Geplaatst op Geef een reactie

26 september 2010

In Friesland, waar ik natuurlijk veel vis omdat ik daar woon, kent men het fenomeen ” Fjildman” . Een fjildman is een persoon die sterk met de natuur verbonden is. Zijn bezigheden zijn sterk verweven met de tijd van het jaar. In het voorjaar zoekt hij kievitseieren, in de zomer doet hij aan nazorg en in de herfst gaat hij vissen. In de winter breidt hij nog eens een fuik en maakt hij eendenkorven. Enfin, door zijn werkzaamheden is de man veel buiten en heeft hij een aardige kijk op het weer. Nu wil ik mijn vismaat Popke wel met een fjildman vergelijken. Een man met gevoel voor de natuur in ieder geval en daar hoort dus ook het weer bij. Maar toen we vanmorgen kozen voor een visserij op een kanaal was dat puur op basis van de kennis die door prognoses van diverse computermodellen was verschaft. Niet door “it gefoel” van de fjildman. De voorspellingen: Een dikke noordoosten wind in de richting van kracht 5 en regen, veel regen. Gekleed op de situatie die ons deel zou worden zaten wij dus in de boot. Dikke regenjas, goede regenbroek en onder het mom van slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding konden wij de dag aan. We vingen zelfs na niet al te lange tijd onze eerste vis. Een snoek van tegen de zestig. Daarna togen we naar een verticaal stek waar we onze dropshots te water lieten. Popke verticaalde ook een fireball. De mist die door het windstille weer nog een beetje bleef hangen zou in onze ogen snel verdwijnen als de wind op zou steken. We vingen een paar baarzen en een paar snoekbaarzen. Geen grote exemplaren maar er gebeurde regelmatig wat en dat is waar het om gaat. En verdwijnen deed de mist, maar niet door de wind. De zon was het die de ochtenddampen liet verdwijnen en al snel begonnen we het behoorlijk warm te krijgen in onze pakken. Een paar collega vissers verschenen op het kanaal en aan de route die zij kozen konden we zien dat het geen onbekenden waren op dit water. Sommige stekken zijn bij meerdere mensen bekend en worden dus steevast afgevist. De zon brak nog verder door en van wind kwam maar niets. De marteling van hete soep moesten we nog ondergaan. Tsjonge jonge het werd bijna afzien. Maar moedig sloegen we ons door deze meevallende weersomstandigheden heen. Zo scharrelden we regelmatig een baars en een snoekbaars bij elkaar met daar tussendoor zo nu en dan een snoekje. Aan het einde van onze beoogde visdag stond de teller op 13 vissen waarvan er eigenlijk niet een uitschieter bij was. Alleen een echt knappe baars die Popke wist te vangen. Aan het einde van ons parcours wilden we de fireballs nog een keer te water laten. Na een na zwemmende snoek gemist te hebben konden we een mooi exemplaar haken van tegen de 70 cm. Popke ving nog een dito snoekbaars en daarmee kwam ons eindtotaal op 15 vissen vandaag. Bruin, rozig maar vooral voldaan denk ik toch even terug aan die fjildman. Hij moet altijd even ” in it waar sjen” (even naar het weer kijken) en daar zijn keuze van visplaats vanaf laten hangen, niet van computermodellen.

Geplaatst op Geef een reactie

18 september 2010

Na een succesvolle maandag was zaterdag de dag waarop het weer gebeuren mocht. Natuurlijk ga je een volgende visdag in met een blanco lijst met verwachtingen want je weet heel goed dat het ook anders kan zijn. Popke en ik kozen deze keer voor een kanaal omdat de voorspellingen niet denderend waren. Dan hebben we niets aan hoge golven en een moeilijk te controleren boot. Dus een kanaal op. Wij als eerste proberen om trollend een paar snoeken te vangen maar die gaven niet echt thuis. Toen overgeschakeld op verticale visserij. Daar kreeg ik op een fireball als eerste een aanbeet. Ik probeerde de haak te zetten maar slaagde er niet in. Het voelde massief maar vissen die je mist voelen altijd zo. Dus een klein stukje verkast en daar weer geprobeerd. Ook daar bleken we niet echt succesvol. Maar even weer op de plaats van de eerdere misser proberen. Daar scoorde ik het eerste snoekje van de dag. Volgens ons natuurlijk niet de snoek van de eerste aanbeet, die was immers dikker! We zullen het nooit weten. We besloten verderop te gaan kijken en de afstand al slepend af te leggen. Nauwelijks een meter of tien verder scoorde de Timbre Tiger een volgend slachtoffer. Een kleine snoek maar iedere snoek is een potentiële meter dus niet zeuren. Verderop was het de beurt aan Popke hij scoorde achtereenvolgens een snoekje, een snoekbaars en weer een snoek. Alles ook op een Timber Tiger. Toen we een zijvaart in voeren werd mijn Timber Tiger opnieuw gegrepen. Omdat het prachtig helder water was dacht ik even een stukje te filmen van dit beest met een Timber Tiger in zijn bek. Popke zei dat hij er dan even een snoek bij zou vangen zodat we er dan meteen twee op video hadden. Hij had de woorden nog niet gesproken of hij had er al een snoekje aan. Je komt er dan thuis achter dat het water dan wel helder lijkt maar dat 50 cm zicht, benodigd voor een beetje opname onder water, zomaar niet is bereikt. Dus vage beelden van een snoek met een plug in zijn bek. Maar goed aldoende leert men. De veelbelovende sloot voldeed niet aan de verwachtingen dus gingen we weer verkassen. Op een kanaal schakelden we weer over op verticaal vissen. Een fireball en een dropshot samen overboord. Popke scoorde een snoekbaars die ik trachtte te fotograferen maar mijn stuiterende dropshothengel kondigde een mooie baars aan. Kort daarop weer een snoek op de fireball. Daarna werd het even rustig. Een klein stukje verkassen leverde niets anders dan aanbeten op waarvan we er niet een konden verzilveren. Totdat er weer een baars gevangen kon worden op een dropshot. Daarna scoorde Popke weer een snoekbaars en even later weer een snoek. Met vijfenzeventig centimeter de grootste vis van vandaag. Daarna werd ons geduld danig op de proef gesteld en konden we nog een baars en twee snoeken noteren. Daarmee kwam ons dag totaal op 16 vissen. 9 snoeken, 3 snoekbaarzen en 3 baarzen. Geen gekke dag dus. “Zulks kon minder!”<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op 1 Reactie

