Geplaatst op Geef een reactie

24 mei 2009

Even terug naar afgelopen zondag. Een oude bekende komt het kaatsveld op. Het is Sergio, de Italiaan waar ik vorig jaar een keer mee gevist heb. Hij heeft iets bij zich maar helaas sta ik op het kaatsveld midden in een wedstrijd en ontbreekt het mij aan tijd om even een hand te schudden. We zwaaien wel even naar elkaar maar ook hij heeft weinig tijd zodat het bij zwaaien blijft. Hij heeft een cadeau voor me bij zich. Een buurman komt het later in de week brengen. Het is een viskaart van het gebied waarin hij woont. Compleet met Nederlandse beschrijving. Het klinkt bijna als een uitnodiging. Wie weet ooit! Zijn geschenk van vorig jaar hangt nog onder mijn carport. De eerste foto toont de barometer als er geen regen komt. Ik moet zeggen dat het fenomeen mij al menig keer de waarheid heeft laten zien over het weer.

Een lang weekend! In plaats van uit te slapen zit ik om zes uur naast Popke in de auto en rijden we onder de rook van Douwe Egberts naar het schouwveld. Daar aangekomen kenmerken al snel twee dampende kopjes koffie op het dashboard het feit dat we eigenlijk geen tijd hebben om te drinken. Ogen kijken door kijkers, oren zijn gespitst. Wat zien we? Wat horen we? De ljurk sjongt heech en blier! Een strofe uit een versje wat we vroeger leerden. De leeuwerik zingt hoog en blij. Aan beide zijden van de auto horen we twee leeuweriken zingen. Dat zijn dus vier stuks. De ooginformatie levert als bijzonderheid een drietal jonge kieviten die de akker oversteken. Ik neem ze goed in me op omdat ze het op de foto zo mooi doen. De inhoud van de kopjes wordt geledigd en we maken een loopje. Ondanks het feit dat we de jonge kieviten goed in de gaten hebben gehouden valt het niet mee er één te vinden. Maar toch slagen we in de poging. Onder een luid “kieuwit, kieuwit, kieuwit ” van beider ouders drukt de jonge telg uit de orde der luchtacrobaten zich instinctief tegen de grond. Hij is mooi van lelijkheid! Na de foto’s snel door. Veel van onze eerdere waarnemingen worden bevestigd juist door of juist om de papierbevrediging. We hebben het er nog eens even over. Onderweg spotten we wat opvallend heden, natuurwaarheden of geef er maar een naam aan. Als een naaktslak modder op zijn staart heeft dan komt er regen binnen een week. Het spoor onder het hek door is een indicatie voor het zetten van een strik. Bij het aantreffen van twee hazenlegers naast elkaar komt de strofe van het door Rene Froger gecoverde numer: “Youre place or mine”, bijna onmiddellijk in mijn gedachten. De gele kwikstaart, de leeuwerik, de graspieper, de buizerd, ze zijn er allemaal weer. Als we het veld even tot rust laten komen door achter een hek te gaan zitten heeft dat onmiddellijk het gewenste effect. Een paar overstekende kraaien helpen ons een handje en zorgen ervoor dat de volgens snel naar hun territorium terugkeren. Het gespetter naast ons is van een haas die op nauwelijks vijf meter afstand even komt drinken. De loop daarna brengt een tweetal nieuwe scholeksters op ons lijstje. Het stronkenveldje levert geen nieuwe zaken op. Het veldje daarna een kievit op een “onvindbaar”nest. Voldaan keren we huiswaarts. <!–
WriteFlash('http://foto.poask.com/#29‘);
//–>http://foto.poask.com/#29

Na twee avondjes kaatsen treffen Popke en ik elkaar weer langs de vaart. We vissen op zaterdag van half acht tot elf uur ’s avonds. We vangen een aantal hybride brasems en een aantal originele. Popke heeft gisteren een kroeskarpertje gevangen op dezelfde stek maar vanavond zit dat er niet in. Toch is het een prachtige avond. De zanglijster in de bomen tegenover ons geeft een demonstratie van zijn kunnen. Het drie keer repeteren van zijn zangpatroon is volgens Popke model. De dansende break lights zijn een ware stimulans als ik later in mijn bedje lig. Ik ben zo vertrokken.

