Geplaatst op Geef een reactie

30 augustus 2009

Om 7 uur stap ik bij Popke in de auto. Als we een kleine tien minuten onderweg zijn vraag ik waar we vandaag naar toe gaan? Hij weet het niet en ik al evenmin. We besluiten het PM kanaal maar eens aan een nader onderzoek te onderwerpen. Ik vertel Popke dat die keuze een goede is want ik heb mijn waxhoed op en de vorige keer dat wij daar waren had ik die ook op en vingen we een 110 cm snoek. Op dit moment komt Popke erachter dat hij zijn pet vergeten is maar vanuit de tijd van kieviteieren zoeken diept hij een heuse pet uit zijn kofferbak als we bij de trailerhelling zijn. We plaatsen allebeide een zonnebril en kijken elkaar aan. Geen gezicht maar oh zo nuttig. Het is bladstil als we het kanaal opvaren en we beginnen meteen maar met een dropshot en een shadje te vissen. Het weer zou vandaan anders zijn, een dikke windkracht 4 tot 5 en mogelijk een buitje. Niets van dat alles. Bladstil en het duurt dan ook een tijd voor we een snoekbaarsje vangen. Popke arresteert de eerste van vandaag. Dan blijft het een uurtje stil. De voorspellingen komen nu wel uit want de wind is opgestoken en om ons heen zien we buien vallen. Wij blijven er echter van verschoont. We verkassen naar de overzijde en maken de boot even aan de rietjes vast, snijden een voorntje in en laten onze hoempie ploepies te water. Al snel volgen aanbeten maar evenzoveel loslaters zijn het gevolg. Het lukt om er eentje aan een dropshot te vangen en dan komen we erachter waarom het loslaters zijn. Het formaat is niet om over naar huis te schrijven maar snoekbaars is snoekbaars dus niet zeuren. We verkassen een paar keer met steeds het zelfde resultaat. Uiteindelijk besluiten we een drift te maken over het stuk wat we zojuist hebben afgevist. Er waren immers aanbeten, dan maar de kleintjes wegvangen.

De eerste twee die we vangen betreffen echter maatse snoekbaarzen. Dan verspeel ik er nog een en net als ik een nieuwe montage zit te maken hoor ik Popke naast me. “Dit is him! Ik fernaam it fuort en daliks, dit is him, moast die angel kreakjen hearre! Hearst dat? Dit is him!” (Ik neem aan dat iedereen hier wel uitkomt en vertaal het dus maar niet.) Ik heb het even niet in de gaten maar dan pak ik mijn camera en begin te filmen. Het is inderdaad een bak van een vis. Zou het aan het hoedje liggen. Ik film, pak een hengel aan, maak snel een foto en film weer. Uiteindelijk film ik de landing en komen we erachter hoe groot de vis daadwerkelijk is. Na meting wijst het lint 91 cm aan. Een stoeprand van een snoekbaars. We zijn zwaar onder de indruk. Maken foto’s en zetten de snoekbaars terug in haar element. We genieten nog lang na. Zo lang, dat we bijna vergeten dat we nog meer snoekbaarzen vangen. Regelmatig komt er één aan de oppervlakte. Dan is het tijd om het soepje te eten en we meren af op een zijvaart. Onderwijl moet ik de 70 cm snoekbaars vanonder die tak maar even vangen. Ik volg de instructies van Popke en even later buigt de 330 cm Schreiner tot in het handvat als de snoekbaars uit de takken moet houden. Ze is 71 cm en ik prijs mijn vismaat om zijn voorspellend vermogen. We vissen nog een tijdje terwijl de soep zakt. Dan verkassen we weer naar het kanaal waar we er nog een paar bijvangen. Sommige klein, sommige maats. In totaal vangen we 13 snoekbaarzen en we vragen ons af waar de snoeken zijn. Ach misschien later in de tijd wel. We gaan het zien, want we zijn hier zeker niet voor de laatste keer geweest!<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

