Geplaatst op Geef een reactie

28 september 2008

Vandaag vis ik alleen. Met reden want ik wil filmopnamen maken en dat gaat het beste als je alleen vist. Geen mensen half voor de camera of hinderlijke hengels in beeld. Ik sta erg vroeg op en kom er achter dat het pas na zevenen licht wordt. Ik loop Popke nog tegen het lijf. Hij vist vandaag met zijn neefje en heeft daarvoor nog wat aasvisjes nodig en die zitten in mijn bun nog genoeg. We wensen elkaar succes en hopen natuurlijk beide op een herhaling gisteren. Nog in het schermer stuur ik de boot naar de visstek van vandaag. Ik heb besloten het dorp niet uit te gaan. Het eerste stuk vis ik met een dode voorn op de fireball in combinatie met een Pako® 6 die vertikaal wordt aangeboden. Het duurt geen half uur of de Pako® 6 wordt voor vol aangezien en “rücksichtslos”, zoals de oosterburen dat zo mooi plegen te zeggen, genomen. Een mooie tachtiger hangt aan de lepel. De videocamera snort er lustig op los dus foto’s kan ik overslaan. Op naar de volgende, in mijn gedachten waart de dag van gisteren. Het blijkt toch een andere dag te zijn. Ik moet erg veel moeite doen om een vis aan de schubben te komen. Zeker twee uur later is het een snoekbaars zie van onder de brug de voorn op de fireball grijpt. Praktisch moegestreden , weet zij zich liggend naast de boot van de haak te ontdoen. Met een fraaie slag van de staart duikt deze zestiger de vrijheid weer tegemoet. Daar hoeven ze voor mij het water niet voor uit denk ik nog. <!–
WriteFlash('’);
//–>

Ik besluit nog een beetje tijd aan deze brug te besteden en dat levert na een minuut of tien een snoek van zeventig centimeter op. Dan blijft het stil. Ik doe verwoedde pogingen bij diverse bruggen en steigers maar ik kan geen vis meer vangen. Ik besluit de lepel dan maar werpend erbij in te zetten. Dat levert dan nog een snoekbaarsje van nauwelijks 40 centimeter op. (zie video). Ik besluit naar huis te gaan. Ik moet mijn sociale verplichtingen te voldoen en zal derhalve mijn moeder een stukje van de snoekbaars van gisteren brengen. Toch vier vissen in nauwelijks drie uur.

<!–
WriteFlash('’);
//–>

Geplaatst op Geef een reactie

27 september 2008

Machtige momenten!

Ik zou kunnen volstaan met deze volzin maar dan had u vandaag bij ons in de boot moeten zitten. Omdat zulks niet aan de hand is dan maar een stukje op het internet. Eigenlijk begint deze visdag op vrijdagmorgen om een uur of zeven als ik met twee honden naar buiten loop en ik Popke, die onderweg is naar zijn werk, tref. Of ik al een afspraak heb voor aanstaande zaterdag. Nee, antwoord ik maar ik ga zeker vissen. Kunnen we mooi samen en de afspraak was gemaakt. Op zaterdagochtend om zeven uur rijden we Mantgum uit naar de beoogde visplaats. We moeten even wachten op een paar collega vissers maar dan kunnen wij ook aan de gang. Enige minuten later ligt de boot te water we beginnen te slepen met pluggen. Popke heeft na het lezen van dit weblog besloten om de Timber Tiger die sinds kort in zijn bezit is, te proberen. We varen een kleine tweehonderd meter als een snoek een poging doet mijn Timber Tiger te grijpen. Popke besluit dat we deze snoek een tweede kans geven. Het snoekje werkt vrijwillig mee en de hatelijke nul is verdwenen. Binnen vijf minuten is de beurt aan Popke die vanaf dat moment overtuigd is van de vangkracht van een Timber Tiger. Zo varen we naar een beoogde visstek waar we het met een stukje vis onder een hoempie ploempie dobber op snoekbaars willen proberen. Als snel wordt mijn staartje van een blei gegrepen en een heuse wolhandkrab komt aan de oppervlakte. Gelukkig schud ik dat ding van de haak. Dan is het de beurt aan Popke. Hij vist met de kop van mijn bleitje en de aanbeet is prachtig plots. Dan komt de pen weer boven. Staat even stil en loopt dan weer weg. Popke slaat en iets massiefs openbaart zich aan de hengel. Dat massieve blijkt een oud walbeschoeingspaaltje te zijn.

