Geplaatst op Geef een reactie

24 december 2008

Het is even na half negen als ik het keerpunt Baard bereik en ik er inmiddels 4 kilometer hardlopend op heb zitten. Ik neem mij voor de grote ronde te doen. Halverwege komt een auto met trailer me tegemoet. Het zijn Geart en Popke. Ik steek mijn duim omhoog en de stilte wordt verbroken door een luid toeterend passeren van de twee mannen. Ik weet het nu zeker. Met de vooruitzichten van de komende dagen zal er na de kerst weinig van vissen terechtkomen. Ik zal dus vanmiddag nog even op uit trekken met de spinhengel. Thuisgekomen zit ik uit te zweten als de telefoon gaat. Het is Lieuwe. Of het zaterdag nog doorgaat? Ik denk het niet gezien de vorst! We besluiten de afspraak te vergeten. Misschien in januari wel weer. Stiekem hoop ik op een ijsperiode. Het lijkt me fantastisch om heel Mantgum door te kunnen schaatsen. Het feit dat ik ingeloot ben maakt die wens alleen maar sterker. Zo bel ik nog twee afspraken af en besluit de morgen te spenderen aan het opruimen. Kort na de middag ga ik gewapend met de Aspire van Shimano naar de waterkant. Net vijftig meter lopen. De passerende achterbuurman weet me tijdens mijn derde worp te vertellen dat er nog wel een snoek van een pond of tien rondzwemt. Hij weet het zeker. Hij heeft haar vorige week nog gevangen. Zijn woorden klinken nog na als mijn lepel aangevallen wordt. Ik ben natuurlijk niet op mijn qui-vive en mis de aanbeet. Wel zie ik de fraaie schim van een dikke snoek door het water gaan. Jammer, moet je maar beter opletten. De buurman vervolgt zijn verhaal met:”En bij Jaap voor, ving ik er ook nog twee!” Ik besluit rustig in die richting te vissen. Onderwijl denk ik dat er geregeld snoek jaagt als er overal kleine vis wegspurt. Ik vermoed zo nu en dan ook minieme tikjes van baars maar kan er geen vangen. Aangekomen bij Jaap werp ik mijn lepel precies, op het moment dat hij langsloopt, op de juiste plaats. Na een metertje draaien is het zover. Een mooie aanbeet! Ik haak de snoek die 84 cm op de meetlat brengt. Het wintervet en kuit zit er al weer aan te komen. Zouden ze in de gaten hebben dat de vorst nabij is? Na wat gepruts om een foto te maken land ik de snoek. De passerende pake en beppe met hun kleinkinderen kijken even bewonderend. De kleine man vind de snoek echter te indrukwekkend en moet er niets van hebben. Ze keert terug in haar element en ik vis het zelfde stuk nog eens terug. Vlak voor de brug van ik nog een snoek van ongeveer 45 cm. Aangekomen op de plaats van de eerste misser, krijg ik een tweede kans. Ook die verzilver ik niet. Ik loop even naar huis, haal mijn honden en vervolg mijn vistocht. Ik blijft echter verder snoekloos. Na het gehele stuk afgevist te hebben keer ik voor de derde keer terug op de plaats van de eerste aanbeet. “De laatste worp”, zeg ik tegen mezelf. Ik krijg beet en even denk aan die mooie snoek. Het snoekje van 50 cm is echter geen schaduw van de snoek die ik in eerste instantie mistte. Tevreden keer ik huiswaarts. Aan het einde van de middag komt Popke nog even een oliebol eten. Ze hadden mooie dikke snoeken (4) en een snoekbaars. Als er morgen geen ijs ligt is de spinhengel zo gepakt!

Geplaatst op Geef een reactie

23 december 2008

Het was twee dagen geleden dat ik de afspraak van vandaag gemaakt had. Popke mijn achterbuurman was al vroeg in de week langsgekomen om de door mij geplande visdagen te inventariseren. Zo konden we dus vandaag de afspraak vastleggen en uitvoeren. Om even voor negenen was ik bij zijn boot en we konden al snel op pad. Nadat we de boot te water hadden gelaten begonnen we met een stukje slepend vissen me, hoe kan het ook anders, de “good old” Timber Tiger! Het duurde dan ook niet lang of de eerste snoek kwam zich even melden.

