Geplaatst op 1 Reactie

31 december 2009

Soms
roep je in een opwelling dingen die je beter niet had kunnen roepen.
Zo ook de afgelopen keer dat ik met Popke aan het wintervissen was.
Tijdens de opname na de dril roep ik nog tegen Popke dat het één
van de laatste snoek van 2009 zou zijn. Nu terugkijkend was dat
inderdaad het geval. Zonder dat ik ook maar in de gelegenheid was of
zal zijn in de nabije toekomst. Als we de weervoorspellingen mogen
geloven wordt het water alleen maar harder in de komende weken. Toch
boeken mijn jongste dochter en ik nog een mooie vangst. Het ging om
een portemonnee die mijn jongste op straat zag liggen. Ik in de
remmen en zij dat ding oppakken. Daar zat, naast de nodige contanten
en pasjes ook de nodige informatie in. Zelfs een telefoonnummer. Na
een kort telefoontje was er iemand onderweg op zijn fiets om zijn
eigendom op te komen halen. Een gelukkig gezicht. “Gelukkig zijn er
nog fatsoenlijke mensen op de wereld”, sprak de eigenaar. Hij bleek
er ook zo één te zijn en
gaf mijn dochter een mooi bedrag voor in haar spaarpot. Kortom vangen
zonder te vissen! Maar het echte vissen is er niet meer van gekomen.
Wie weet wordt het dus in 2010 nog wat? In het blog is het jaartal
reeds aangemaakt. Ik wens u dan ook allemaal een heel goed uiteinde
en een zeer goed 2010 toe.

Geplaatst op Geef een reactie

22 december 2009

En dan was er nog die afspraak. Gemaakt voor dat er van enige sneeuwval of winterse omstandigheden sprake was. De dinsdag 22 december zouden Popke en ik gaan vissen. Twee dagen ervoor had ik een lang gekoesterde droom in vervulling laten gaan en samen met mijn vrouw een Mac gekocht. Niet zo’n hamburger maar een computer. Speciaal voor het monteren van video en welk ander excuus je ook maar wilt verzinnen om tot aanschaf over te gaan. Het bijgaand filmpje is er in ieder geval op gemaakt. Op de maandag liep ik toch voor de zekerheid maar even bij hem langs. Hij was aan het sneeuwruimen. “We hadden in de sneeuwschuiverhandel moeten gaan!”, merkte Popke op. “Er is geen schuiver meer te krijgen, allemaal uitverkocht.” “Ben je de boot vast aan het sneeuwvrij maken, zodat we morgen toch nog kunnen vissen?”, vroeg ik hem meer uit de gein dan serieus bedoelt. Vrijmaken ja, vissen in de boot nee, maar vissen vanaf de kant bij een bruggetje en dan met dood aas leek hem toch wel wat. Dan gaan we ook. Na de koffie afgesproken en dus reden we tegen een uur of elf richting Grou. Bij de pond naar de Bird aangekomen bleek dat het PM kanaal geen optie was. Dus bij het recreatieoord het water bij de brug afgevist. Gelukkig had Popke nog een aantal diepgevroren spieringen bij zich want mijn sardines zijn we onderweg veloren. Tijdens het instappen had ik ze even op de kofferbak van de auto gelegd en er niet meer aan gedacht totdat we bij de stek waren. Schitterend helder en een absolute topstek maar geen snoek te verleiden. We besloten om onderweg naar huis nog een bruggetje te pakken. Of misschien wel twee. Ondertussen werd het weer onstuimig. Regen en sneeuw snerpten ons om de oren, aangewakkerd door een straffe zuidoosten wind. Passerende mensen keken ons vanuit hun verwarmde auto’s vol onbegrip aan. Wie gaat daar nu in dit weer staan vissen? Ook bij onze tweede brug gebeurde er weinig tot niets en Popke en ik vroegen ons af of die mensen in die auto’s niet een beetje gelijk hadden.