Dan blijft het stil. We besluiten het vertikaal te proberen. Dat blijkt echter ook loos. Zo vissen we een uur of twee. We besluiten te verkassen en slepend vangt Popke onderwijl nog een mooie snoek. Op de andere stekken is het met de snoekbaars even slecht gesteld. Wel vangt Popke nog een mooie puntgave zeventiger snoek maar daar blijft het dan ook bij. We besluiten nog een stuk te trollen. Varen een zijvaart van het kanaal waar we op vissen in en leggen zo zeker een kilometer of zes visloos af. Dan maar terug naar de plaats waar we met de Timber Tigers een aantal snoeken hebben gevangen. Daar aangekomen krijgt Popke een ingeving. We proberen het gewoon vertikaal vanaf die hoek tot die boot en dan zien we wel hoe het loopt. Zijn vertikaalhengel staat in “no time” zo krom als een hoepel en we vangen wederom een snoek. Kort daarop is het weer raak. Dan mag ik eindelijk eens aan het fenomeen vertikaal op snoek proeven maar deze los ik helaas. De tweede keer dat ik de kans krijg is het wel bingo. Zo gaat het een paar keer achter elkaar. Een aanbeet, een misser, opnieuw proberen en dan bingo. We staan al vlot op negen snoeken. Dan voor een klein steigertje openbaart zich de eerste snoekbaars. Ook hier gebeurt wat schijnbaar gebeuren moet. Deze moeten we eerst missen om ze vervolgens te vangen. De eerste snoekbaars die in de boot komt is precies genoeg voor ons thuis. Ik verlos hem uit zijn leiden en verheug me al op de smaak van dit beestje. De tweede snoekbaars lijkt Popke wel lekker en dus hebben ze thuis ook een aandenken, zij het tijdelijk, aan onze inmiddels totaal omgeslagen visdag. Door onze vele dubbele aanbeten genieten we dubbel. Ons voorspellend vermogen is inmiddels ook tot een verbluffend niveau gestegen. Nog een tien meter en dan beginnen ze weer! Voor het steigertje is het weer bingo! We moeten deze nog maar even een tweede kans geven! Alle voorspellingen worden bewaarheid. De laatste snoek die we vangen heeft kort daarvoor echt even goed aan de haak gezeten. We hadden er beide geen cent voor gegeven dat deze snoek het nog eens zou doen. Ook deze blijkt in de herkansing weer volledig mee te willen werken. We vissen zo alles bij elkaar 16 vissen de boot binnen. Zien in totaal meer dan twintig vissen, krijgen vijf aanbeten waarvan we niet weten wat er aan gezeten heeft, maar realiseren ons dat we een fantastische visdag hebben gehad. Zeker als we vlak voor de trailerhelling worden ingehaald door de boot die ’s ochtends voor ons trailerde. “En?” “Drie kleintjes” Popke en ik kijken elkaar veelbetekenend aan: “Ach, bij ons was het ook niet veel!”