Geplaatst op 1 Reactie

10 mei 2009

De korte week bracht al snel weer weekend. Op de zaterdagmiddag met Popke afgesproken het, inmiddels twee weken uitgestelde, loopje op de zondagmorgen nu daadwerkelijk te gaan maken. De vorige twee zondagen waren vanwege mist in de ochtend afgelast. Bovendien is het kaatsseizoen weer begonnen en dat neemt ook tijd. Toch werd het weer eens hoog tijd om te vissen en andere vormen van natuurbeleving op te pakken. Het voeren de gehele week ’s avonds volgehouden en dus moest het er op de zaterdagavond maar eens van komen. Onder het geluid van de stoomfluit van de trein die in het kader van het zogenoemde stoomweekend tussen Sneek en Stavoren rijdt, mijn spulletjes opgepakt en aan de vaart gaan zitten. Je kon er natuurlijk donder op zeggen dat meer mensen stonden te kijken naar het passerende stoomgeweld. Vandaar dat ik enigszins hectisch begon met publiek op de achtergrond. De honden kregen bovendien nog eens extra frisse lucht. Nauwelijks vijf minuten na het deponeren van de met maïs geaasde haak schoof de pen mooi weg. Een brasem kon ik aan de kant van de haak bevrijden. Het resultaat van een kleine voercampagne verklaarde ik de snelle aanbeet aan de omstanders. Had ik mijn mond maar gehouden want het duurde daarna twee uur eer ik weer beet kreeg. Wel een klein beetje een bijzondere vangst alhoewel ik later op de site van sportvisserij Nederland las dat het dus wel vaker voorkomt. Het is een kolblei hybride! Een kolblei met rode vinnen aan borst en buik. Mogelijk een kruising tussen een ruisvoorn en een kolblei dus. Daarna bleef het stil en aangezien het er niet warmer op werd hield ik het voor gezien.

Op de zondagmorgen stap ik om even over half zeven bij Popke in de auto. Het hele dorp is waarschijnlijk wakker van de twee stoomfluit stoten die de locomotief produceert als hij vertrekt van het station. Onderweg vanuit de remise in Leeuwarden en op weg om vandaag ook weer talloze passagiers de ervaring van het reizen met een stoomtrein te doen toekomen. Stampend spuwt de schoorsteen zwarte rookwolken omhoog. Met een toenemend ritme aanvaart de trein zijn weg naar Sneek. <!–
WriteFlash('http://foto.poask.com/#28‘);
//–>http://foto.poask.com/#28

Aangekomen bij het “veld” zien we dat er veel bewerking heeft plaatsgevonden. Kieviten zijn doorzetters. Ze zijn opnieuw begonnen. Wij zijn er om de vogels te tellen en niet om de nesten te vinden. Een loopje levert, naast wat krakeenden en een roepende koekoek (regen in aantocht?) een tiental span kieviten, twee span grutto en een drietal paartjes leeuweriken. We zien nog een gele kwikstaart. Op naar het volgende perceel doen we waarnemingen die nadien prima te correleren zijn met eerdere waarnemingen. Een buizerd slaat haar machtige vleugels uit als we haar ongewild van het nest jagen. Even twijfel ik maar gezien de dikte van de boom en de dito takken is klimwerk onbegonnen werk. Geen foto van de buizerd dus. We maken ons loopje af en keren terug bij de auto. Genieten van een kopje koffie kijken we rond. Op een paal naast ons zit een klein vogeltje dat we eerst determineren als tapuit maar we twijfelen. We zijn er zeker van dat het geen tapuit is maar wat dan wel? Een foto moet later als vergelijkingsmateriaal dienen bij het doorspitten van de vogelgids. Ik houd het op een paapje! De lepelaars in het volgende gebied zijn gasten die we voor het eerst waarnemen alhier. De maïs komt reeds op en dat maakt dat we gunstige gevoelens hebben bij het volgroeien van de legsels op dit stuk land. Ook op de volgende stukken blijkt weer eens hoe flexibel sommige vogelsoorten zijn. We vinden diverse scholeksternesten met eieren. Als klap op de vuurpijl treffen we het nest van een grutto aan waarvan de eieren allemaal op het punt van uitkomen staan. Een snelle kiek en dan wegwezen. Na nog even een blik over het nazorg veld ben ik om even voor twaalven weer thuis. Het extra moederdagcadeau bestaat uit onderweg opgepikte grillige boomstronken die in de tuin zo mooi staan.

Na een barbecue op de namiddag zit ik ’s avonds nog even met mijn oudste dochter aan het water. De koude noorden wind maakt dat het geen lange avond wordt. Popke komt nog even kijken. Bij het noemen van de naam “paapje” knikt hij onmiddellijk bevestigend. Ook hij vindt het koud en keert snel huiswaarts. Wij houden het nog een uurtje vol maar ook dan vinden we het wel mooi geweest. Eén simpele brasem komt er even boven het wateroppervlak. Het maakt me niets uit, vissen met je dochter is sowieso onbetaalbaar!