We draaiden een zijvaart op en daar werd het water een stuk helderder. Net toen we het over het ontbreken van een ijsvogel hadden, we vonden het namelijk een ideale plaats voor een ijsvogel, en het opmerken dat we die al enige weken niet hadden waargenomen, klonk er de schrille priiiieeet. De markante vlucht gevolgd door de specifieke blauwe kleur bevestigde onze waarneming. Nu kent u misschien die reclame wel van dat fototoestel waarmee het mogelijk is om een dergelijk snelvliegend vogeltje op de gevoelige plaat vast te leggen. Die camera had ik paraat maar het lukte me niet om de vogel te vangen op mijn CMOS. Terug dan maar naar het vissen. Het schitterende heldere water beloofde veel en bleek dat ook nog eens waar te maken. De ene na de andere snoek meldde zich bij om het even welke kleur Timber Tiger. Popke viste met een gele kleur en ik had de zwarte uitvoering aan mijn onderlijn bevestigd. Zo vingen we eigenlijk in zeer korte tijd een achttal snoeken allemaal tussen de vijftig en zeventig centimeter. Omdat we in ieder geval niet snoekloos waren besloten we nog op een andere stek het te proberen om snoekbaars te vangen. We verkasten naar die beoogde stek en daar voorzagen we een fireball van een dode spiering. Op een stroomnaad manoeuvrerend was het Popke die een snoekbaars kon verschalken. Mijn fireball bleef de gehele tijd onaangeroerd. Na een paar keer flink vast te hebben gezeten, overigens bracht de kunstaasredder van jaza-m steeds soelaas, was het tijd voor een bijna traditioneel soepje. We meerden de boot aan een rietkraag, voorzagen twee hoempie ploempie dobbers van een stukje vis en hoopten op deze manier op resultaat. Niets van dat alles. Na het soepje probeerden we het op verschillende dieptes maar niets leek te werken. De snoekbaarzen leken vertrokken. Toen Popke uiteindelijk besloot om zijn stuitje zodanig diep af te stellen dat de vaargeul in het midden dan maar uitkomst moest brengen gebeurde het. Juist toen hij de lijn op wilde spoelen om zijn worp te maken werd het stukje vis gegrepen door een, naar later bleek, snoekbaars. De aanslag staat in het filmpje.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Omdat de snoekbaarzen dus niet echt sjoege gaven besloten we maar weer te gaan slepen. Nu een andere zijvaart op. De eerste topstek leverde geen resultaat maar na een goede vijfhonderd meter werd de plug van Popke uit het wateroppervlak gegrepen door een erg enthousiaste snoek. De pijnlijke elleboog ten spijt was dit de opkikker die we even nodig hadden. Niet veel later was het de beurt aan mij en ik wist een mooie snoek achter een dukdalf vandaan te peuteren. Onder diezelfde brug miste Popke nog een snoek die even later aan mijn Timber Tiger ging hangen. Toen besloten we nog even door te varen naar de stek waar het vanmorgen zo goed was. Daar bleken de snoeken al naar bed. Op de terugweg naar de trailerhelling wist Popke nog een snoekje te vangen. De totaal score kwam daarmee vandaag op twaalf snoeken en twee snoekbaarzen. De onfortuinlijke blei, die op enig moment aan de dreg van mijn plug prijkte, zullen we als vangt maar niet boeken. Dit aantal is zeker voor de tijd van het jaar niet slecht te noemen. We gaan proberen er nog wat bij te vangen. Hopelijk lukt dat nog voor dat Koning Winter zijn intrede doet.

Geplaatst op Geef een reactie

21 december 2008

Vandaag is een bijzondere dag. Het is namelijk de eerste dag dat ik niet zelf mijn verslag typ. Ik heb namelijk onlangs een stukje software aangeschaft, dat deze taak voor mij vervuld. Het enige wat ik toch hoef te doen is mijn verhaal aan de computer vertellen. De techniek staat voor niets en ik moet zeggen dat ik toch beetje verbaasd ben over de nauwkeurigheid waarmee dit gebeurt. Maar genoeg gesproken over computertechnologie en stem herkenning, het dagverslag moet komen. In eerste instantie was ik vandaag van plan om samen met mijn vrouw vanuit de boot te gaan vissen. We kozen er echter voor om op de zondagmorgen een stevige wandeling te maken. Toen het tegen een uur of 11:30 thuiskwamen dacht ik maar aan één ding, omkleden, hengel pakken en snel naar de waterkant. Dit deed ik dan ook. Ik verkoos het stukje water waar ik een paar weken geleden ook samen met Henk gevist had. Tijdens een treinreis had ik kunnen zien hoe het water er aan de andere kant van de spoorlijn er uitzag. Ik besloot daar het twee uurtjes te proberen. Al de derde worp openbaarde zich de eerste snoek. Ze miste echter de lepel. Toch lukte het me om deze snoek na ettelijke keren proberen te verleiden zodat ik de eerste van vandaag op mijn conto kon bijschrijven. En zo ging het eigenlijk best vlot door. Er waren wel geen grote snoeken, maar ze waren er wel. Ik ving in twee uurtjes tijd vier snoeken. Allemaal tussen de 50 en 70 cm lang. Voorwaar niet slecht voor slechts twee uurtjes vissen.

Geplaatst op Geef een reactie

6 december 2008

De dag der missers!