Geplaatst op Geef een reactie

21 september 2008

Het vandaag een dag die erg lang op zich heeft erg lang op zich laten wachten. Het was in december 2003 dat Berend en zijn zoon Daan bij me waren om eens te vissen. Die dagen moeten nog eens in het weblog worden vermeld. Ooit zal dat gebeuren. Tot die tijd blijf ik mijn weblog gewon bijwerken met actuele vangsten. Wanneer ik een blik in mijn dagboek werp om te inventariseren welke kans ik bij de huidige weersomstandigheden heb, dan geef ik er niet veel voor. Het enige voordeel is dat het de gehele week rustig weer is geweest met een wind uit het oosten. De voorspellingen van een aanhalende wind uit noordoost, een temperatuur van 17 graden, bij een toenemende bewolking doen mijn nog somberder stemmen. Wie echter zijn visdag laat beïnvloeden door dergelijke statistieken is abuis. Je gaat immers vissen omdat je zin en tijd hebt. Nu vandaag was zo’n dag. Omdat Berend en Daan van ver moeten komen hebben we niet al te vroeg afgesproken. Om tien uur zijn ze er, drinken we snel een bakje en gaan naar de boot. We varen om kwart over tien weg en beginnen onmiddellijk met vissen. De hengels geaasd met een timber tiger moet het goed komen denk ik dan maar.

Ons geduld wordt best even op de proef gesteld als ik na een goed uur een eerste aanbeet krijg die echter kort na het haken losschiet. Dan is het de beurt aan Daan. Hij vis met een gerepareerde hengel en ik heb hem van de voren al verteld dat hij niet moet schrikken als de hengel knapt. Dat gebeurd dan ook prompt en ook Daan verspeeld zijn eerste vis. We draaien een zijvaart in en korte tijd later vangen we de eerste snoek. Geen grote maar de beruchte hatelijke nul is weg. We varen verder. Vlak voor een brug wordt de plug van Berend aangevallen maar gemist en mijn even later passerende plug wordt onmiddellijk genomen. Wederom weet ik de vis niet te haken en we zien alleen even een mooie snoek in het oppervlak. Ik baal een beetje maar we gaan stug door. Het is wederom Berend die een vis in de boot brengt. Een snoek van net geen zestig centimeter. De volgende brug brengt niet dat wat ik ervan verwacht maar dan gebeurd het. Ik haak een vis en voel meteen dan het een mooie is. De snoek blijft lang beneden maar eenmaal in de oppervlakte kondig ik een metersnoek aan. Dat had ik beter niet kunnen doen want de snoek spuwt met bijna meteen de Timber Tiger tegemoet. Los, baal, f……. Ik besluit nu mijn haken te slijpen. Korte tijd later hangt er een snoekbaars aan de Timber Tiger. Gevolgd door een snoek en zo blijken ze ineens aardig los te zijn en we scharrelen zo gezamenlijk een tiental snoeken bij elkaar. Geen grote, memoreert Berend nog, maar snoek is snoek en we vangen alleen maar potentiële meters. Na wat kruipdoor, sluipdoor snoeken staat het aantal dus op tien. We besluiten naar Mantgum terug te varen en het daar nog even te proberen. De weersvoorspellingen komen uit en we vangen zelfs nog een drupje regen. In Mantgum aangekomen is het weer droog maar de snoeken laten het afweten. Vlak voor dat we willen stoppen is het Daan die zomaar even de grootste snoek van de dag scoort. Het beest is flink beschadigd maar super actief dus lekker laten zwemmen maar weer. We besluiten de dag met elf snoeken en een snoekbaars. Dat had ik niet durven voorspellen! We meren aan, Daan stapt nog even tussen wal en schip en zo komen enigszins koud maar voldaan bij mij thuis aan. Na de frieten met kip nemen we voldaan afscheid van elkaar.

Geplaatst op Geef een reactie

7 september 2008

Het is even na vijven als de “jodel” van Rob van Someren zijn moppenrubriek me herinnerd aan het feit dat ik een visafspraak heb. Ik schuif mijn bed uit en realiseer me dat mijn vrouw een weekendje weg is. Verdorie, moet ik zelf koffiezetten en mijn brood smeren. Ik concludeer dat ik inmiddels een verwend nest geworden ben en beloof mezelf haar eens met een bloemetje te waarderen. Overigens lukt het aardig want ik heb mezelf voorbereid op dit gegeven. Ik hoef van de gebruikelijk drie S-en maar met één rekening te houden. Shower, gisterenavond, Shave pas vanavond weer en de Shit kondigt zich na het eerste kopje Senseo reeds aan. Ook mijn vistas en hengels staan reeds klaar en om even voor zessen ben ik bij Popke. We hebben wat goed te maken vandaag. Vorige week was het zeer karig. Ik meld dan ook vol trots dat ik in ieder geval een Timber Tiger bij heb gestoken. Al was het maar om de dag te redden.

