 lb. Onderlijnen maak ik zelf van staalzijde en voorzie ik steevast
van een cross Lock maat 3. De cross Lock vervang ik eigenlijk nooit. Dat komt
omdat ik weinig van kunstaas wissel. Ik geloof niet in kleuren en dus is de
noodzaak er niet. Wissel ik wel vaker, doordat ik bijvoorbeeld onderweg even
een andere manier van vissen wil proberen, dan houd ik mijn cross Locks goed in
de gaten en vervang ze bij twijfel door een nieuwe. Bevestigen van de onderlijn
doe ik met een Palomarknoop. Ik vis dus veel met de Timber Tiger. Doorgaans met
een DC8. In mijn opinie de meest universeel inzetbare Timber Tiger. Ik laat de persoon
voor in de boot ongeveer ter hoogte van de buitenboordmotor vissen. Op ondiep
water zoals Friesland dat rijk is, gemiddeld een meter diep, is dat een prima
plaats om te vissen. Zelf vis ik daar iets achter. Vandaag gingen er dus drie
Timber Tigers overboord. Rienk viste met een gele, ik met een rode en de
bijhengel was geaasd met een geelrode. We voeren wat eerder dan de Fred naar de
Swette. Ten eerste omdat Fred nog op Bobbie moest wachten en ten tweede omdat
het aantal pk’s van de buitenboord motor van Fred het tienvoudige is dan dat
van mijn 6 pk Yamaha. Hij zou dus snel bij ons zijn. Maar dat viel tegen. Hij
had wat problemen met de brandstoftoevoer. Uiteindelijk kwamen zij ook naar de
Swette. Wij hadden toen inmiddels twee snoeken gevangen. We vervolgden ons
traject en al snel scoorde onze boot weer twee snoeken. De andere boot bleef
nog even zonder vangsten. Wat me opviel was het verschil in snelheid tussen de
boot van Fred en die van ons. Wij voeren een beetje sneller. Toen ik Fred weer
inhaalde kregen we aan aanbeet op de hengel in de steun. Het was een mooi exemplaar.
Ik drilde de snoek richting boot en was vol verwachting over de afmeting. Een
plotselinge lijnbreuk deed echter afbreuk aan deze wens. Balend over het feit
dat er een snoek met een plug in zijn bek rondzwemt monteerde ik een nieuwe
onderlijn en een nieuwe Timber Tiger. Paars geel deze keer. We vervolgden de
route weer. Toen was het Fred die een prachtige snoek haakte. Helaas bleef ook
hier een precieze meting uit omdat de snoek Bobbie ontglipte en zichzelf weer
terugzette. De snoek met het ene blinde oog kwam mij niet onbekend voor. Daarna bleef het een tijdje stil. In alle
boten. Het weer werd minder mild en begon zelfs guur te worden. Met
sneeuwbuiten die de landerijen even wit kleurden. Zo vochtig werd het dat zelf
bi-laminaat begon door te slaan. Maar
ondanks rillen bleven we volharden en we werden ervoor beloont met zo nu en dan
een snoekje. Geen echter uitschieters maar snoek is snoek. Soms leken Rienk en
ik over voorspellende gaven te beschikken. Een opmerking als: “Het zou nu wel
weer eens kunnen”, had een aanbeet tot gevolg. “Voor de brug vangen we er nog
een”, leverde een snoek op. “Voor de bomen zitten we op negen”, en alweer een
snoek. De enige opmerking die niet beloont werd ging over de dubbele cijfers
voor het Mantgummer Huske. Dat moest tot vijftig meter voor de trailerhelling
wachten.

Rienk scoorde daar een prachtig exemplaar. Rillend trailerden we onze
boot als eerste. Daardoor waren we genoeg opgewarmd om de boot van Fred te
kunnen traileren. Freerk die tegen twee uur bij ons aanhaakte was de laatste
die we hielpen om de boot uit het water te halen. Hij had op de Swette nog een
bijna meter gevangen. Fred en Bobbie vingen samen vijf snoeken, waarmee de
totale dag score op 16 snoeken uitkwam. Na het traileren gingen we naar mijn
huis waar de snert een welkome maaltijd bleek. Zittend op een krant of in een
geleende joggingbroek drong de warmte langzaam door in onze lichamen. Een koude
maar prachtige visdag vol ontberingen maakt dat we vannacht wellicht heerlijk
de slaap zullen vatten.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