13 september 2010

Na een weekend van feest, kaatsen, feest, kaatsen en feest besloten Sjirk en ik vandaag nog vrij te nemen en er een visdag van te maken. Volgens de weersvoorspellingen zou vandaag ook de laatste dag zijn dat we nog enigszins droog het water op zouden kunnen dus de planning was goed. Om even voor negen leg ik de boot bij Sjirk voor de wal. Hij kijkt in de boot en ziet de broodjes met gebakken eieren. ” Hat se it noch dien ek?” Jazeker Sjirk, als jij bedelt om lekkere broodjes dan moet je niet verbaasd staan als je ze nog krijgt ook. Enfin wij in de boot en Mantgum uit richting de Swette. Daar aangekomen ivm filmen eens een keer rechtsaf geslagen in de richting Sneek. Het was net voor het gemaal aan de linker kant dat de eerste snoek zich openbaarde. Geen grote maar de hatelijke nul was weg. Een toevallige toeschouwer zag het allemaal gebeuren en vroeg of dit de eerste was. “En dat ding voorop wat is dat dan?” Toen Sjirk hem vertelde dat hij op film kwam en zijn baas het kon zien op internet koos de man eieren voor zijn geld. Wij visten lachend verder. Het was Sjirk die nu het voortouw nam en achtereenvolgens een baars en een snoek ving. Het begon er een beetje op de lijken. Regelmatig kregen we aanbeten en regelmatig vingen we een visje. Het ging zo goed dat tegen twaalven de teller op 13 stond. De batterij van de camera was leeg en dat betekende drie uren film op een batterij. Nu waren we aan de snert toe. De wind haalde nog een beetje aan en het begon zelfs een beetje koud te worden. Geheel in stijl met de maaltijd die we aan het nuttigen waren. Mooie herinneringen werden opgehaald over de omgeving waar we ons bevonden. Hoe vaak had Sjirk hier niet met zijn Pake gevist. Zijn vader viste altijd aan de andere kant. We besloten vanaf dit punt terug te varen in de richting van Mantgum. Wat op de heenreis gebeurde vond ook op de terugweg plaats. De ene aanbeet na de andere en regelmatig vingen we er een paar. Al snel wees de teller 20 aan. Geen grote snoeken overigens. De meeste net tegen de vijftig centimeter. De grootse mat 65 centimeter. Maar dat maakte ons niets uit alhoewel het opvallend is dat je bij deze aantallen bijna nooit een echt grote snoek vangt. We vingen er nog drie snoeken bij en omdat Sjirk om vier uur weer thuis moest zijn kozen we ervoor om terug te varen naar Mantgum en daar nog een rondje te vissen. Dat leverde nog een snoekje op. Zo zaten we aan het einde van ons visavontuur op 24 snoeken en een baars. Als we daar nog het aantal geloste snoeken bij zouden rekenen dan kwam de dertig zeker voorbij. De vermeende aanbeten en missers meegerekend zou de veertig gehaald zijn. Maar op die manier is het meer nooit vol. Tevreden typ ik deze letters. Een pracht dag met veel verhalen, veel lachen en veel vis!

Geplaatst op Geef een reactie

5 september 2010

Vandaag de laatste dag van mijn vakantie en het werd dus hoog tijd om dat te doen wat ik al heel lang van plan was in deze vakantie: “ Vissen met mijn vrouw!” En we troffen het. De voorspellingen waren fantastisch alhoewel de wind in de oosthoek zou zitten. De resultaten van collega vissers waren gisteren niet bijster goed wat waarschijnlijk ook te wijten is aan de oostenwind. Maar wij waren vandaag op het water en hadden dus niets van doen met dat wat er gisteren gebeurd is. Wij begonnen met een dode aasvis op een fireball en na een kwartier liet mijn vrouw even zien hoe het moest met een 90 cm snoek. Ik mocht er mee op de foto! Echte liefde bestaat nog! Daarna wilden we het wat verder van huis gaan proberen en we togen naar de Swette. Daar kwamen de timber tigers als aas aan het hengels en hoefden we niet lang te wachten aleer de eerste snoek zich kwam melden. Onderwijl had ik de videocamera ingeschakeld en zo konden we mooie opnames maken van aanbeten, vangsten en missers. Tegen half één zochten we een plekje uit de wind die inmiddels behoorlijk was toegenomen en het fris deed aanvoelen. OK ik was wat enthousiast in korte broek vertrokken. Een heerlijk kopje soep en een broodje op een plekje uit de wind deed de warmte weer in onze lichamen stromen. Omdat we vanavond nog even wilde barbecuen zetten we vanaf dat punt de terugtocht in . Tegen drie uur waren we weer thuis en kon ik mijn stukje typen. Totaal 7 snoeken varieerden van 45 tot 90 cm. Geen slechte dag als je het tijdsbestek in ogenschouw neemt.