Geplaatst op Geef een reactie

16 aug 2007

Vandaag vis ik, net als een aantal weken geleden met Popke. Het valt niet mee om op te staan als om even over vijven de wekker gaat. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat het “Merke” is en ik er dus pas om half drie in lag. Maar niet getreurd, ’s nachts een vent dan overdag ook, dus vissen. Popke staat klaar en we zijn al snel onderweg naar de beoogde stek. Van de week hadden Popke en zijn vast vismaat hier een fiks aantal aanbeten van snoeken gehad en daar zouden we eens een stukje nader onderzoek aan gaan verrichten. De stek ziet er op de dieptemeter ook zeer veelbelovend. Het is wel frappant om te horen hoe mijn vismaat dit water kent. Zonder uitzonderingen noemt hij de betreffende dieptes van de stek als we er overheen varen.

Kennis van viswater is erg belangrijk. Het duurt echter wel even, te lang naar de mening van Popke, voor de eerste aanbeet volgt. Een maatse snoekbaars heeft een staartje van een blei als lekker hapje onderkent en verblijdt ons met zijn tijdelijke aanwezigheid. De eerste dikke regenbui stort haar lading over ons uit maar we blijven stug doorvissen. Slecht weer bestaat niet, slechte kleding dat wel. Aanbeten blijven uit dus we verkassen. De pen die Popke voor me gemaakt heeft, een heuse HOEMPIE PLOEMPIE met opschrift Poask, is te goed, ze wil niet onder. De regen valt gestaag als we op de volgende stek afmeren. Ook de tweede stek levert geen aanbeten op zodat we wederom verkassen. Ook daar lijkt het niet echt te gaan lukken totdat we ineens twee aanbeten tegelijk krijgen. Beide leveren snoekbaarzen op aan een stukje vis. Onze harten springen op, zou het nu veranderen? De wens is de vader van de gedachte! Ik blijkt niet zo te zijn. Zo hoppen we nog een aantal stekken af en op één van die stekken gebeurt nog eens het zelfde als daarvoor. Twee aanbeten achter elkaar leveren wederom twee snoekbaarzen op. Popke vraagt me nog hoe het gaat, of ik het een beetje vol kan houden. Die twee uurtjes slaap zijn echter net voldoende geweest. Wel verlang ik naar een biertje. We vissen tot na vieren in de middag en besluiten er dan maar de brui aan te geven. We vangen samen vijf vissen. Popke baalt een beetje van dat aantal maar het kan natuurlijk ook nog slechter. Vorige week niet eens beet gehad! Thuis gekomen fileer ik één meegenomen snoekbaars, ruim mijn spullen op, neem dat biertje, schrijf dit verslag, eet een frietje en ga kort na die maaltijd even uitbuiken. Om negen uur maakt mijn vrouw me wakker en zegt, kom naar bed. Het klinkt me als muziek in de oren.

Geplaatst op Geef een reactie

11 augustus 2007

Het is even over de klok van vijf uur als ik uit mijn bedje stap. Mijn voorbereidingen zijn de avond tevoren al getroffen en ik hoef alleen nog maar koffie te zetten. Ik red me prima en zwaai nog even naar een paar collega vissers die voorbij rijden als ik de laatste spullen in de auto laad. Ook zij zijn er weer vroeg bij denk ik bij mezelf. Ik start de auto, vloek binnensmonds omdat mijn rechter koplamp het heeft begeven. Altijd op momenten dat het niet uitkomt. Ik besluit de gok te wagen op dit vroege uur geen politie tegen te komen en reis af naar Gau. Daar woont mijn vismaat voor vandaag Wytze. Vroeger een fervent karpervisser (waarschijnlijk nog wel hoor) maar tegenwoordig zich hoofdzakelijk specialiserend op roofvis. En hij boekte afgelopen jaar behoorlijk resultaten waarover hij waarschijnlijk ooit op een weblog gaat berichten. Vanzelfsprekend staat hij klaar als ik aan kom rijden. We laden mijn spullen over in zijn auto en zijn op weg naar de helling. Wytze neemt me mee naar schitterend viswater en al snel zijn onze pluggen overboord. Snel komen de verhalen over gevangen snoeken per stek en we zijn er echt helemaal klaar voor.

