Geplaatst op Geef een reactie

29 november 2009

Vandaag vis ik met Lieuwe. Als Lieuwe komt is er altijd wat aan de hand. Hij heeft het zelf ook in de gaten want hij belde gisteren nog met de vraag of we wel zouden moeten gaan vissen. Hij doelde daarmee natuurlijk op de weersomstandigheden. De gehele week heeft het goed geregend en daarmee heeft de Swette veel van haar helderheid verloren. Toch besluiten we het door te laten gaan. Alhoewel ik moet zeggen dat ik ook wel even twijfelde. We hadden uiteindelijk gisteren in het dorp nog een gezellige avond en dan wordt het nogal snel laat. Bovendien hadden collega vissers geen beste dagen gescoord op de Swette. En dan is er natuurlijk nog Lieuwe. Als hij komt vangen we wel maar nooit echt veel of groot. Maar Lieuwe heeft een nieuwe hengel gekocht en die wil je dan graag inwijden! Om even voor tienen was Lieuwe dan ook in Mantgum en konden we gaan traileren. Vervolgens meteen doorgevaren naar de Swette en daar richting Leeuwarden aangehouden. Het water was inderdaad niet echt helder meer en het duurde dan ook een hele tijd voordat er überhaupt een beetje actie was. Vanonder een overhangende boom was de eerste snoek die zich aan een Timber Tiger vergreep er eentje van goed 60 cm. Het wintervet begint er langzamerhand op te komen. Nauwelijks 50 meter verder dreunt de hengel in de steun krom. Ik ruk haar uit de steun en geef de hengel aan Lieuwe. Het geluid van “twee klappen van kolken” doet me beseffen dat ik er goed aan gedaan heb de hengel over te dragen. Lieuwe drilt vakkundig een 98 cm snoek. Een pracht exemplaar die we snel op de kiek zetten. Dan is het weer een tijdje rustig. Het duurt een paar kilometer voordat er weer een snoek actief wordt. Lieuwe schiet snel een paar foto’s en we kunnen weer door. Nog altijd is er geen activiteit aan de nieuwe hengel van Lieuwe geweest en was het niet mooi geweest als de 98 cm snoek er aan was gaan hangen.

Gelukkig hebben we niet veel tijd om over de dingen te mijmeren die we graag zouden willen zien. Lieuwe grijpt nog net op tijd zijn hengel die hij, vanwege het draaien van een shagje, even onder zijn rechterbeen had geparkeerd. De schuddende kop is voldoende om te weten dat de Beastmaster ingewijd gaat worden. Na een mooie dril komt er precies 100 cm op het meetlint. Het is een echte stoeprand. Te dik om hoe dan ook maar beet te pakken. Ik schiet een paar foto’s en dan kan ook deze dame terug. We worden ingehaald door een boot met twee vissers. Zij hebben drie snoeken waaronder één van 89 cm weten zij te melden. Ze geven weer gas en beginnen weer met vissen als ze het volgende dorp binnenvaren. Als wij bij het dorpje zijn vissen zij net het dorpje uit. Geen vissen erbij. Wij varen het dorpje in en daar is snoek nummer vier 65 cm. We varen verder door dan onze voorgangers en scoren nog een kleinere snoek. Op de terugweg kunnen we alleen maar praten over snoeken die hier ooit gevangen zijn. Aanbeten blijven uit totdat Lieuwe zomaar ineens weer beet krijgt. Het is een kleine snoek maar snoek is snoek. Dat geldt ook voor de snoek die Lieuwe kort daarna vangt. Hij brengt daarmee de eindscore van vandaag op 8 stuks. Als daarvan twee snoeken het predicaat metersnoek mogen dragen kun je rustig stellen dat het wel minder kan.

