Geplaatst op Geef een reactie

30 december 2007

Na een avondje gezellig een paar pretpalen het hebben genuttigd, een piepklein Hagel en Dondertje te hebben gekiept en dus een relatief kort nachtje te hebben beleeft, straf ik mezelf vanmorgen met een acht kilometer duurloop ter verbranding van de nodige alcohol. Als ik weer thuiskom is het even snel douchen, ontbijten en als onze vrouwen opperen naar de Intra Tuin te willen gaan kijken Richard en ik elkaar aan. Onze vrouwen zijn getraind op het waarnemen van dit soort non-verbale communicatie en al snel is het besluit genomen. We traileren binnen een kwartier en vissen het dorp Mantgum af. We azen onze hengels natuurlijk met de zelfde pluggen als gisteren. Richard oppert nog even dat zwart de kleur is in dit grijze kleiachtige water en voorziet zijn hengel van een zwarte Fatso. Op de eerste trek draaien we aan het einde voor het gemaal een rondje. Richard wil zijn hengel binnenhalen omdat anders zijn lijn in de motor kan komen. Bovendien vist hij heel dicht bij de boot en is dat een kleine moeite. Ik zeg hem dat het volstaat dat hij zijn hengel even naar achteren laat wijzen en dat doet hij dan ook. Een mooie beuk op zijn hengel is het resultaat. Een prachtige dril brengt een dito snoek aan de oppervlakte. Even denk ik aan een meter, die mijn buurman hier ooit eens gevangen heeft maar dat blijkt niet zo te zijn. Het meetlint blijft op 93 cm steken.

Een mooie vette dikke winter snoek. Ze komt me vaag bekend voor. Na de nodige foto’s vervolgen we onze weg. Maar de Mantgummer snoeken zijn niet te verleiden. Het is na twee uur de bijhengel die eens keer krom gaat staan maar de snoek die deze plug aanviel bleef niet plakken. Jammer maar helaas. We draaien het zoveelste rondje als ik vind dat de Timber Tiger maar weer eens zijn best moet doen. Een mooie snoekbaars geeft gehoor aan de verlokkende ratelgeluiden van de Timber Tiger. Daarna praten Richard en ik nog enige tijd over verschillende soorten van dressuur. Vissen kunnen het aas herkennen en daardoor er niet meer in bijten maar volgens onze nieuwe theorie kun je vissen ook leren om alleen maar in bepaald aas te bijten. Volgens Richard is dat hier het geval en daarom zal hij ook eens gaan vissen met zijn Timber Tiger. Daar heb ik overigens nog nooit iets aan gevangen oppert hij nog terwijl hij het plugje aanbindt. Nauwelijks vijftig meter verder spreekt hij de woorden:”Het zal toch niet hè!” Vol ongeloof kijkt hij naar de snoek die zojuist zijn Timber Tiger heeft gegrepen. De theorie is echter bevestigd en daar gaat het om. We vangen vandaag dus drie vissen waarvan één mij vaag bekend voor kwam. Ik verwijs even naar de foto’s van 23 februari van dit jaar. Ik vang op die dag een snoek van 89 cm volgens mijn logboek. Net achter de anaalvin heeft deze snoek een beschadiging in de vorm van een streep. De oplettende kijker kan deze beschadiging ook op de snoek van Richard van vandaag waarnemen. In ongeveer tien maanden zou deze snoek dan 4 cm gegroeid zijn. Meten is weten! Een schamele dag met slechts drie vissen maar wel met een mooi verhaal!

Geplaatst op Geef een reactie

29 decmber 2007

Vandaag kon ik dan na een dagje klussen eindelijk vissen. En niet te vroeg omdat mijn vismaat voor vandaag helemaal uit Wassenaar moest komen. Richard is de man van een vriendin van mijn vrouw en we hadden van het zomer al besloten om nog eens samen te vissen. Dit weekend was daarvoor uitgekozen en om even over elfen ging de boot van de kant. Een klein stukje varen en de pluggen konden overboord. Ik vis vandaag met een Timber Tiger aan de handhengel en in de steun staat mijn baitcaster die geaasd is met een zo juist gekregen Salmo plug in een zwarte kleurstelling. Richard heeft het goed onthouden en mij zojuist geconfronteerd met mijn eigen uitspraak dat kleuren er niet toe doen. Zelf houd hij van variëren en knoopt er dus regelmatig wat anders aan. Het duurt lang voordat we een aanbeet krijgen. Het is Richard die een mooie snoek aan een spinnerbait haakt. De snoek werd vakkundig naast de boot gebracht waarbij de kieuwgreep echter net mislukt. De snoek bevrijdt zich van de enkele haak en ons rest een schatting van ongeveer 90 cm snoek. Daarna is het weer lange tijd rustig. Zelfs de Timber Tiger laat het afweten en het is zowaar de Salmo die de volgende snoek oplevert. De snoek heeft net de maat.

