Geplaatst op Geef een reactie

26 oktober 2008

Mooi weer!

Even na thuiskomst op de vrijdag, na het ophalen van mijn auto, loop ik nog even naar Popke met de vraag of hij nog wil vissen op zaterdag. Omdat hij andere bezigheden heeft op die dag ga ik ook niet vissen. Ik koop op zaterdag, naast een IPOD (nieuwe agenda, hoe verzin je het!), nog wat klein materiaal voor het verticalen en keer tevreden na een dag slenteren door de stad huiswaarts. ’s Avonds komt Popke even langs. “We kunnen best doen alsof het morgen mooi weer wordt”, zegt Popke en met die woorden was de afspraak gemaakt. Snel laat ik nog even mijn aankopen van die dag zien. “Zo kan ik eindelijk eens met eigen materiaal vissen in plaats van steeds te lenen.” We spreken om een uur of kwart over negen af. Tijdens een dropping, waar ik als begeleidend ouder meeloop, krijg ik te horen dat vannacht de wintertijd ingaat. Omdat het al laat is besluit ik de volgende dag maar even bij Popke langs te gaan. Even verifiëren of het nieuwe of oude tijd betreft. Popke enigszins kennende heeft hij de wintertijd gemist en gaan we dus gewoon op de oude tijd weg. Het klopt, de wintertijd is onbekend bij Popke en hij verbaasd zich erover dat de Leeuwarder Courant zelfs niet een melding maakt op de voorpagina over het feit dat de klok een uur terug gaat.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Enfin, we gaan vissen. De barometer van Sergio staat hoog. Slecht weer dus! We rijden naar het kanaal waar we willen vissen. Proberen daar eerst met een stukje vis de snoekbaars aan de schubben te komen. Door de harde wind hebben we moeite met ankeren. We leggen de boot aan lager wal tegen de rietkraag en al snel plopt mijn dobber weg. Ik sla, voel niets en trek een lege haak omhoog. Een kopje van de blei die ik zo-even aan stukken sneed doet nu dienst als aas. Nauwelijks afgezonken verdwijnt de pen opnieuw. Ik gun het even tijd en sla nu een snoekje van nauwelijks dertig centimeter vast. Na een foto en de mededeling dat de hatelijke nul weg is, gaat dit snoekje terug in haar element. We proberen het nog even maar aanbeten blijven uit. We besluiten deze kant vertikaal af te vissen. Ook dat brengt geen resultaat en we besluiten te verkassen. De nieuwe stek geeft enige beschutting tegen de wind en regen. We genieten van een broodje en een kopje soep als de vertikaal hengel van Popke krom schiet in zijn steun. Hij reageert instinctief en drilt een mooie vijfenzestig centimeter snoekbaars. Het is een mannetje volgens mijn vismaat. Hij zet de vis terug en aast nu ook een hoempie ploempie met een stukje vis. Een afgemeten worp en de pen staat keurig voor een oude wilg. Het duurt maar twee tellen of de pen zakt wel. Het lopen van de lijn kondigt een tweede snoekbaars aan. Popke zoekt contact en zet de haak. “Oh?” hoor ik hem zeggen. “Dit kon wel eens een aardige zijn.” “Nee, het valt wel mee.” “Alhoewel.” En zo voert hij de conversatie met zichzelf nog een tijdje om er uiteindelijk achter te komen dat de achter in de zeventig centimeter metende snoekbaars toch groter was dan gedacht. Ik film een stukje van de dril met de fotocamera omdat we het daar net over gehad hebben. Als Popke de snoekbaars geland heeft en horizontaal houdt voor een foto pose ontbreekt de rechtopstaande rugvin. “Komst op de film, moast al efkes dyn bêst dwaen.”En prompt steekt de snoekbaars zijn rugvin op. Een acteur of niet! Na deze vis blijft het lang stil. We maken opmerkingen over het weer. Gelukkig een buitje. Dat stuiven zijn we zo zat. Het is beter dan de hele dag die brandende zon op je donder! Uiteindelijk verkassen we weer.