22 augustus 2009

Al vroeg in de week hadden Popke en ik afgesproken vandaag te vissen. Even na zevenen glijdt de boot door het water richting de beoogde stekken. Vandaag vissen we op een kanaal. Onze dropshotsets zijn geoptimaliseerd en we hebben goede hoop op een fantastische visdag. Op de eerste stek aangekomen trakteert de natuur ons op een mooi zomers buitje en twee baarzen. Nadat de bui over is getrokken driften we mooi een kant van het kanaal af. Het is Popke die de eerste snoekbaars boven de waterspiegel tovert. Ik film een klein stukje. Dan wordt het een stralende dag. Zonovergoten vissen we de ene na de andere stek af zonder noemenswaardige resultaten te boeken. En dan ineens is er toch die aanbeet. Het vissen met dropshot, trouwens het vissen met kunstaas in het algemeen, is natuurlijk een kwestie van concentratie. Scherp blijven op die beuk op de hengel maar ook dat minieme tikje dat je dag compleet kan veranderen. Het is een kleine snoekbaars die ik close-up fotografeer. Natuurlijk mogen ze wat groter maar ik vang liever deze dan helemaal niets. Tijdens de tweede drift over het zelfde stukje stort een kleine snoek zich op de dropshot. De derde drift is het Popke die een minieme aanbeet registreert, mist, terugvaart en arresteert. Een mooie snoekbaars die er wel even voor wil gaan. Dan verloopt de dag verder gestaag met een ongeveer één gevangen vis per uur. Dat kan veel beter maar ook veel slechter denken we dan maar. We missen bovendien nog een aantal vissen in onze pogingen de dubbele cijfers te halen. Daar slagen we niet in maar met 9 vissen in de boot mopperen we niet. We hebben veel geleerd en geprobeerd vandaag. We zullen eens kijken of die pogingen in de toekomst meer vis op gaan leveren.

Geplaatst op Geef een reactie

10 augustus 2009

Een weblog is een kwestie van bijhouden maar soms komt het er gewoon even niet van. Vandaar dat ik vandaag even een kleine inhaalslag pleeg en een tweetal visdagen ineens verwerk. Allereerst was daar de zaterdag. Popke en ik hadden wederom in het Lauwersmeer de boot te water gelaten. We waren vroeg en als tweede bootje in de uitgestrektheid van dit gebied. Een gebied waar opvallend genoeg alle bootjes op elkaar kluiten omdat iedereen daar de snoekbaars verwacht. Een strak windje uit het noordwesten maakte dat er een mooie golfslag kwam te staan. Lekker gemakkelijk dropshotten want bewegen deed de boot vanzelf. Popke arresteerde als eerste een mooi maats snoekbaarsje. Daarna bleef het lange tijd stil. Omdat we geen zin hadden ons direct in de inmiddels tot zo’n tien stuks aangegroeide botenkolonie te mengen, zochten we naar een alternatief. Dat valt soms niet mee op groot water. Zeker niet als je daar relatief onbekend bent. Uiteindelijk vonden we een uitloper van een strekdam. Daar was het een enorme beuk op de verticaalstok van Popke. Even dacht hij te maken te hebben met een snoekbaars maar die snoek konden we er wel van aflaten. Een baars van net in de veertig centimeter presteerde echter niet slechter. Dat zijn mooie baarzen op te vangen. We vervingen onze shads door een maatje kleiner en openden de jacht op meer van deze exemplaren. Dat lukte en we vingen er zomaar vier. Het totaal van deze dag kwam hiermee op vijf vissen. Snoekbaarzen konden we niet meer vangen. We besloten om de volgende keer maar weer eens op snoekbaarzen met grootwatervrees te vissen en te kijken of we ze in de polder bij ons om de hoek wel kunnen vangen. En dat was afgelopen maandag het geval. Op de stek aangekomen gaat de eerste hoempie ploempie te water. Popke draait een shagje en ziet de dobber onder gaan. De eerste snoekbaars is binnen vijf minuten aan boord. Dan denk je, dit wordt zo’n dag! Even later krijgt Popke opnieuw beet als hij zijn hengel binnen draait. Dit snoekbaarsje is er één met kapsones maar zeker niet minder mooi. Alles erop en eraan. Dan blijft het lange tijd stil. We verkassen en verticalen hele stukken af zonder een echte aanbeet te krijgen. We besluiten naar een andere stek te varen. Terwijl de fireball nog aan het zakken is haakt Popke de eerste snoekbaars van deze stek. Dan blijken ze ook hier op. We verticalen opnieuw een kantje af maar wederom brengt dit niets. Weer een stukje varen. Nu hebben we drie meter water onder de boot. Mijn shad wordt nu niets ontziend aangevallen. Ik heb even een kromme hengel maar dan is de vis los. Het zijn altijd de grootste die je mist vertellen Popke en ik elkaar. We grappen nog even over een stel dat waarschijnlijk in scheiding ligt gezien hun bootje op de kant en besluiten dan om terug te gaan naar de voorlaatste stek. Daar vissen we weer met een stukje vis onder een dobber. Als we net aan de soep zitten schuif de pen van Popke weg. Een aanslag levert een baars op. Waar er één zit zijn er meer blijkt hier het geval als we in korte tijd drie baarzen vangen. Zelf hengel ik dropshottend nog een snoekbaarsje van het talud. Omdat het kermis is in het dorp besluiten we het vroeg voor gezien te houden en ons in het feestgedruis te storten. Volgende week maar weer eens kijken.