Nauwelijks vijftig meter verder rehabiliteert de Timber Tiger zich door twee maal kort achtereen te scoren. Daarna proberen we nog een aantal keren het zelfde stuk, de vangsten werden allemaal binnen 100 meter viswater geboekt, maar geen vis liet zich meer verleiden. We gaan nog even ondiep vissen. Richard vond trouwens alle water hier ondiep maar dat even terzijde. We vissen nu op nauwelijks tachtig centimeter water. Ook hier blijft het te lang stil naar mijn mening en we moeten wachten tot het dorpje. Het eerste wat we zien is een wegsprintende snoek vlak voor de boot. Die moet toch te vangen zijn en we draaien een rondje terug. Het is echter niet deze snoek die de Salmo grijpt maar een totaal andere op een vijftig meter van die plek. We schieten snel een paar foto’s, draaien de boot weer en vangen binnen vijfentwintig meter weer een snoek. Iets kleiner dan de vorige maar toch mooi in het vlees en 65 cm lang. We draaien weer over de plaats waar de wegsprintende snoek van zonet was waargenomen. Deze keer laat deze snoek zich niet onbetuigd en neemt de Salmo vol overgave. Na onthaken en foto’s vervolgen we onze weg en komen door een nauwe duiker. Richard moet even verbaasd kijken als ik de boot daardoor heen stuur maar al snel zijn we vanuit het duister weer in het licht. We draaien een boot na een driehonderd meter snoekloos vissen en keren terug naar de duiker. Aan het einde van de duiker springt een snoek op mijn Salmo, mist deze volledig maar heeft wel mijn lijn in haar bek, die ze vervolgens fraai doorsnijdt met haar tanden. Mijn zwarte Salmo drijft nauwelijks zichtbaar in de donkere duiker. Gelukkig weten we haar te vinden en even later bungelt ze weer vrolijk achter de boot. Richard heeft een oranje zwarte Salmo van het zelfde type gemonteerd als we de duiker voor de derde keer doorvaren. Boem is het op de oranje Salmo en Richard vangt een mooie snoek die hij de gehele duiker door moet slepen. We onthaken de snoek en vervolgen onze weg. Het licht verdwijnt langzaam uit de hemel als ik nog een snoekje scoor. Dat blijkt de laatste van vandaag. We ruimen op en ik draai de gashandel van de buitenboordmotor open. In het donker traileren we de boot. Een mooie dag met negen snoeken en een drietal missers.

