Geplaatst op Geef een reactie

26 januari 2011

Zoals in de blog van gisteren al aangegeven
was Jan mijn vismaat voor vandaag. Vandaag klinkt dan wel als een hele dag maar
daar mogen we eigenlijk niet over spreken. Jan moest eerst kinderen naar school
brengen en op tijd terug zijn om ze weer van school te halen zodat er aan
vistijd ongeveer 2,5 uur overbleef. Geen probleem natuurlijk. Ze waren gisteren
immers ook al los dus in die tijd moesten we wel een paar snoeken kunnen
vangen. Nu heb ik in de jaren dat ik vis wel geleerd dat je nooit je
verwachtingen hoog moet spannen, want dan valt het allemaal tegen. De
ongeschreven wet van 1 per uur in het achterhoofd houdend, voeren we de Swette
op in de richting Leeuwarden. Het zelfde traject als gister. Het was Jan die na een kleine twintig minuten
de eerste aanbeet verzilverde. Kort daarop kon hij er weer een vangen. De
bij-hengel rammelde even in de steun en daar was nummer drie. Ik ving
ondertussen aan een zwarte timber tiger een klein snoekje zodat alle hengels in
ieder geval een keer krom getrokken waren. Toen was het Jan die een iets groter
exemplaar haakte. We waren de 55 cm grens gepasseerd. Even verderop schroefde
Jan de grens verder naar boven met een 74 cm exemplaar.

Even leek het rustig te worden maar Jan had
de smaak echt te pakken en scoorde regelmatig zijn snoekjes. Geen verbeteringen
meer qua lengte maar wel van zijn pr qua aantallen. Van de elf snoeken die we
samen vingen scoorde Jan er maar liefst zeven. Komend vanaf een aantal van vier
is dat een mooie verbetering. Het vertrouwen in de Timber Tigers, die zijn
vrouw afgelopen december voor hem kocht, moet nu wel gigantisch zijn.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op 1 Reactie

25 januari 2011

Ik moest even
spieken op mijn weblog om er achter te komen dat ik sinds lange tijd niet op de
Swette was geweest. Nu is dat niet helemaal waar. Op 24 december 2010 was ik
wel degelijk op de Swette maar dan wel op de gladde ijzers. Ik reed toen samen
met Popke een rondje over Leeuwarden. Vandaag ga ik vissen op de Swette. Niet
de gehele dag maar vanaf een uur of tien. Nauwelijks heb ik de boot in het
water en ben ik op weg naar de Swette of ik kom Jan tegen. Jan is ook aan het
vissen maar heeft net een hengel gebroken. Dat is ons allemaal overkomen. Lijn
in de schroef van de motor en dan ben je niet snel genoeg. Mooie gelijkmatig
gehakte stukjes hengel houdt je daar aan over. Ik maak van de gelegenheid
gebruik hem te vragen voor morgen. Hij stemt toe zodat we morgen samen gaan
vissen. Ik heb even een paar keer aan de motor moeten sjorren voordat de Yahama
weer tot leven kwam en ik draai hem rustig warm. Bij de Hegedyk vind ik dat de
motor voldoende is opgewarmd en ik draai de hendel open. Met wel 17 km per uur
vaar ik naar de Swette. Daar aangekomen zie ik dat de keuze goed was. Het water
is meer helder dan in Mantgum en dat geeft de burger altijd moed. Ik bind een camera voor mijn borst en begin
te vissen. Het zonnetje komt net door en geeft prachtig voorjaarslicht. De
verwachtingen zijn niet te hoog gespannen. Na een behoorlijke winter weet je het
nooit. Wat ik wel weet is dat je in de maanden december, januari en februari,
als je kunt vissen, blij moet zijn met een gemiddelde van iets boven 1 snoek
per uur. Daar vanuit gaande, kan ik vandaag vijf a zes snoeken vangen. Ik sla
af richting Leeuwarden en al na een paar minuten hangt het eerste snoekje aan
mijn Timber Tiger. Oh ja, ik vis met twee hengels, één
met een Timber Tiger en de hengel in de steun is geaasd met een Zweedse plug
die ik ooit van Lieuwe kreeg. De snoek hangt aan de hengel in de hand. Ik film
op de gok, ik heb vorig jaar een GoPro Hero gekocht die ik voor dit doel
gebruik, en schiet plaatjes van de aanbeet, drill en landing. Daarna blijft het
lange tijd stil. Ik denk aan de bewering die ik zo-even deed en verwacht dus 1
snoek per uur. Met het verstrijken van de tijd komen ook de donkere wolken in
mijn richting. Ik haak weer een snoek. De bij-hengel trekt vervaarlijk krom in
de steun. Het is een mooie snoek van 91 cm. Tijdens het onthaken merk ik dat er
een paling uit het keelgat steekt. Ik vloek even op mezelf omdat ik er achter
kom dat ik geen tang bij me heb. Dan maar de handen er aan wagen en al snel
bloed ik uit beide duimen. Maar de snoek is ontdaan van de haken en na even
reanimeren neemt ze met een klap van de staart afscheid van me. Ik vervolg mijn
tocht en vang weer een snoekje net na een duiker. Dan is het weer de beurt aan
de bij-hengel. Ik vang weer een snoek met een paling in zijn bek maar deze
steekt er nog een stukje uit. Het weer slaat om en harde windvlagen maken het
besturen van de boot moeilijker. Toch weet de Rana met een beetje snelheid de
koers prima te houden. Ik beperk me nu tot een kleiner stukje water wat ik een
keer of drie afvis. Het levert geen vis op. Bij een brug gekomen herhaal ik het
trucje en dat levert een aanbeet en een snoek op. De batterij van mijn
filmcamera heeft er na 2,5 uur de brui aan gegeven. Ik berg de camera op, kijk
over mijn schouder, en zie vanuit het noordwesten opklaringen aankomen. Even
denk ik eraan rechtsaf te gaan maar besluit dan het zelfde traject terug te
vissen. Ik haak drie snoeken op het eerste stuk. Allemaal snoeken van rond de
50 cm. Bij de duiker waar ik vanmorgen al een snoek ving, wordt de bij-hengel
krom getrokken in de steun. Op het moment dat ik mijn hand hengel weg wil leggen
wordt ook de TT gegrepen. Twee snoeken ineens. Altijd leuk. Ik kijk even welke
de kleinste snoek is en handel de hengels in die volgorde af. Beide snoeken
maken elkaar niet veel en meten ongeveer 65 cm. Ik vervolg de tocht. Tijdens de
opklaringen vang ik er nog zeven snoeken bij. Geen noemenswaardige uitschieters
maar allemaal mooie snoeken van rond de 50 cm. Ik schrijf er dus op deze dag
zomaar 17 bij in mijn logboek. Hoezo een gemiddelde van één per uur. Als ik om drie uur de boot
trailer komt Jan even kijken. En? Morgen gaat Jan zeker mee!
<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

