Geplaatst op Geef een reactie

23 feb 2007

23 feb 2007

Op de dag dat mijn zuster haar verjaardag viert leek het mijn zwager en mij wel leuk om toch even de visite te ontvluchten en een paar uurtjes met wat kunstaasjes in de vorm van Pako lepels en Poask spinners te gaan lopen smijten. Gelukkig kunnen we dat hier te voet af. Net achter mijn woning kon het smijten beginnen. Mijn twee honden zorgden voor de rugdekking zodat we ontspannen konden vissen. Op het eerste stuk, waar ik toch hoopvol naar toe toog, bleven de aanbeten uit. Door naar het smallere stuk waar ik vorige week, in een verloren uurtje, nog een snoekje van een 60 centimeter had gevangen. Misschien deed die het wel weer. Op de beoogde plaats kreeg ik inderdaad een aanbeet. Maar zeker geen zestiger. Ik vroeg Cock of hij een camera bij zich had. “Alleen op mijn telefoon” klonk het antwoord. Ik gaf de hengel aan Cock en zette een looppas in om even de camera thuis op te halen. Na drie minuten was ik terug en konden we een aantal foto’s schieten. Vroeg ik me een aantal weken geleden nog af of de snoeken misschien al aan het paaien waren, dat mag deze foto daarover duidelijkheid brengen. Het meetlint bracht het tot 89 cm. Voorwaar in een klein slootje geen slechte vangst. Cock verwarde het lepelvissen nog even met karperen. Hij voerde spontaan een lepel door een gebroken onderlijn. Even later weer een aanbeet. De spurtende lijn door het water verraadde het vals haken. Een brasem in de rug! Na deze onthaakt te hebben schuif ik een knotwilg door. Weer een aanbeet maar ik haak de vis niet. De kolk aanschouwend baal ik extra want ook dit was geen kleine vis. We vissen en uur zonder enige aanbeet. dan is het de beurt aan Cock maar ook hij weet de aanbeet niet te verzilveren. Jammer! Na een uur geen actie is de concentratie wel eens even ver te zoeken. Ik haak aan het einde van ons traject nog een snoekje dat zich snel weet te bevrijden. Toch een mooie middag met een dikke dame!

Geplaatst op Geef een reactie

04 feb 2007

Het is even over negen als de boot te water ligt en wij kunnen gaan vissen. Wij zijn lurebuilding Henk en ik. Eigenlijk zou er nog een verslag tussen dit en die van hieronder moeten staan maar helaas moest om gezondheidsredenen Paul en ik onze visafspraak van vorige week verzetten. Hopelijk vissen we nog een keer voor het sluiten van het seizoen. Wel heb ik vorige week nog getracht een afspraak te maken met de oude dame van oudejaarsdag mag die kon ik niet verleiden. Het dikke water en de gure wind van vorige week deden bij binnen het uur besluiten om lekker bij moeder de vrouw voor de kachel te kruipen. Maar dat was vorige week. Dit weekend was het mooi weer. Zeker gisteren maar toen had ik andere bezigheden. We vertrekken vanuit Mantgum en varen over de Mantgummervaart naar de Swette. Zo, voor wie wil weten waar we gevist hebben was dit duidelijk genoeg denk ik. Rechtsaf kiezen we de route richting Sneek. Ervaring leert dat je met deze omstandigheden niet te grote stukken water af moet vissen en ons traject beslaat vandaag een goede 2 kilometer, met daarin enige hotspots. Als aas staat voor mij de Sea Tiger op het lijstje en Henk vist met een vertrouwde Timber Tiger. Na een goed kwartier openbaart de eerste aanbeet zich. Het stemt mij hoopvol. Daarna blijft het echter stil. Erg lang naar mijn mening. Zo lang zelfs dat ik bijna het vertrouwen in het kunnen vangen van een snoek dreig te verliezen. Gelukkig is daar dan Henk. Hangen. Geen dikke snoek maar wel een snoek en ik heb zowaar voor de tweede keer dit jaar een snoek in de handen. Al de andere snoeken hebben schijnbaar afgesproken om de kaken op elkaar te houden want wat we ook proberen, het verleiden van een snoek lukt ons niet meer. De dag was echter prachtig. Droog weer met een zo nu en dan priemend zonnetje, een frisse wind en met je kont in een boot. Wat wil een mens nog meer.