Net toen die twijfel, aangewakkerd door de koude voeten en handen, ons in haar greep dreigde te krijgen, gebeurde het dan toch. Mijn NIPRO sleepdobbertje zakte even onder water. Tipte twee keer en kwam toen weer boven. Je hart pompt net even sneller waardoor de koude onmiddellijk vergeten is, maar tijd om een haak te zetten was er niet. Dit was de actie, daar moest ik het mee doen. Terwijl Popke en ik nog even aan het napraten waren over dit voorval was het de beurt aan Popke om een aanbeet te krijgen. Toevallig sta ik te filmen. Deze aanbeet begon ook zeer voorzichtig maar zette in hevigheid door. ( Popke grijpt naar de hengel in de film) Na het zetten van de haak blijkt dat de vis al een vijftien meter lijn genomen heeft en de hengel buigt vervaarlijk. Ik film nog steeds en vlieg heen en weer om vanuit verschillende hoeken te kunnen filmen. Wanneer de snoek voor het eerst bovenkomt roep ik naar Popke:”No wist it wol tink ik!” Een “big smile” onder twee pretogen geven aan dat hij het ook wel weet. Hij drilt de vis, ik film en help hem bij de hoge kant met landen. We schatten deze vette snoek van 104 cm op ongeveer 25 pond. Een heuse stoeprand, trottoirband……wintersnoek. Puntgaaf, moddervet en reeds vol kuit. Schitterend om te zien. Snel maken we nog wat foto’s en dan kan de snoek terug in haar element. Met een ferme klap van haar machtige staart wuift ze ons tot wederzien. We zijn niet meer koud, genieten samen van een shagje, praten met omstanders die toch wel een week hadden willen eten van dit beest. Dus toch!? Nauwelijks is het adrenalinepeil in ons bloed weer tot een normale waarde gedaald of een tweede aanbeet volgt. Deze mooie 85 cm snoek heeft ook alle eigenschappen van een wintersnoek en wordt op exact dezelfde plaats gehaakt. Zouden ze nu dan allemaal los gaan? We proberen het nog een tijdje maar dat blijft zonder resultaten. Onze dag kan natuurlijk al niet meer stuk. We verkassen nog een keer naar een andere brug en vangen ook daar nog een 83 cm snoek. Tegen vieren zijn we thuis. Ik ga als een dolle mijn MAC uitproberen.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

20 december 2009

Daar zit je dan in je bijna kerstvakantie. Gelukkig kon ik de laatste overschotten aan vakantiedagen opnemen en ik had me dan ook voorgenomen om eens flink te gaan vissen. Maar u raadt het al, weersomstandigheden maken dat je niet echt uit de voeten kan. Toen ik gisteren Geart tegen kwam tijdens zijn rondje wandelen begon hij er over. “Het is K….. weer!” Zeker als je voorgenomen hebt te gaan vissen. Maar goed Geart de Timber Tigers zijn in ieder geval weer binnen dus mocht je nog een wak vinden dan weet je waar ze zijn. Al goed.

Nu had ik me voorgenomen om in ieder geval vandaag nog even een paar dode sardines zwemles te geven onder een brug in de buurt. Toen ik echter vanmorgen de gordijnen open deed zag ik dat het behoorlijk gesneeuwd had en trouwens nog deed. Dat wordt hem dus niet schoot het door mijn hoofd. Dan maar een klein blokje met de honden om, die vinden dit weer wel leuk. Tenminste ze rennen als gekken door de sneeuw en dagen elkaar om de haverkap uit. Wij mensen leggen dat dan uit als dat ze dat ook leuk vinden. Misschien is die sneeuw wel te koud aan hun poten en rennen ze om zoveel mogelijk het contact met de sneeuw te vermijden. In draf zit een langer zweefmoment. Maar als ik de gebruikelijke route wil inslaan zie ik dat de sporen die de afgelopen twee dagen door tal van hondenbezitters en wandelaars zijn gemaakt, in zijn geheel zijn verdwenen. Ik ploeg door de sneeuw en maak hier en daar een foto. Het spoor is volledig verdwenen, alleen de rode lamp markeert een onveilig sein. De jongste hond racet als een dolle door de diepe sneeuw. De oudste hond vindt een plaatsje achter de baas. Waarom door diepe sneeuw lopen als de baas het voor je effent. Ze is altijd al een slimme hond geweest. Als ik richting gemaal loop zie ik hoe de sneeuwduinen langzaam de vaart oversteken. De jongste hond verdwijnt ineens onder de sneeuw als ze zich te ver op het randje van de sneeuwduin waagt. Ploeterend verschijnt de zwart witte weer boven de sneeuw. Ik neem een kijkje bij het gemaal en constateer dat hier het vissen ook onmogelijk is. Dan keer ik terug naar huis. Tegen de wind in is het ploeteren en ik ben blij dat ik mijn bril op heb gezet. De honden vinden het ineens minder leuk en hobbelen nu beide in de luwte achter hun baas aan. Ik schiet nog een foto van de boot die weemoedig en ongebruikt de weersomstandigheden staat te trotseren. Poask prijkt vanonder het dekkleed waarop een dikke laag sneeuw ligt. Het is slecht visweer!