Aan het einde van de eerste ‘trek” scoort Wytze een snoekje van net onder de maat. Ik zeg natuurlijk weer dat de hatelijke nul nu weer weg is. Wytze is het met me eens. Vol goede moet gaan we verder. De tweede en derde trek leveren geen vis nog aanbeten op en we verkassen naar een iets groter water. Wytze voert de boot lang prachtige taluds met dito echo’s maar aanbeten blijven uit. Uiteindelijk vergrijpt een snoek zich aan de plug van Wytze. Nummer twee in de boot. Iets groter dan de vorige en we zijn er blij mee. We besluiten een tijdje te verticalen op de hiervoor genoemde taluds. Wytze monteert een shad en ik kies voor een blei. Wat we ook proberen het geeft geen resultaat. We verkassen naar de volgende stek. Het water wordt steeds meer helder en ik krijg weer hoop. We doen echt niets fout opper ik nog tegen Wytze. De snoeken en snoekbaarzen houden vandaag gewoon hun kaken op elkaar. Wytze bewijst nog eens de vangkracht van een pearlbait Romper 6,5 cm plug in een baarsmotief en brengt daarmee de score op drie snoeken. De pogingen die we later nog wagen op het groter water blijven verder zonder resultaat. We hebben dus alle kans om bij de kletsen en die grijpen we dan ook maar aan. Het jonge stel dat op de oever in een innige omhelzing het nodige speeksel met elkaar uitwisselt heeft desgevraagd ook geen behoefte aan tips. We volharden in pogingen maar blijven verder zonder resultaat. Voorwaar dus een dag om je goed te herinneren. Ik krijg denk ik geen eens een aanbeet vandaag. Het is niet altijd goud wat er blinkt. Aan het einde van de dag drink ik nog een bakje koffie bij Wytze thuis. Ik bewonder hun verbouwde boerderij en geniet van de koffie en het uitzicht aan het einde van een zonovergoten dag. Vanavond maar aan de spareribs!

Geplaatst op Geef een reactie

1e week aug 2007

Ik heb vakantie en hoewel ik graag iedere dag ga vissen zijn er ook andere zaken die geregeld moeten worden dus beperkt ik me tot n de avond een paar uur per dag vissen. De oude schouw die ik een jaar of twee geleden gekocht heb leent zich hier uitstekend voor. Even de hengels pakken, vijftig meter lopen, bootje los en het vissen kan beginnen. Deze week heb ik zowel alleen alsook met mijn vrouw gevist. De eerste avond gevist met een stukje vis onder een dobbertje tegen de rietkragen. Op deze manier komen die oude holglas “fairplay” snoekbaarshengels ook nog eens van pas. Mijn vrouw gaf me les en ving de enige snoekbaars van deze avond. De volgende avond ongeveer dezelfde stek afgevist en op dezelfde manier. Wederom kreeg ik les en Caty ving een snoekbaars die geschikt was om ons de volgende avond van een maaltijd te voorzien. De snoekbaarshengels buigen nog steeds prachtig. De avond daarna ga ik alleen en vis met een “fireball” de ander zijde van het water af. Voor een stuk beschoeiing krijg ik een mooie aanbeet die ik verzilver. Kleine snoekbaars maar vis is vis. Aan het einde van de avond besluit ik nog even met jerkbaits voor het kantje te vissen. Ook dit levert zowaar een snoekbaarsje op. De avond daarop besluiten we, mede doordat ik gisteren een aantal karpers heb waargenomen, deze vis eens te belagen. We krijgen nauwelijks een stootje. Dat is vreemd want normaal gesproken vangen we altijd witvis. Zelfs die laten het afweten. Zal wel met het weer te maken hebben. Op het weblog staan extra foto’s van deze vangsten