Geplaatst op Geef een reactie

22 november 2009

Na de dag van gisteren was ik nog even bij Popke langs gegaan om te vragen hoe zijn visdag geweest was. Als snel kwamen we erachter dat de zondag ook nog mogelijkheden bood. Ik moest ’s morgens nog wel een paar dingen doen maar om een uur of één kon ik zeker nog wel even vissen. Popke kon al eerder en zei zijn geluk te gaan beproeven in het dorp totdat ik bij hem was. Het was half één toen ik Popke belde met de mededeling dat ik gereed was om te vissen. Hij was nabij de trailerhelling en ik reed er snel naar toe. Omdat ik even moest wachten totdat Popke bij de trailerhelling was aangekomen kon ik het niet nalaten om een Timber Tiger in het water te smijten en mijn geluk te beproeven. Twee seconden later hing er een snoek aan de plug die ik zo de trailerhelling op kon vissen. Toen Popke aan kwam tilde ik net de snoek boven het steigertje uit. “Als dit geen voorteken is!” “Schitterend” De snoek werd snel teruggezet en ik stapte bij Popke aan boord. Als verassing had ik twee aanstekers bij me zodat hij weer kon roken. We zetten koers naar de Swette waar we begonnen met slepen. Na een uurtje was er dan eindelijk één die de Timber Tiger van Popke wilde grijpen. Op een goede stek aangekomen probeerden we het even met een stukje vis onder een hoempie. Dat ging van een leien dakje want al snel was er een snoekbaars aan boord. Bij de vier snoekbaarzen die Popke die ochtend al had gevangen waren we nu op zes vissen. Na een half uurtje hielden we het voor gezien en gingen we weer slepen. Dat gaf resultaat. Snel vingen we vier snoeken achter elkaar. We zaten weer in de dubbele cijfers. Op de valreep aan het einde van de dag wist Popke nog een snoekje te scoren zodat de eindstand 11 vissen omvatte. Op onze laatste stek, waar we nog even met de hoempie probeerden, kwam Sjirk voorbij varen. Hij had de smaak te pakken en wist te melden dat hij nog vijf snoeken had weten te vangen. Aanstekelijk die visserij!

Geplaatst op Geef een reactie

21 november 2009

Het zal een goede anderhalf jaar geleden zijn dat de initiële afspraak met mijn vismaat van vandaag heeft plaatsgevonden. Helaas is het er vorig jaar nooit van gekomen. Toen was er oud en nieuw 2009. Eén van de goede voornemens was dat we dit jaar zouden kaatsen en natuurlijk vissen. Het kaatsen kwam er niet van en het vissen bleef ook uit totdat ik hem vorig weekend tegen het lijf liep tijdens een korfbalwedstrijd. “Wij moatte nochris fiskje!” “Jawis, oare wike sneon dan mar?” “Ja bêst.” De afspraak was gemaakt maar ging zodanig soepel dat Sjirk Gjalt op vrijdagavond toch even kwam verifiëren of we het inderdaad afgesproken hadden. Het bleek te kloppen en dus stapte hij om half negen bij mij in de boot. We voeren naar de Swette maar niet voordat ik te horen had gekregen dat er vanmorgen om kwart voor acht al een boot te water was gegaan. We zouden de boot later die dag tegenkomen. Op de Swette aangekomen gingen er drie Timber Tiger overboord en kon de dag beginnen. Het duurde tot voorbij het Weidummerhout voordat de eerste snoek er aan ging hangen. Een kleine snoek van net in de veertig . De tweede vanonder een meidoorn bracht het meetlint op 64 cm en daarna was het meteen bingo. In het heldere water van de Swette werd een Timber Tiger ineens berooft van zijn ritme. Daarna een krokodillenrol en twee keer kopschudden.