Geplaatst op Geef een reactie

8 dec 2007

Na de nodige visloze weekends kwam het er vandaag dan weer eens van. Ik had al vroeg in de week afgesproken met Wijtze. Ik zou bij hem in de boot stappen en om even voor kwart voor zeven stop ik bij hem voor de deur. Bijna onmiddellijk lichten de koplampen van zijn auto op en ik hoef alleen maar mijn hengels en kist over te laden en we zijn op weg. Onder een lantaarnpaal traileren we even later zijn boot en niet veel later zijn we nog in het donker op het water. Bijna instinctief stuurt Wijtze de boot naar de eerste stek. We draaien daar, nog steeds in het donker, de eerste twee rondes van de dag. Het blijft visloos. Tegen de tijd dat het een beetje begint te dagen zijn we al op volle snelheid onderweg naar stek twee. Daar aangekomen duurt het nog een goed uur voor we de eerste activiteiten waarnemen. Terwijl we druk zwaaien naar een klein meisje dat achter het raam van het huis dat we voorbij varen staat, stort een mooie snoek zich op mijn shad. Even drill ik de snoek maar dan schiet ze los. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal, evalueren Wijtze en ik deze loslater. “Het geeft de burger moed!” We blijven wederom een behoorlijke tijd zonder actie als ineens de hengel van Wijtze in de steun krom staat. Maar ook deze snoek weet zich te bevrijden. Soms heb je van die dagen! We draaien gestaag onze rondjes maar snoeken zijn niet te verleiden. We dwalen langzaam van de stek en vervolgen onze weg naar een ander stuk water dat ook prachtig helder is. Dat blijkt helaas niet zo te zijn omdat de gemalen in Friesland op volle toeren draaien. We verkennen toch nog wat nieuw water en na enig evalueren besluiten we om terug te keren naar de stek waar we in ieder geval twee keer actie hebben gekend. Daar aangekomen is het nog steeds niet veel. We mijmeren dat één miniem tikje de hele dag nog kan veranderen en meer van dat soort superlatieven. Zo nu en dan verbeelden we ons een aanbeet maar iets haken doe ik pas net na twee uur. Het is overigens de bodem en ik verspeel een grote shad omdat het echt niet los te trekken is. Dit heeft blijkbaar zo moeten zijn Wijtze. Ik ga nu vissen met de hengel die tot dan toe in de steun als bijhengel heeft gestaan. Deze hengel is geaasd met een Timber Tiger en ik voeg er nog aan toe dat die zich natuurlijk de gehele dag verwaarloosd heeft gevoeld omdat zij als bijaas, aan de bijhengel heeft moeten fungeren. We zullen haar een kleine rehabilitatie geven en als eerste hengel gaan voeren. Nauwelijks honderd meter verder haak ik de eerste snoek aan deze plug. Als kinderen zo blij zijn we. De gehate nul is weg. We bekennen elkaar dat het vertrouwen ook al een beetje begon te slinken. We vervolgen met die instelling onze weg. Nu is Wijtze zijn Screaming Devil aan de beurt. Ook deze snoek weten we te vangen. Ze zijn los roep ik nog tegen Wijtze, ze vliegen erop als gekken! Het blijken geen loze woorden want nauwelijks tien minuten later is het weer de Timber Tiger die scoort. Wie had dat durven hopen, drie snoeken zowaar. Terwijl we ons nog meer gelukkig prijzen dan we al waren, immers een dag in de boot met een goede vismaat is sowieso een geslaagde dag, wijten we de plotselinge bijtgekte van de snoeken aan het verdwijnen van de het bleke zonnetje. Zo draaien we de volgende zijarm op en daar dreunt de hengel van Wijtze krom. Onmiddellijk wordt een fikse hoeveelheid lijn van de spoel getrokken onder het geluid van een ratelende slip. Dit kon wel eens een hele beste zijn Hans, roept Wijtze. <!–
WriteFlash('http://foto.poask.com/#14‘);
//–>http://foto.poask.com/#14Ik denk zelf dat het een grote snoekbaars is volgt op een eerste waarneming. Ondertussen draai ik de andere hengels binnen. Mijn eerste waarneming is echter een dikke metersnoek. Het is een snoek Wijtze, een meter minimaal. Terwijl Wijtze de boot onder controle houdt, de snoek drillt en zich alvast op mooie foto’s verheugd, schiet ik de nodige plaatjes van hem. Even later schuif ik, gedwongen door een nauwelijks gehaakte snoek, een schepnet onder deze prachtige dame. Die kan niet meer weg Wijtze!. We meren af aan een steiger aan de zijkant en Wijtze onthaakt de snoek. Ik schiet plaatjes totdat Wijtze aangeeft dat de spieren in zijn arm zodanig verzuren dat hij de snoek niet meer kan tillen. Watje! Nauwelijks 24 pond (geschat) en je kan hem niet houden? Het zijn de kerels van vroeger ook niet meer! Rest ons nog het meten van deze vangst. Het meetlint blijft steken op 111 cm! Erg onder de indruk wordt de snoek keurig gereanimeerd. Ze verkiest haar vrijheid met een ferme slag van haar machtige staart. Wijtze hangt over de rand van de boot als een bokser die na tien ronden tegen een wereld topper, blij is dat hij niet KO is gegaan maar honds en honds moe is. Wat adrenaline al niet kan doen! Wat een snoek, wat een knoepert, wat een dag! Hevig onder de indruk rillen we nog even en besluiten dan om nog verder te vissen. Het einde van de zijarm levert nog een snoekje op. De teller staat binnen een uur op twaalf aanbeten en vijf snoeken. Ze zijn echt los maar na dat uur is het ook weer voorbij. We besluiten er mee op te houden. Het is fiks kouder en de wind haalt flink aan. En we hebben al een mooie dag gehad!