We wind gaat liggen en dat biedt perspectief voor de oever waar vanmorgen zowat afgewaaid zijn. Vol goede moet verticalen we het stuk nog een keer af. Het brengt niet wat we wensen. We moeten het nog maar een stukje verderop proberen zegt Popke. Hij weet nog een stek met de nodige stenen op de bodem. Nauwelijks op de plek aangekomen krijg ik een echt harde dreun op mijn hengel. De Compre reageert op mijn “min-reactie” en zet haak van de fireball feilloos. Gezien de aanbeet verwacht ik een snoek van een centimeter of zestig maar het massieve kronkelen aan het andere einde doet mijn hartslag snel stijgen. “Een beste?”, hoor ik Popke vragen. Zonder problemen neemt de vis een tiental meters lijn van de reel, terwijl de Compre een diepe buiging aanneemt. “Een hele beste!” Ik voel het. Vaak heb ik het met mensen in mijn boot gehad over visdagen als deze. Dagen waarop het niet echt wil lukken. Ik probeer mijn gasten dan altijd te overtuigen met de opmerking dat, een klein miniem tikje of een enorme dreun deze dag tot een onvergetelijke kan maken. Deze dreun is er zo één! Ik dril een snoek uit de categorie zwaar belasten! Ik vergeet de irritatie van de regen hiervoor en geniet van de superlatieven die in het rond vliegen als de snoek, want dan weten we nu inmiddels, zich weer eens even laat zien. Uiteindelijk moet zij haar meerdere erkennen in de Compre en de slip van de Curado reel. Ik land haar met de hand en merk dat het echt belasten is. Ruim twintig pond schatten we haar. Het meetlint wijst 110 cm aan. Mijn hartslag heeft nu zodanige vormen aangenomen dat mijn gehele lichaam weer op zevenendertig graden is aangekomen. Popke schiet een paar foto’s en dan is het tijd om deze krachtpatser weer in haar element te retourneren. We geven elkaar een hand en genieten nog even na van het moment. Geweldig!

Na deze vangst vervolgen we onze vistocht. De aanbeet op de fireball van Popke brengt een derde maatse snoekbaars in de boot. Vlak voor de trailerhelling buigt de Compre nog een keer op een achtenzeventig centimeter snoek. De regen, maar ook het tevreden gevoel van deze dag, maakt dat we uiteindelijk besluiten dat we gaan stoppen. We hebben het kranig volgehouden. Onze jassen zijn zeker vier kilo zwaarder van het opgenomen water. De boot is bijna niet meer te draaien met haar extra waterlast. We keren huiswaarts waar we ons verhaal doen aan mijn vrouw. Geweldig, wat een dag. Ik ben blij dat wij net gedaan hebben of het mooi weer was.

Geplaatst op Geef een reactie

24 oktober

De vingers zijn net weer een beetje soepel geworden na het dagje vissen van vandaag zodat ik mijn stukje kan typen. De dag van vandaag lag reeds lang vast. Ik vis vandaag met Peter. Ik sprak voor het eerst met hem op een hengelsportbeurs toen hij bij ons aan de stand kwam. Al pratende kwamen we er toen achter dat we naast collega’s ook nog eens redelijk de zelfde kijk hadden op de beleving die bij het vissen komt kijken. Kortom een principe afspraak was gemaakt. Na enig email over en weer kwam het er dus vandaag van. Om even over achten was Peter bij me. Gelukkig heeft hij een trekhaak achter de auto zodat we ook konden traileren. Na een kopje koffie dan op pad gegaan. Als je de boeken er op naslaat was het vandaag ideaal snoekweer. Harde wind uit het zuidwesten en regen. Niet echt mijn favoriete weer en ik had dan ook met de gedachte gespeeld om Peter nog te bellen of we niet beter morgen zouden gaan, maar deze gedachte onmiddellijk afgewimpeld. Afspraak is afspraak en het is geen watje die Peter! We hadden afgesproken er een Timber Tiger sleepdag van te maken en dat gaat dan gebeuren ook.