We traileren in het zelfde water alleen gaan we nu naar een andere stek. We kiezen ervoor om nu statisch te beginnen. Terwijl we de eerste ankerplaats naderen vliegen er een kleine twintig kiekendieven (hoanskrobbers) uit de rietkraag. Een schitterend gezicht en we vragen ons af waarom er hier zoveel bij elkaar zitten? Het duurt even voordat mijn hoempie ploempie verdwijnt en geheel volgens de regels der therapie haak ik een kleine snoekbaar die nog geheel onder de noemer “gebruiken” in plaats van “belasten” valt. Korte tijd later is het de beurt aan Popke die even laat zien wat belasten is! Popke raakt vast en trekt zijn lijn stuk. “die halen we later wel op!” We verkassen naar een volgende stek en daar gebeurd eigenlijk het zelfde, ware het niet dat deze snoekbaars nu bij beiden in de categorie “belasten”valt. Op de volgende stek raakt Popke nu met twee hengels vast en we besluiten even van het anker te gaan om de dobbers op te halen. De beide dobbers op deze stek zijn snel geborgen maar de andere dobber blijkt onvindbaar te zijn verdwenen. Er gebeuren soms rare dingen in de polder? Daarna besluiten we de verticaal stokjes te gaan benutten. De reden hiervoor is dat we na het verkassen steeds snel beet krijgen en dan weer moeten verkassen. De verticaal hengel biedt in dit geval uitkomst omdat we dan continu aan het verkassen zijn en dus meer kans hebben om meer snoekbaars te vangen. De wens is de vader van de gedachte want hoewel de omstandigheden bijna ideaal lijken, verleent zowel de snoekbaars als de snoek geen medewerking.

We verkassen weer, vissen onderwijl nog een brug af en ankeren in een bocht waar de wind wel heel mooi op staat. De hoempie ploempie dan maar weer. Het is die van Popke die op miraculeuze wijze onder water verdwijnt en een snoekbaars uit de categorie “gebruiken” aan de oppervlakte brengt. Korte tijd later vangt Popke een mooie snoek van de zelfde stek. We verkassen weer en realiseren ons dat we inmiddels al zes vissen gevangen hebben. We besluiten om nog even in het dorp van de trailerhelling de verticaal hengels in te zetten. Dat blijkt ook niet zonder succes. Kort na aanvang mis ik een eerste aanbeet. Langzaam naderen we de brug die ons beider harten sneller doet kloppen maar een eerste trek levert niets op. Op de terugweg arresteert Popke echter weer een mooie “belasten” snoekbaars onder deze lage brug. Omdat er een schip door de brug moet maken we even plaats in een zijvaartje. De snoek die deze ingang bewaakt laat deze kans niet onbenut en de fireball van Popke is genomen zonder dat hij er eigenlijk erg in heeft. In de veronderstelling aan de grond te lopen haakt hij de snoek die zo’n zestig centimeter meet. Op weg naar de trailerhelling vangt Popke nog een vijftiger snoek en verspeel ik nog een categorie “belasten”. Popke moet nog op familiebezoek en ik moet nog een stukje typen. Om drie uur zijn we thuis. We vangen vandaag dus negen vissen waarvan 6 snoekbaarzen en 3 snoeken. Een prachtige dag! Thanks P.

PS: wie de kreet belasten en gebruiken niets zegt doet er goed aan het stuk van 31 augustus te lezen!