20 februari 2011

Berend en Daan komen vissen, staat in mijn
agenda op de 20e februari 2011. Toen ik van de week de
weersverwachtingen in de gaten begon te houden zag ik al dat er mogelijk een
andere afspraak gemaakt moest worden. Het zou in de nacht van zaterdag op
zondag misschien wel 4 graden gaan vriezen. Met een beetje luwte en een
watertemperatuur van nauwelijks een graag ligt er dan zomaar een laagje ijs.
Maar ook de gevoelstemperatuur speelde hierbij een rol. Gisteren liepen mijn
vrouw en ik al een slordige vijfentwintig kilometer zonder echt warm te worden.
Ik besloot dus om het aan Berend over te laten of hij wel of niet wilde komen.
Hij moest dan wel rekening houden met een snijdende koude en dus veel kleding
meenemen. Berend overlegde even met zijn zoon en belde me even later terug. We
verschoven de afspraak naar een weekend in maart. Ik begon de dag dan ook met
uitslapen. Niet iets wat ik kan want ik vind het altijd zonde als je de dag
niet meeneemt. Maar het lukt me wel om tot 08.15 uur te blijven liggen. Snel gaf
ik de honden te eten en ik pakte mijn video camera en liep een eind met de twee
viervoeters. Ik ben van plan om een film te maken over een boerensloot en ik
moest daarvoor nog wat materiaal schieten. Dat lukt en thuisgekomen begon ik
met monteren van de eerste scenes. Lekker bij de verwarming, me verlekkerend
aan beelden van de vakantie op Curaçao van december 2010, leek het erop dat ik
niet meer naar buiten zou gaan deze dag. Maar de twee viervoeters zaten op een
bepaald moment zo naar me te kijken dat ik wel moest. Ik besloot ze aan de hengel uit te laten. Dat
betekent dat ik gewapend met een spinhengel de honden uitlaat. Zij scharrelen
lekker om me heen en ik vis, let op, en roep de honden zo nu en dan bij me. Ik
verkeer dus in de gelukkige omstandigheden dat ik altijd wel een hengeltje uit
kan gooien omdat er op vijftig meter van mijn huis altijd wel een paar te
vangen zijn. De oude vertrouwde spinner van eigen makelij of een dito
spinnerbait zijn dan steevast het aas. Aan die kunstaasjes heb ik zoveel
snoeken gevangen dat ze mijn ultieme vertrouwen genieten. Ik vertel vaak dat
het de aasjes zijn waar ik op terug zou vallen als het een dag helemaal niet
wil. Ik kleed me aan, monteer de videocamera in mijn binnenzak en loop naar het
water. Ik merk meteen hoe koud het
eigenlijk is. De linker duim begint eigenlijk meteen gevoelloos te worden en
hoewel het zonnetje vriendelijk aandoet, is de wind zodanig koud, dat het
meteen onaangenaam wordt. Na de eerste worp begint het water van de natte lijn
zich als ijs af te zetten in mijn top oog. Maar wil ik een snoek aan de
schubben komen dan moet ik maar even doorzetten. Ik krijg al snel een aanbeet
die ik, ik geef de koude maar de schuld, natuurlijk mis. Ik mopper op mezelf over het missen. De
aanbeet was hard en direct dus eigenlijk is er geen excuus. Ik verplaats me
maar over geringe afstand en probeer door secuur te vissen de snoek weer te
verleiden. Het mag niet baten. Even denk ik dat ik geen snoek op de film ga
krijgen vandaag, en als ik een tweede schuchtere aanbeet mis, raak ik ervan
overtuigd. Toch probeer ik nog een keer de spinner over het stuk te gooien waar
ik zoeven de aanbeet mistte. Deze keer is het raak en de snoek hangt. Het is
een kleine vijftiger die er opvallend gezond uitziet. Ik prijs mezelf gelukkig
met deze snoek op film en neem mezelf voor nog tien worpen te doen voordat ik
de behaaglijke verwarming weer op zoek. De zesde worp is het weer bingo. Deze
snoek is een kleine zeventig centimeter en van het vrouwelijk geslacht. Ze zijn
nog niet aan het paaien zoals blijkt uit de mooie buik van deze snoek. Ik
onthaak haar en zet haar terug in haar element. Ik maak de laatste vier worpen
niet af. Na twee koppen thee met zoethout smaak komt het gevoel weer terug in
mijn vingers. Ik dicht ik dit stukje en draai ik een filmpje in elkaar. Berend
en Daan, jullie hebben er verstandig aan gedaan niet te komen, het was bitter
koud.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