De eerste plug die Peter er echter aan deed was van een andere makelij maar leverde onmiddellijk een baars van 32 centimeter op. Daarna even door Mantgum gevaren. Al snel besloot ik naar de Swette te varen om daar ons geluk te beproeven. Gezien het doorzicht van dit water gaf ik er niet veel voor en we kozen dan ook voor een zijvaart. Daar was de doorzicht iets beter en het duurde ook niet lang of er hing een snoek aan de bijhengel. De Chinese replica deed dus weer zijn werk. Peter en ik hielden de conversatie wel gaande. We filosofeerden over hoe we een vinger achter de keuze van het kunstaas konden krijgen toen Peter zich realiseerde dat we natuurlijk met Timber Tigers moesten vissen. Snel monteerde hij deze plug en toen duurde het niet lang of de eerste snoek hing er aan. “Klopt immers ook”, opperde Peter, “We zouden met Timber Tigers vissen!” Ik kon een kleine glimlach niet onderdrukken. Peter noteert al zijn vangsten. Dus er kon een mooie zevenenzeventig worden bijgeschreven. Zo rommelden we wat door, aten een broodje, dronken wat koffie, hielden een sanitaire stop (ja stop nu maar) en vervolgden onze weg. Onderwijl vingen we zo nu en dan een snoekje.

Na Peter net het verhaal verteld te hebben van het horen van een aanbeet, gebeurde het bij hem. De ratel in de Timber Tiger was duidelijk hoorbaar voordat het gevoel om de hengel van Peter merkbaar werd. Geweldig om dit zo mee te maken. Peter verklaarde veel geleerd te hebben tijdens deze visdag die naarmate de dag vorderde steeds droger werd. We scharrelen elf snoeken bij elkaar die in lengte varieerden van 20 tot 78 cm. Ik heb het al vaker gezegd en doe het nu nog maar eens. Als ze me verteld hadden dat ik vandaag dat aantal zou vangen had ik er onmiddellijk voor getekend. Dat het aantal er echter niet toe doet, daar zijn Peter en ik het over eens. Het gaat om de beleving. Het denken de snoek doorgrond te hebben om er vervolgens achter te komen dat je er mogelijk nooit verstand van zult krijgen. Hoe dan ook.

Aan het einde van de visdag, als we aan een kopje koffie zitten, komt Popke nog even vragen hoe het geweest is. Hij, Peter en ik zijn al snel in een geanimeerd gesprek als de telefoon gaat. Mijn auto is klaar. Te gehaast nemen we eigenlijk afscheid van elkaar. Daarom Peter, tige tank, wy moatte nochis fiskje.

Geplaatst op Geef een reactie

19-10-2008

Trouwdag!

Het is vandaag onze trouwdag. Ik ben al vroeg op. Kijk wat televisie en als het echt licht is, trek ik mijn sporttenue aan voor een uur loopbeweging. Ik loop van Mantgum naar Baard, terug richting Mantgum, afslag Jorwert en dan via Jorwert weer terug naar Mantgum. Als ik thuiskom loopt mijn vrouw net met de honden naar buiten. We lopen het blokje samen. Thuisgekomen eten we een ontbijtje en ik typ mijn stukje van gisteren. Ondertussen is het bijna tien uur als mijn waakhond Skaya veel te laat aanslaat. Popke staat in de deuropening. Dat wordt vissen vandaag! Mijn oudste dochter roept, “ga maar pap, want wij gaan toch opruimen.” Mijn vrouw komt beneden als ik net aan Popke vertel dat we vandaag “zoveel” jaar getrouwd zijn. “Maar ga lekker vissen Hans!” Het klinkt al muziek in mijn oren. Geen wonder dat we het al “zoveel” jaar met elkaar uithouden. Ik moet nog even douchen maar spreek af om haf elf klaar te zijn.

We zijn om even over half elf op het water. Popke volgt zijn “ingeving”. We beginnen hier meteen maar. Het blijkt te kloppen. Binnen een minuut hangt er een vijftiger snoekbaars aan mijn fireball. Toch frappant denken we nog. Ik vertel ondertussen aan Popke dat ik de laatste keer hier een enorme kolk had gezien en toen gedacht had hier de volgende keer maar meteen beginnen met vissen. De tweede aanbeet op dezelfde plaats had ik echter niet verwacht. Nu kwam de werkelijke veroorzaker van die kolk aan de oppervlakte. Een dikke massieve snoek van in de tachtig bevrijdt zichzelf op het allerlaatste moment met een machtige sprong. Maar ze staat op de foto! Popke moet nog even uit de boot. De lichten van zijn auto branden nog. Dan vervolgen we onze vistocht. Vlak voor een duiker kolkt een snoek achter de dode aasvis van Popke. “Kon niet missen voor zo’n duiker”, roept Popke vol trots. “Klopt”, antwoord ik terwijl ik de snoek haak! Zo vissen we een beetje het dorp af. Komen op plaatsen waar we veel van verwachten die dan vervolgens niet veel opbrengen. Onderweg kletsen we heel wat af. We krijgen best een aantal aanbeten te verwerken en vangen zo nu en dan een visje tussendoor. Daar zit nog één echt spectaculaire aanbeet bij maar geen vissen van bijzonder formaat.