Ze meet precies 100 cm. Ik vind het “jammer” dat hij aan mijn hengel hangt omdat Sjirk graag een meter in Nederland wil vangen en ik hem dat natuurlijk gun. Maar het is niet anders. We vissen verder en vangen op regelmatige tijdstippen mooie vissen tussen de 50 en 80 cm. We spreken over het herkennen van snoeken aan markante merktekens. Zo sprak ik gisterenavond nog met iemand die de sluierstaart nabij het Weidummerhout al menig keer gevangen had. Zelf heb ik die ook een aantal keren gevangen en bij elkaar heeft die snoek misschien het water wel meer dan twintig keer tijdelijk verlaten. Het is frappant hoe die snoeken er tegen kunnen want ik kan geen verschillen bespeuren in de uiterlijke kenmerken. Onder een brug verticalen we nog even en dat levert ook nog een snoek van in de zestig op. We gaan verder met slepen en dat biedt op gezette tijden aanbeten en vangsten. We komen de boot tegen die eerder in Mantgum te water was gelaten. Het is een bekende. Zij zijn op 7 snoeken en wij inmiddels op 9. Terwijl Sjirk in de boot staat om het “fjild” even in zich op te nemen naderen we een dorpje. Een droge tik doet hem uit zijn mijmeringen naar de realiteit terugkeren. Ik grijp mijn camera en begin te filmen. Sjirk heeft haast met de vis. Het is zijn eerste Nederlandse meter weet hij inmiddels. Ik zie door de zoeker hoe de snoek zich in haar volledige lengte uit het water perst om de lastige haken kwijt te raken. Ze blijft er echter aan vast zitten zodat ze even later door de niet al te kleine handen van Sjirk uit het water wordt gehaald. (Ik wou dat ik meters achter de kop kon pakken.) Na het onthaken maak ik een foto en brengt het meetlint de verlossing, 98 cm. S*&^%$#@, net geen meter! Ik stel nog voor dat ik best bereid ben om daar 3 cm bij te “visserlatijnen”, maar Sjirk is resoluut. “In oare kear dan mar!” <!–
WriteFlash('’);
//–>Zijn kop straalt als de camera klikt en ik denk even aan zijn zoon als ik de pretogen in zijn kop zie. Sjrik heeft net als ik een topdag. Om het verhaal over de sluierstaart compleet te maken, meldt deze snoek zich nog even aan de hengel van Sjirk. We vangen er nog een viertal bij. Om een uur of vier stoppen we ermee. We hebben dan 15 snoeken gevangen en een paar gemist. Voorwaar geen slechte dag. Een dag die mistig begon maar zonovergoten eindigde. Het opklarende weer kwam de vangstresultaten niet ten goede. Vanaf het echt mooier worden van het weer liepen de vangsten dramatisch terug. Desalniettemin een dag die voor herhaling vatbaar is en met die “afspraak” namen we afscheid van elkaar.

Geplaatst op Geef een reactie

15 november 2009

Dit weekend is er niet veel van vissen gekomen. Een opkomende verkoudheid maakte dat ik gisteren, naast diverse andere zaken niet de gehele dag op het water wilde zitten. Maar ook vandaag was er een beperkende factor namelijk een verjaardag. Sommige dingen kun je niet omheen. Geen probleem. Gelukkig kan ik snel even een paar uurtjes vissen als ik dat wil. En dan op de manier die het dichts bij de wortels van mijn kunstaasvisserij ligt. Spinhengel, laarzen, etuitje met spinners etc. en over een hek de polder in. Ik besluit een spinnerbaits van 7 gram aan te binden en deze eens zwemles te geven in de poldersloot nabij de ijsbaan in Mantgum. Ik had daar nog nooit gevist en bij dergelijk water loop ik dan eerst eens de “hotspots” af. Duikertje hier, zijvaartje daar, rietkraagje zus en kroosbedje zo. Het viel me op dat het water naarmate ik het punt van terugvissen naderde steeds troebeler werd. Ook viel de waterdiepte me tegen maar in de wetenschap dat een metersnoek nog altijd maar een goede 20 cm hoog is volharde ik in mijn pogingen. Ik heb namelijk al menig verrassing in dergelijke slootjes aangetroffen. Slootjes waar ik in vroegere tijden in het bezit van een polsstok van 450 cm lachend over heen zou springen hebben me vaak genoeg snoeken van formaat opgeleverd. Tegenwoordig is er geen polsstok van deze lengte meer waaraan ik met mijn lichaamsgewicht nog mee durf te springen. Nog afgezien van de aanslag op je gestel die een dergelijk sprong met zich mee zou brengen. Ik vis dus de kansrijke plaatsen af maar kan geen enkele aanslag bespeuren.