Geplaatst op Geef een reactie

1 augustus 2009

Kwart over vijf verlaten we Mantgum en rijden naar het Lauwersmeer. We traileren en varen naar de boogde stek. Het is rustig op het water maar dat duurt niet lang. De wind is ten opzichte van gisteren 180 graden gedraaid. We zoeken de vaargeul, een talud en dropshotten langs het randje. Het moet kunnen zeggen we nog tegen elkaar. Maar er gebeurt gedurende twee uur lang helemaal niets. Ondanks veel belovende taludjes, hobbeltjes, geultjes en een enkele plantjes, geen enkele aanbeet openbaart zich. Dan ga je aan jezelf twijfelen. Is alle theorie die doorgespit is wel de juiste? Hebben we het juist geïnterpreteerd? In een ultieme poging leg ik dan maar het handvat van mijn hengel tegen mijn oor en zeg tegen Popke: “Ik sil efkes kontakt sykje!” (Ik zoek even contact). Ik heb de woorden nog niet uitgesproken of er hangt een snoekbaarsje aan mijn dropshot. Hoe is het toch mogelijk dat zoiets gebeurd? Ik heb nog ettelijke keren de woorden uitgesproken en het handvat tegen mijn oor gehouden maar dat was eens en nooit weer. Er zijn inmiddels meerdere boten bij gekomen en er verzamelen zich een stuk of vijf bij elkaar. We driften om beurten een mosselbank af. We vragen ons af of er wel snoekbaars zit maar daarover hoeft geen twijfel te bestaan. Twee van de vijf boten geven visles. Vangen praktisch de één na de andere snoekbaars. Gunnen ons zelfs het water even alleen (de andere drie boten dan) terwijl ze samen een kopje koffie drinken. Er wordt niets gevangen. Na hun onderbreking gaat het weer als vanouds. Popke krijgt nog een paar keer beet en vangt nog een snoekbaars. Ik krijg , denk ik, geeneens beet. We doen schijnbaar iets fout. Al driftend weet Popke nog een snoek te haken en ik film maar even een stukje.

<!–
WriteFlash('’);
//–> Ik varieer dat het naam mag hebben maar kan geen vis meer aan de schubben komen. Als ook de andere boten geen vis meer aan boord krijgen gaan we huiswaarts. Een ervaring rijker en een illusie armer. Men is nooit te oud om te leren.