Het wordt tijd voor het geheime concept. Ik zal het hier niet beschrijven want dat is niet aan mij. Ik beperk me hier tot het bevestigen van dat wat voorspelt is. “We doen het hier zo”, zegt Popke. Dan geven we het vijf minuten en dan komen ze vanzelf. En verdomt als het niet waar is, na vijf minuten gebeurd het. Een ruk aan de hengel van Popke brengt een lege fireball aan de oppervlakte. Ik krijg ik een enorme dreun op mijn hengel. Ik haak een forse snoek. Het is een hele bleke, een beetje pigment gestoord. Na een seconde of vijftien drillen bevrijdt de snoek zich van de haak en verdwijnt. Drie minuten hierna, als Popke zijn fireball van een nieuwe aasvis voorzien heeft, krijgt hij wederom beet. Het is dezelfde snoek. Meet 85 cm. Waarschijnlijk drie keer dezelfde? Wie zal het weten? We eten een bakje soep en verkassen weer het kantje afdriftend. Aan het einde is het wederom bingo. De snoek is erg beschadigd en ik moet even denken aan de snoek die Daan een aantal weken geleden ving in de buurt van deze stek. We proberen het geheime concept nogmaals maar krijgen geen echt resultaat. We verkassen weer. Krijgen regelmatig aanbeten, vangen snoeken en snoekbaarzen door elkaar heen en zijn op enig moment de tel kwijt geraakt. We houden het op 8 snoeken en 7 snoekbaarzen. Om even over vieren wil ik ophouden. Ik wil nog chinees eten. We kijken terug op wederom een dag voor verassende gebeurtenissen. Waarin theorieën zijn bewaarheid en ontzenuwd. Bij de trailerhelling komen Geart tegen. Net vijftig, is hij na een griepje even aan de wandel. Popke die in het onderwijs zit heeft herfstvakantie. Geart is morgen ook vrij. “Neem hem aub mee Popke”, zegt de vrouw van Geart met een blik waaruit blijkt dat Geart net als ik, niet te genieten is als hij ziek is. Wat hebben wij fantastische vrouwen! Wat een trouwdag!

Geplaatst op Geef een reactie

18 oktober 2008

Het was even geleden. Ik blader terug in mijn weblog tot 15 augustus aleer ik een foto zie van mijn vrouw. Zolang hebben we dus niet samen gevist. Geen wonder dat we allebeide uitkeken naar deze visdag. Morgen zijn we “zoveel” jaar getrouwd en dus blijven we thuis. Het liefste zat ik nu samen met haar in een klein pittoresk huisje ergens in Denemarken maar het is niet anders. We doen het met een mooi stukje Friese polder.

Voor dat we gaan vissen werp ik even een blik op de barometer van Sergio. De takken staan mooi recht. Veranderlijk dus. Een paar spetters dalen naar beneden als de boot te water glijdt. We zetten koers naar de Swette en beginnen met vissen. Al snel is er een snoek die zich vergrijpt aan de plug op de bijhengel. We maken een foto en zijn weer onderweg. Onze vangsten doen er eigenlijk niet toe op dit soort dagen. We zijn even lekker met zijn beiden weg. Kletsen de waan van de tijd uit ons hoofd (nee, we hebben geen aandelen), maken plannen voor de toekomst en onderwijl genieten we van alles om ons heen. Snoeken zijn daarbij een bijzaak. Ze schijnen het zelfs prima te begrijpen want ze laten lang niets van zich horen. Onderwijl is het zonnetjes doorgebroken. Een welkome afwisseling van koud en naar warm wordt ervaren als we zo nu en dan even, achter een rietkraag, uit de wind varen.