Geplaatst op Geef een reactie

13 december 2009

Een hele dag vissen zat er ook dit weekend niet in en als ik de vooruitzichten mag geloven kan het voorlopig ook niet meer maar het is niet anders. Zonovergoten dagen maar weinig visuren. Eigenlijk is dat niet gewenst. Toch heb ik van het weekend een drietal uren aan de waterkant doorgebracht. Die tijd vergezelde Popke mij voor een groot deel en dat is maar goed ook. Daardoor zagen we in ieder geval ook een paar snoeken bovenwater. In het water hebben we talrijke snoeken waargenomen die aan het jagen waren gezien het feit dat hele scholen prooivis boven water sprong als een snoek een schot waagde. Vaak doorkliefde de rug van de jagende snoek het wateroppervlak zodat we met zekerheid konden zeggen dat het ook daadwerkelijk om snoeken ging. Op vrijdagmiddag eerst een uurtje in Mantgum zelf gevist en daarbij scoorde de geleende rode Timber Tiger van Popke een mooie 83 cm lange snoek. Op zaterdag heb ik geen hengel gezien maar Popke viste in Mantgum nog een aantal plaatsen af.

Hij wist daarbij slechts snoeken waar te nemen. Vandaag visten we een tweetal uren vanaf de kant. Popke met een Timber Tiger en ik met een spinner. Popke scoorde een mooie snoek en miste er ook nog één. Ik kon ze vandaag ook niet verleiden. De uurtjes waren mooi, zonovergoten en vol frisse winterlucht. Struinen door de polder geeft dan een extra dimensie. We hebben afgesproken dat nog eens te herhalen. Gelukkig arriveerden van de week de nieuwe vergunningen voor 2010, zodat de controleur ook weer tevreden kan zijn.

Geplaatst op Geef een reactie

5-12-2009

Ooit schreef ik in Voor en Door de Visser een artikel getiteld: “Dat Watertje.” In het artikel sprak ik over watertjes, waarvan je jezelf al menig keer hebt voorgenomen, die eens af te vissen omdat die vaak mooie verrassingen in petto hebben. In het watertje van toen, leverde dat op een zondagmiddag zomaar een snoek of twaalf op. Nu is er bij mij in de buurt zo’n watertje. Ik had, in het langsrijden, menig keer tegen een collega gezegd dat ik dat watertje nog eens af wilde vissen. Die collega, die geen visser is, had dat goed opgemerkt. Zo goed zelfs dat hij tegenwoordig iedere keer als we daar langsrijden mij herinnert aan mijn uitspraak. Vandaag was een dag waarop ik weinig tijd had om te vissen. Ik heb er zelfs even over getwijfeld in het geheel niet te gaan vissen maar toen ik van uit Leeuwarden terug naar huis reed, zag ik de opklaringen aankomen. Ik besloot “haastig” er twee uurtjes aan te wagen. Haastig omdat ik ook nog andere werkzaamheden heb liggen die even af moeten. Op het moment dat de eerste zonnestralen door het wolkendek braken zoefde de 11 grams spinnerbait kleur POASK voor het eerst door de lucht. De wijsvinger op de molenspoel stopte het aasje op het juiste moment en ze viel te water. Nauwelijks onderwater voelde ik aan mijn hengel dat ik beet moest hebben van een baars en dat bleek waar te zijn. Machtig mooie knalrode staart en vinnen hadden de baars op het doel gebracht. In het heldere water een genot om te zien. Maar ook een moment waarop je met je eigen “haast” geconfronteerd wordt. Geen camera bij me. Gelukkig zit er tegenwoordig op een telefoon ook een heel behoorlijk cameraatje dus kon ik toch een kiekje maken. Dit leek er op. Het kan zomaar in zo’n watertje. Maar het blijkt een toevalstreffer. De gehele vaart brengt geen aanbeet meer totdat ik bij een dam kom. Ik voel een tik en vang een snoekje van onderin de vijftig. Ik steek de dam over en probeer het aan de andere zijde maar dat brengt geen resultaat. Inmiddels vis ik bijna een uur. Ik loop weer naar de andere kant van de dam en probeer het daar tegen beter weten in nog maar eens. Immers die snoek had ik zo-even al gevangen. Maar ik vergis me en voel een mooi knal op mijn hengel. De kolk die volgt doet mijn hart opveren! Toch een mooi watertje! Ik dril de snoek en schat haar langs de hengel op een centimeter of negentig. Mooi vet en bijna puntgaaf. Ik schiet een foto met mijn mobieltje en hoop er het beste van. Controleren kan ik het niet want een bril heb ik niet bij me en die schermpjes zijn zo verrekte klein! Ik schiet nog maar een paar, wie weet zit er wat bruikbaars bij. De boer komt even kijken en ziet hoe ik de snoek weer in haar element terugzet. Ze was verleden week ook al gevangen hoor ik.