14 februari 2011

Vandaag doe ik een stap in het verleden. Ik
vis met een “oude” vismaat van mijn vader. Jelke, afkomstig uit mijn geboorte
dorp, zocht kortgeleden contact en wilde graag weer eens met mij vissen. Dat
gebeurde vandaag. Om negen uur gleed de boot te water. Jelke had de avond
tevoren bij mij wat Timber Tigers besteld nadat hij studie had gepleegd van het
weblog en de kleuren van de Timber Tigers op de foto’s aldaar. Hij besloot een
TT 267 aan te binden en daarmee te vissen. Omdat de Elfstedentocht dit jaar
toch niet meer geschaatst gaat worden besloten we maar over de Swette te varen.
Nadat we goed een minuut of twintig onderweg waren was er de eerste aanbeet bij
Jelke. De hengel kreunde en de gierende slip deed mij even vermoeden dat hij
vastzat, maar toen ik naar achter keek en de dikke snoek in het wateroppervlak
zag, wist ik genoeg. Hoe kan het mooier! Grote verhalen over de ongelooflijke
vangkracht van de Timber Tiger de avond tevoren worden op bijna op verzoek
bevestigd. Jelke vangt een meter. Ik vereeuwig hem op de gevoelige chip en we
zetten onze tocht voort. Even voorbij een brug vangt hij de tweede snoek van
vandaag. Net 45 cm is deze wel wat kleiner maar snoek is snoek. Dan duurt het
even een tijdje maar bij alweer een brug scoort de oude baas snoek nummer drie.
Ik krijg geen stootje. Toegegeven ik kijk veel om me heen, zie zwermen van
kieviten en spreeuwen door elkaar heen vliegen, zie het voorjaar dus aankomen
en houd in gedachten dat de aanbeet die altijd onverwacht komt. Frappant
is het volgende echter wel. Ik vis aan dezelfde kant van de boot met een, hoe
kan het anders, rode Timber Tiger, en de bijhengel is geaasd met een zelfde
kleur als Jelke mee vist. Beide geven geen sjoege. Snoek nummer 4 is dan voor
mij. Het is de bijhengel die krom gaat staan en metersnoek nummer twee van
vandaag in de boot brengt. Toegegeven, 98 cm is geen meter maar….. Daarna is
het weer even stil. Het is wederom de hengel in de steun die alarmeert en de
derde metersnoek van vandaag is aan de beurt. De snoek is opvallend mager en
als ik haar onthaak, braakt ze smerig stinkende prut omhoog. Veder ziet ze erg dus mager uit. Ze zwemt na
een korte reanimatie weer vrolijk weg. De rest van onze tocht scoort Jelke nog
een kleine en ik nog twee kleine snoeken. Toch even negen snoeken aan boord
waarvan we er drie mogen rekenen tot het meter segment. Een mooie reünie dus,
we besluiten de dag met de afspraak dat we het nu niet weer elf jaar laten
duren voordat we weer eens gaan vissen.

Nu ook op Twitter http://twitter.com/Poask4

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

8 februari 2011

Vandaag vond ik dat ik de dag maar eens mooi
mee moest nemen. Helga van Leur had een prachtige dag voorspeld dus daar kon het niet aan liggen. Ik besloot
eens een ander water te proberen op een paar kilometer van mijn woonplaats.
Daar aangekomen de boot te water gelaten en mijn route aanvaard. Het prachtige
weer maakte dat deze dag het waard was om op het water te zijn, maar mijn beide
Timber Tigers bleken vooralsnog niet in staat om welke roofvis dan ook te
verleiden. Het duurde zeker twee uur eer ik de geboorteplaats van mijn vader
binnenvoer en ik nog geen stootje had kunnen registreren. Vreemd maar soms gaan
dingen zo. Ik besloot terug te varen naar de trailerhelling en een oude
beproefde techniek in de winter toe te passen. Een traject kiezen en dat systematisch
afvissen. De druk op dat water opvoeren en al bij tweede trek leverde dat
resultaat op. Een mooie zeventiger snoek. Aan het einde van de tweede trek kwam
er een snoek vanuit de rietkraag de rode Timber Tiger even inspecteren. Daarna
de derde keer het traject af. Vanuit het midden kwam een kleine snoek zich even
melden. Toen ik daarna onder de brug vandaan kwam dreunde de tachtiger er
machtig op. De vierde trek leverde op dezelfde plaats een mooie zeventig
centimeter snoek. Toen ik de brug voor de
vijfde keer afstroopte kwam er net voorbij het brugdek wederom een snoek zich
tegoed doen aan de Timber Tiger. Tevreden over mijn besluit de tactiek van
herhaling toe te passen besloot ik geheel tegen mijn principes in ook de
methode eens aan te passen. Ik monteer een Poask shad en verticaal richting de
trailerhelling. De dikke zeventiger ging er bijna als vanzelf aanhangen. Zeven
snoeken in nauwelijks twee uur trajectvissen maakten mijn dag tot een met een
gouden randje.
<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