Het zal toch niet zo zijn dat de Timber Tiger niet zal gaan scoren? Nee, als we al op de terugweg zijn doet mijn vrouw even voor hoe het moet. Ze vangt snel achter elkaar drie snoeken. Ze mist er overigens ook nog één maar die weet ze nu wel te zitten. Ik vang er nog één bij. De grootste meet zestig centimeter. We houden vroeg op. Dreigende wolken naderen ons uit westelijke richting. Het regent als we de boot op de trailer draaien. De barometer werkt! Vijf snoeken in evenzoveel uren vissen.

Geplaatst op Geef een reactie

13 oktober 2008

Vandaag gevist met Sergio! Sergio is de zwager van een achterbuurman die, zijn naam deed het al vermoeden, Italiaan is en ook alleen maar Italiaans spreekt. De man is al zijn hele leven verzot op vissen maar heeft in Nederland nog nooit gevist. Toen dit ooit ter sprake kwam was de afspraak snel gemaakt en vandaag kwam dat er dus van. Tegen één uur hadden we afgesproken en ik moet zeggen dat ik nog wel even op het internet gekeken heb om toch wat woorden te kunnen wisselen. Nu is het zo dat ik best wat Italiaanse woorden ken maar die zijn niet geschikt voor een keurig getrouwde Italiaanse man. Dus even speuren en Luccio was gevonden en Luccioperca en zo hadden we al aanknopingpunten. Voor de rest bedacht ik me door aan te wijzen wel een heel stuk te komen. En het lukte! Die, een wijzende vinger in de richting van een torenvalk, werd beantwoord met Falco. (Ik had het kunnen weten) en zo ging het de hele dag maar door. Een brug werd ponte (ook niet erg onbekend) en ginnasticia als er diep gebukt moest worden vanwege lage bruggetjes.

Sergio had nog nooit slepend met pluggen gevist en hij trof het ook niet vandaag. Twee duwbakken vol modder hadden de Swette veranderd in erwtensoep. Het werd dus één van de zijvaarten. Maar ook daar bleef Luccio de kaken stijf op elkaar houden. Maar ondanks het feit dat zijn geduld erg op de proef werd gesteld bleef hij volharden. Op enig moment verklaarde hij dat de snoeken in Italië, op zijn lago, ook altijd pas aan het einde van de middag gingen bijten. Hij was dus nog hoopvol en hoewel ik er niet veel meer voor gaf beaamde ik dat we zeker nog een snoek gingen vangen.

Gelukkig gebeurde dat ook. De Timber Tiger van Sergio werd gegrepen. Enigszins verbouwereerd keek hij me aan. Ja dat was een luccio! Hiero multo luccio! Sergio bueno opletten nu! We maakten nog een slag over het zelfde stukje en toen was het raak. Hoewel we de snoek niet in de boot kregen zat hij er nu echt wel even aan. Een derde slag leverde geen aanbeet meer op en dus vervolgde ik de route. Nu ging er aan mijn Timber Tiger een snoekje hangen. Sergio heeft denk ik de aanslag waargenomen want kort na deze eerste snoek was het bij hem nu ook bingo. Een mooie zestiger! Multo bene luccio! Even later vang ik nog een klein snoekje. Sergio geniet zichtbaar. Het word nu snel kouder en we naderen de erwtensoep die de naam Swette draagt wederom. Full speed naar Mantgum om daar nog een stukje te proberen en dan finito!

Als dank voor deze ervaring krijg ik van Sergio een hulpmiddel uit de meteorologie. Het is een natuurlijk hulpmiddel dat dienst doet als een soort van barometer. Het is gemaakt uit de kruin van een sparrenboom. Drie takjes die allemaal aan de zelfde zijde uit de stam groeien. Staan ze omhoog dan wordt het slecht weer, staan ze recht dan is het veranderlijk en gaan ze hangen dan wordt het mooi weer. Ik zal er in het weblog melding van blijven maken!

Geplaatst op Geef een reactie

11 & 12 oktober

De Deinende Dobber 60 jaar.

In het weekend van 11 en 12 oktober vierde de hengelsportvereniging “de Deinende Dobber uit Sint Annaparochie haar 60 jarig bestaan. ’s Morgens om even na tienen werd de beurs officieel door de wethouder geopend en na de nodige woorden werd de vlag van de hengelsportvereniging gehesen. Daarna werd er nog een cadeau aangeboden en was de beurs daadwerkelijk open. De beurs was qua standhouders goed gevuld. Diverse hengelsportzaken, botenbouwers, verenigingen als de SNB en de KSN waren vertegenwoordigd.