Vandaag vis ik met Tjibbe en Mark Busstra. Vader en zoon uit Utrecht. Mark is een collega van mij en zijn vader ken ik van een Dirk de Boer Bokaal weekend. Tijdens de visbeurs van de Deinende Dobber hadden ze onze stand bezocht en toen was de principe afspraak snel gemaakt. Vandaag dus de dag! Om even over negen zijn ze bij mij voor de deur. Ze waren al eerder in Mantgum en kwamen daar ter plekke er achter dat het vinden van een huis in ons dorp toch iets meer tijd in beslag kan nemen dan gedacht. Enfin, al doende leert men en na een bakje, het aanbieden der geschenken, overigens dank daarvoor en dat had echt niet gehoeven maar het wordt zeker gewaardeerd, konden we snel naar het water. Pyt Paulusma had voorspeld dat het overwegend droog zou blijven en dat leek uit te komen. Een bleek zonnetje trachtte naast de mist, ook het dunne ijslaagje van het water en de boot te verdringen. De voorspelde wind uit noordwest bleef voorlopig uit. We maken een slagje door Mantgum om de motor even warm te stoken. Onderwijl geef ik een kleine rondleiding door het dorp. Een kleine twee jaar geleden heb ik voor mijn werk een kleine workshop geregeld en daarbij de nodige kennis over ons dorp en de omgeving verzameld. Die kennis komt me elke vistrip van pas, je kunt dan wat extra informatie over dit deel van Friesland geven. Bij het gemaal draai ik de boot, geef een korte uitleg en de pluggen kunnen overboord. Tjibbe vist met een testmodel plug terwijl Mark en ik een Timber Tiger als aas benutten. Al snel krijg ik beet van een brasem die ik in de staart haak. Even lijkt het wat maar al snel krijg ik in de gaten dat het niet klopt. Na het vangen varen we door naar de Swette.

Nauwelijks zijn we de Swette opgevaren of Mark haakt de eerst snoek. Gelukkig, niet snoekloos denk ik snel! We vervolgen onze weg, draaien een zijvaart op. Na een duiker haak ik een oude bekende snoek met een sluiterstaart. Ik ken haar van een aantal eerdere vangsten en ze is niet ver verkast. Het volgende traject levert een aantal keer een aanbeet op die niet verzilverd wordt. We draaien het volgende brede stuk op en onder de brug is het weer raak. Mark haakt een mooie snoek die ik ook meen te kennen. Een vreselijk kromme hengel en een zich heen en weer krommend lichaam in het water oppervlak doet vermoeden dat het de 94 cm is die ik hier eerder ving. We zullen het echter nooit zeker weten aangezien de snoek zich na drie keer kopschudden weet te bevrijden van de plug. Ik vervang de plug van Tjibbe voor een Timber Tiger en twijfel weer even aan de scherpte van de dreggen maar wuif die twijfel weg, omdat ik gisteravond nog alle haken gecontroleerd heb. Jammer maar soms gebeurd het op die manier. We varen verder en Tjibbe mist zomaar drie snoeken op rij. Ik vind het extra jammer omdat ik graag wil dat hij een snoek vangt. Ze zijn toch wel scherp sluimert het in mijn achterhoofd? Onder een volgende brug haak ik weer een snoek maar ook die weet ik te verspelen. Juist als ik aan de persoon op de brug, die vroeg of we wat gevangen hadden, verklaar dat het matig is, duikt de snoek op de plug. Ik verklaar hem een echte “publieksvisser” te zijn die alleen maar vangt als er toeschouwers bij zijn maar zoals ik al zei, ik verspeel deze snoek. Wederom is er een beetje twijfel over haakscherpte.

We draaien en vissen het traject terug. Misschien doen de missers het nog een keer maar dat blijkt ijdele hoop. Op een nieuw stukje water mist Mark nog een snoek, een fraaie kolk verraad de snoek die nog even snel mijn plug ook aantikt maar ook ik haak de vis niet. We vissen het traject nog eens terug. En dan is het de beurt aan Tjibbe. Een mooie maatse snoek prijkt aan zijn Timber Tiger. Even later heeft Mark het twijfelachtige genoegen weer een grote snoek te haken. Op een plaats waar mijn vrouw ooit een 102 cm ving, buigt de Compre diep, is de roering in het water kenmerkend voor een grote snoek en schiet de Timber Tiger plotsklaps uit het water, Mark zwaar balend achterlatend. Hoe scherp is scherp schiet het door mijn gedachten.

We komen weer op een smal stukje water en daar weten we nog een paar snoeken te vangen. Het exemplaar van Tjibbe meet 74 cm en is de grootste vangst van vandaag. De duiker onderdoor en dan zijn ook de weergoden ons niet meer gunstig gezind. Een fikse bui stort zich over ons uit. We schuilen even onder een erg lage brug en vervolgen onze tocht over de Swette. De rest van de tocht blijft snoekloos en we traileren net voor donker. Na een klein pilsje, een beerenburgertje en een uitstekende maaltijd, nemen we voldaan afscheid van elkaar. We spreken af het eens te herhalen. Dank voor het aangenaam verpozen! Wederzijds!

Resumé van vandaag. Zes snoeken in de boot en tien missers. Ik krijg wat van scherpe haken. Overigens, het testmodel verliest alleen door nat te worden al de kleurlaag en is bij deze afgekeurd. Er wordt vanavond iemand niet blij!