Ik geniet nog even na buig het stangetje van de spinnerbait weer in het fatsoen. Ik plaats mijn volgende worp en hoor een auto achter mij stoppen. Ik kijk door de achterruit van de opel Astra en lees in fluorescerende letters CONTROLEUR. “Nee hè!”, schiet het door mijn hoofd. Ook mijn papieren heb ik in mijn “haast” niet meegenomen. Ik besluit er maar het beste van te hopen. De controleur komt zoals men dat leert op de cursus controle sportvisserij, kordaat op mij af en stelt zich voor als “Mijn naam is de Boer en ik ben controleur van de Federatie Friesland van hengelsportverenigingen.” Het is alsof ik mezelf hoor. Jaren geleden deed ik samen met mijn vader veel controles voor dezelfde federatie. Na het overlijden van mij vader heb ik mijn controleurkaart nog sporadisch gebruikt. Maar ook wij openden altijd het gesprek met die speciale zin. Maar goed hij was dan wel een De Boer maar niet Hans de Boer. En hij controleerde en niet ik. Ik besloot mezelf op die manier dan ook maar voor te stellen en de blik in de ogen van de man was helder verrast. Ik vertelde hem mijn verhaal van het wel of niet vissen en mijn excuus voor het niet bij me hebben van de papieren. Hij vertelde me dat ik dan onmiddellijk op moest houden met vissen. Ik wilde wel even naar huis rijden om mijn papieren te halen zodat hij ze kon zien? Je kunt ook informeren bij de HSV Idaarderadeel in Grou? Allemaal valide zaken maar ineens zag ik een andere oplossing. “Wel eens gehoord van Poask Hengelsport?” Er rinkelde wel ergens een belletje maar helemaal duidelijk was het nog niet? Ik blog mijn belevenissen! Daar zou het wel eens van kunnen zijn? Toch nog steeds dat vraagtekentje en de mededeling dat hij goed in gezichten was en me dus de volgende keer onmiddellijk zou herkennen mocht ik hem voorgelogen hebben. “Weet je wat, ik maak even een foto van mijn Vispas en die publiceer ik vanavond op mijn weblog. Nadat ik hem de URL had opgeschreven ging hij akkoord. Ik stopte met vissen, liep het stukje naar mijn auto en reed huiswaarts. Nauwelijks binnen ging de telefoon. Het was Jelmer. Een oud buurjongetje . Vroeger leren vissen met spinners en hij had er een paar weer nodig. Iets met een Goed Heiligman. Of hij even langs kon komen? Hij was er even later en al snel was zijn keuze bepaald. Met de afspraak in het najaar van 2010 eens samen te gaan vissen namen we om 17.00 uur afscheid van elkaar. Restte mij nog één ding, het meetlint langs mijn hengeltje halen. Drieënnegentig centimeter en een vispas meneer de controleur.