De organisatie verdiend een absoluut compliment. Aan tal van zaken was te merken dat men heel goed nagedacht had over dit evenement. Een jarige trakteert en dus werden alle standhouders van een stukje oranjekoek voorzien. Ook de catering was uitstekend, voldoende eten en enorm gastvrije bediening. Personen die demonstraties verzorgden werden voorzien van een attentie kortom voor een ieder was er wat. Het was een weekend wat je niet wilde missen. Wij van Poask willen iedereen bedanken voor de mooie visbeurs.

Geplaatst op Geef een reactie

3 oktober 2008

Een dag mijmeren!

Het dekzeil is van de boot. Ik sta klaar om te vertrekken. Ik heb bewust voor vandaag gekozen. Morgen wordt het weer slechter. Ik word soft. Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding! Even nog de honden uitlaten en dan kan ik gaan. Hé, de auto van Popke staat nog op zijn oprit. Even een Sms’je sturen leert dat hij toch moet werken vandaag. Ik ga dus alleen, mijmeren over de waan van de dag. Mijmeren over dingen die me bezighouden. Vissen is een uitlaatklep. Toegeven aan een innerlijke drang naar buiten te moeten. Het er zijn, zien, voelen, ervaren.

Nauwelijks ben ik de brug onderdoor of een snerpend “pfffffriiiiiet” kondigt een ijsvogel aan. De fraaie blauwe kleuren verdwijnen in een flits. De eerste hengel, een Compre van Shimano, geaasd met een imitatie Grandma van Chinese makelij, overigens wel voorzien van nieuwe haken, staat in de steun zijn kogels heen en weer te schudden terwijl hij onderwater voort zwoegt. De tweede hengel, voorzien van een Timber Tiger, toont de naam van mijn vrouw. Geen wonder dat ik die in de hand houd. Na vijf minuten passeer ik de Hege Dyk. Ik realiseer me dat ik op de voormalige Middelsee vaar en geniet van een familie buizerds die op een nabij hek zit. Twee kilometers scheiden me van de Swette. De weidevogels groeperen zich voor de aankomende trek en ik vraag mezelf af hoe het in hemelsnaam bestaat dat men, overigens terecht, over tekorten aan kieviten spreekt.

Ik draai linksaf de Swette op. De S in de nek behoort een reiger toe. De voetganger die op het fietspad langs de Swette loopt, haalt me in en loopt vervolgens op me uit. Ik vaar langzamer dan 5 kilometer per uur. De prachtige stekken onder de wilgen vlak voor het Weidummerhout presenteren een wonderschoon stukje Fryslân. De vele generaties meidoorn aan de andere kant van de brug doen er nog eens een schepje bovenop. Oude verweerde takken, voor een sprankelend rood van de bessen van de jonge boom. Het applaus voor dit plaatje komt van twee houtduiven die klapwiekend op de vleugels gaan. Ik volg de Swette.

Een kiekendief tracht op gezette tijden het bidden van een torenvalk te imiteren boven haar vele vierkante kilometers omvattende jachtterrein. De “spicy tomato” cup a soup doet warmte door mijn lichaam vloeien. Het broodje kaas vult de maag. De Compre lelt krom, lijn giert van de spoel! Ik reageer instinctief en schakel de motor in zijn achteruit en pak vast de kunstaasredder. Na enige gehannes vervolg ik mijn tocht. Het water is troebel, de sloten moeten vroeg schoon dit jaar. Regelmatig verwijder ik vuil van de Timber Tiger. De S in nu van een grote zilverreiger.

Ik moet van mijn stoel, door de hoge waterstand zijn de bruggen te laag om ineens onderdoor te varen. Gewicht verplaatsen biedt uitkomst. Ik mag het kunststukje drie keer uitvoeren. Collega vissers informeren naar de vangsten. Ik keer huiswaarts. Geart groet me als hij langs vaart. Eén aanbeet…. Tien snoeken…. Was je vandaag vrij? We hadden samen kunnen vissen.