7 februari 2011

Jan en ik troffen elkaar gisteren tijdens een
partij zaalkaatsen. De prijsuitreiking van die partij vond plaats in de kroeg
van het dorpje Wiuwert. Daar aan de bar staand kwam het gesprek op vissen. Nu,
morgen ga ik weer een paar uurtjes was mijn opmerking. Jan wilde graag mee. Dus
om half negen lag de boot te water en kon Jan instappen. De Swette was wederom
het doel. Eigenlijk niet veel anders dan onze vorige trip. Het enige andere was
eigenlijk dat ik zo dom was geweest om de camera niet voldoende op te laden
zodat er van het filmen niet te veel terecht kwam. Gelukkig had ik mijn
fotocamera bij me waar je desgewenst ook mee kunt filmen. Zodoende kregen we,
naast het statisch beeldmateriaal er ook wat bewegend beeld bij en kon ik nog
een filmpje maken. Bij aanvang waaide de wind uit het zuidwesten met een kracht
van ongeveer 3. Toen we tegen 11.15 uur weer opstoomden om op tijd in Mantgum
te zijn trachtte een windkracht 7 a 8 ons nog een tijdje op de Swette te
houden. Tegen golven in die ik voordien nooit eerder op dit water had
meegemaakt voeren we zes snoeken rijker weer naar Mantgum. De grootste was 95
cm van de overigens allemaal 70+ snoeken.
<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

4 februari 2011

Was het weer gisteren stralend, vandaag waren
de voorspellingen niet al te best. Een dikke zuidwester en mogelijk flink wat
regen maakten de dag qua vissen op voorhand niet echt aantrekkelijk. Toen ik
gisteren nog even met Popke sprak, besloten we dan ook om vanmorgen om half
negen maar even in het weer te kijken. We besloten te gaan. Om toen op het
water en meteen de Timber Tigers eraan. Van vertikalen moesten we het misschien
later op de dag maar eens hebben. We besloten een beetje beschutting tussen de
huizen te zoeken in de wetenschap dat er in de winter vaak mooie roofvis te
vangen is. De eerst roofvis liet zich zien. In het filmpje is dat de kolk in de
derde scene te zien. Let op de witte
stootwillen op de kant. De snoek waagde een schot op aasvis die door de boot
vooruit werd gejaagd. De kolk is dus te vroeg en de snoek konden we niet
vangen. Mar 25 meter verderop was het Popke die de eerste snoek
arresteerde. Ook deze snoek toonde zich
al vooraf maar wilde de rode Timber Tiger van Popke maar al te graag hebben. We
verlieten de woonwijk en kwamen in d e polder maar daar was er van rustig
trollen geen sprake. Snel keerden we terug in de relatieve luwte van de huizen.
Maar snoek vangen deden we pas weer na een goed half uur. Ik heb de afgelopen
twee keer iets geroepen over een gemiddelde van 1 per uur en daar leek het dus
vandaag op uit te draaien. Onder een
brug kreeg ik nog een aanbeet die ik loste. We voeren een zijvaart op en daar
klaarde de kleur van het water naar doorzichtig bruin. Het heldere water gaf
hetzelfde beeld als eerder te voren. Jagende snoeken maar aanbeten homaar. Wat wel mooie beelden opleverde overigens.
Snoeken die in het heldere water prima zichtbaar waren als ze even door
het wateroppervlak sloegen op weg naar
prooivis. Op de terugweg kregen we een kans om een snoek onder water te filmen
met een Timber Tiger in zijn bek. Daarna probeerden we het verticaal. De dode
spiering werd vrijwel onmiddellijk gegrepen maar deze snoekbaars kon ik niet
verzilveren. Nauwelijks aan de oppervlakte bevrijdde vadertje glasoog zich van
het dropshot systeem. Dan denk je, nu gaat het gebeuren maar het bleef bij die
ene aanbeet. We besloten weer te gaan trollen wat snel weer een paar snoekjes
opleverde. Het was Popke die de eerste snoekbaars scoorde op een zwarte Timber
Tiger. Even daarna probeerden we te vertikalen onder een brug dat leverde twee
vissen op. Een snoek en een kleine snoekbaars. Uiteindelijk leek de zon door te
breken. Die helderheid gaf me hoop. Het laatste stuk verticalen we terug naar
de trailerhellling. Het bracht uiteindelijk de grootste vis van vandaag. 89 cm
puntgave snoek vol met kuit. Prachtig om te zien. Rillerig van het toch koude
weer reden we huiswaarts. Acht vissen in de boot, drie missers, een verspeelde Timber
Tiger en met het beeld van vijf prachtige schoten van snoeken door het
wateroppervlak in onze gedachten kijken
we terug op een machtige dag in de natuur.

<!–
WriteFlash('’);
//–>