Geen kolkje en ook geen wegspringende andere vis. Ik staak mijn poging dus binnen een goed half uur en stap weer over het hek. Ik maak een praatje met twee dorpsgenoten die “hun” rondje Jorwert er al weer op hebben zitten en vis het stukje water nabij het station af. Het duurt niet lang of de eerste snoek heeft de spinnerbait gegrepen. Ze meet 54 cm en heeft een beschadiging bij de staart. Ik fotografeer het beest en denk haar te herkennen. De volgende worp levert wederom een snoek op maar deze is beduidend kleiner. Tegen de 40 cm schat ik. Zo’n exemplaar met van die superscherpe kleine tandjes die net even de duim van mijn linker hand toucheren. Ik schrik en pak de snoek even in de andere hand waarbij mijn ringvinger ook beschadigd raakt. Ik fotografeer deze snoek ook en zet ook deze terug. Het bloed druipt aan alle kant van mijn handen en hengel af en dus besluit ik met vissen te stoppen. Thuisgekomen vraag ik mijn jongste dochter even een foto te maken van mijn onkunde, waarvan acte. Twee snoeken in anderhalf uur.

Geplaatst op Geef een reactie

8 november 2009

Wat is een bijzondere dag?

Voor het antwoord op de bovenstaande vraag kunnen we veel dingen bedenken. Van het winnen van de staatsloterij tot aan het krijgen van een waardering. Je kunt er allerhande zaken bij bedenken. Ik zie ’s morgens Popke zijn boot achter de auto koppelen. Hij gaat echter niet vissen maar zijn oudste verhuizen. Een verhuizing en je boot als aanhanger op zich al bijzonder! Na een gesprekje met hem kun je het ook bijzonder noemen dat zij gisteren met twee boten over een hele dag toch meer dan 30 vissen wisten te vangen waaronder een 107 cm dame. Vandaag was mijn dag echter om een andere reden bijzonder. Ik vis even met mijn vrouw. Op zich hoeft dat niet een bijzonderheid te zijn, ze vist immers wel vaker maar de laatste tijd is het er wat bij gebleven. Vandaag dus gelukkig weer eens. Bijzonder is het wel dat wij de Mantgummervaart vanaf de trailerhelling beginnen af te vissen. Ik weet dat je bijzondere vangsten kunt doen vanaf de eerste meter. Het gebeurt echter niet. Bijzonder te noemen is dat we het volhouden tot aan de Swette terwijl we normaal gesproken meteen doorvaren naar dat water. De kleine wereld waarin we vertoeven wordt bepaald door de mist met een zicht van ongeveer 150 meter. Bijzonder is tevens dat we rechtsaf gaan in de richting van Grou, maar niet voordat de nul is weggewerkt direct na aankomst op de Swette. Een bijzonderheid voor mijn vrouw is de ijsvogel bij het Mantgummerhûske die zich even laat zien. De kleine wereld maakt dat ik de dobber van een snoekbaarsvisser pas laat zie maar toch nog kan ontwijken. We varen door en de bijhengel in de steun komt met veel geluid tot leven. Rammelend in de steun recht zij zich en ik ben even in de war.

Er is geen spanning meer op de lijn, geen plug boven in het water, geen …….? De lijn is gebroken, alles weg. We komen bij een brug en vangen een mooie snoek van 78 cm. Dan is er de ijsvogel die we op nauwelijks zes meter passeren. Laten we proberen daar een foto van te maken. Ik draai de boot en de eerste poging is een feit. Ze staat er op maar omdat zij achter takken in een boom zit is het moeilijk scherp stellen. De ijsvogel is ons behulpzaam en vliegt voor de boot uit weg. Zodoende krijgen we een aantal kansen haar op de kiek te zetten. Helaas is het erg mistig. Moeilijk licht om te fotograferen en bovendien korrelt de digitale camera dan behoorlijk. Paint shop pro moet hard aan het werk. Hoewel het zonnetje het zo nu en dan probeert mist zij toch de kracht de mist te doen optrekken. Het dorp Reduzum is inmiddels bereikt en levert ons in korte tijd acht snoeken en een baars. Er wordt druk gejaagd op de vissen die we voor ons uitjagen. Ook Reduzum heeft een ijsvogel merken we op. We keren in volle vaart terug in de overtuiging dat het al bij vieren moet zijn. Als ik de auto start om de trailer op de helling te rijden is het op het klokje nog geen drie uur. We zijn vroeg thuis en nauwelijks vijf uurtje op het water geweest. Mooi zat en dat is op zich alweer bijzonder.