15 januari 2011

Het is vandaag de eerste keer dit jaar dat ik
daadwerkelijk een hele dag ga vissen. Ik probeerde eerder dit jaar al even met
Popke bij een brug een snoek te vangen, maar daar bleef het bij een enkele, niet
verzilverde aanbeet. In de weken daarvoor waren we samen, op de schaats, door
gebieden gereden die we anders vanuit de boot zien. Toch is dat op de schaats
een heel andere belevenis. Sinds de dooi haar intrede heeft gedaan is de
focus van schaatsen weer naar vissen verlegd en zo vroeg Popke me mee naar het
IJ bij Amsterdam. Ik had daar nog nooit gevist en omdat een verandering
van omgeving best eens leuk is, en omdat het ijs in de Mantgummervaart zo
zodanig dik is dat we hier nog niet kunnen varen, leek me de uitstap naar de
hoofdstad van ons land wel leuk.

Om zeven uur reden we Mantgum uit om de boot
tegen half negen van de trailer te kunnen duwen. De eerste pogingen onder een
brug bleven vruchteloos. Op het IJ aangekomen kwam daar eerst geen verandering
in, pas na een uurtje manifesteerde de eerste snoekbaars zich. In het uur
daarna stond de teller op vijf. Ik vond dat niet gek maar ik weet wel dat
dergelijke aantallen hier niet echt tellen. Blijkbaar was het zo’n dag dat je dan moet volhouden. Dat deden we. In de harde, koude wind bleven we onze
aasjes aanbieden. Regelmatig vingen we een visje zonder dat het ooit aan de
lopende band ging. Even dachten we een stek gevonden te hebben toen we beiden
een aanbeet vast sloegen, maar ook daar beleef het bij de twee. Regelmatig
verkasten we en probeerden we andere stekken. Aan het einde van de dag draaien
we de boot op de trailer waarin 2 snoekbaarzen, van de in totaal 16 snoekbaarzen
van deze dag, lagen. Thuisgekomen fileer ik mijn exemplaar en daarna begin ik aan dit
stukje. Heerlijk zo’n dag met wind om je kop en koukleumen in een visboot! Een kleine impressie tot besluit.

<!–
WriteFlash('’);
//–>